Ik had drie grootouders. Twee van vaders kant en één van moeders kant. Van vaders kant waren dat oma Amelia Gritter-de Jager (1904-1991 – roepnaam Am) en opa Gerrit Gritter (1897-1973 – roepnaam Gerrit). Oma Amelia werd geboren in Zaandam. Haar ouders waren Zeeuwen uit Eede. Dit dorp ligt in Zeeuws-Vlaanderen aan de rivier de Ee op de grens van België en Nederland. In deze plaats zette Wilhelmina in 1945 voor het eerst na vijf jaar ballingschap voet aan land na de 2e wereldoorlog. Opa Gerrit werd geboren in Lonneker in Twente. Verre voorouder Court van Voorhees kwam uit Ruinen. Opa Gerrit werkte bij de spoorwegen. Toen hij in Zaandam werd gestationeerd, ging hij in de kost bij het gezin van oma Amelia. Ze werden verliefd. Mijn opa was van huis uit Duits hervormd en mijn oma kwam uit een zwaar katholiek gezin. In die tijd geen goede combinatie. Het spreekwoord luidt: “Twee geloven op één kussen, daar slaapt de duivel tussen”. De ouders van oma waren zwaar tegen op een huwelijk tussen deze twee geliefden. Dat losten ze op door zwanger te raken van mijn vader. Vanwege het gedoe, liet mijn opa zich opnieuw overplaatsen. Dit keer naar Hollands Spoor in Den Haag alwaar mijn vader werd geboren. Mijn vader is dus een echte Hagenees. Oma kreeg heimwee naar Zaandam en opnieuw verhuisden ze. Opa werd seinhuiswachter in Zaandam. Ze woonden allereerst aan de overzijde van de Zaan tegenover hun latere woning aan de Eschdoornlaan 92 in Zaandam op het zogenoemde Vissershop. Een rode arbeiderswijk aan de oevers van de Zaan.

Aan moeders kant was er alleen oma Wilhelmina Kok-Heiërman (1896-1976 – roepnaam Mien). Opa Frederik Heiërman (1891-1938 – roepnaam Frits) had zijn laatste adem al uitgeblazen toen mijn moeder nog slechts een kind was. Oma Mien kwam uit Amsterdam, maar verst bekende voorouder Jacob kwam uit Leusden. Opa Frits werd geboren in IJzendoorn in de Neder-Betuwe. Oma woonde in de Veeringstraat 42 te Zaandam. Een wijk gelegen aan de andere kant van Zaandam dan mijn andere grootouders, ook aan de Zaan en naast fabrieken van o.a. Verkade.

Mijn eerste herinneringen gaan terug naar de leeftijd van ongeveer vier jaar. Ik woonde met mijn vader en moeder in bij mijn oma Heiërman. Een rijtjeshuis met een voor-en achterkamer, voorzien van twee schuifdeuren. De voorkamer was de zogenaamde opkamer. Die had men toen nog. Een kamer voorzien van de mooiere meubels, vaak met dressoir met luxe servies. De opkamer was vooral bedoeld om naar te kijken. Alleen bij bijzondere visites gingen de deuren open. De kamer had op ongeveer een meter van de grond een uitgebouwde erker in de vorm van een trapezium. Ik herinner mij donkerrood hout en ik weet nog dat ik er vaak in klom om zo langdurig naar buiten te kijken. Kennelijk kreeg ik dus wel toegang.

Het alledaagse leven speelde zich af rond een rechthoekige tafel in de achterkamer. Perzisch kleed op tafel, stoelen met een hoge, gebogen houten rug, ingelegd met rood pluche. Ik herinner mij een matting vloerbedekking. Dat was een soort geweven natuurproduct met patroontjes. Er stonden twee crapeaus voor de tuindeuren, beiden eveneens voorzien van donkerrode bekleding en houten armleuningen.

Boven herinner ik mij alleen nog de slaapkamer van mijn oma. De grootste slaapkamer in het huis voor haar alleen. Mijn ouders hadden de kleinere slaapkamer en ik schijn in een soort pijpenla te hebben geslapen.

De achtertuin was een betegeld plaatsje, dat naar een houten schuur leidde. Een hoge afstap van twee houten treden waar je een behoorlijke smakker kon maken wanneer je niet uitkeek. Links bevond zich een rechthoekig stuk aarde waar nooit iets groeide.

Het huis van mijn opa en oma Gritter op het Vissershop had eveneens een voor- en achterkamer met schuifdeuren. Deze stonden wel altijd open, al werd ook daar weinig gezeten. Het was een kamer met een bankstel, salontafel en fauteuil. Geleefd werd er in de andere kamer rond een tafel.

Het leven speelde zich eind jaren ’50 nog vooral te voet of per fiets af. Ik pendelde wekelijks van de ene oma naar de andere. Samen met mijn vader, want vanwege stroeve familie verhoudingen ging mijn moeder nooit mee. Oma Veeringstraat en mijn moeder konden elkaar moeilijk loslaten en dat gaf nogal wat spanning.