Dit is een compilatie van de vier blogs van mei 2022. In “Joop&Fritz” doe ik verslag van mijn (onze) belevenissen, omdat er altijd wel wat gebeurt. Dat “Fritz” is een grappige toevoeging. Joyce noemt mij altijd bij mijn tweede naam Frits (naar één van mijn opa’s) en schrijft het met een “z”.

Stralend weer op maandag 9 mei. Fietsen op de trekhaak en vervolgens richting Kockengen, nabij Utrecht, voor een mooie tocht die ons in ieder geval naar Kasteel de Haar zal brengen. In mijn herinnering ben ik daar in mijn jeugd voor het laatst geweest met mijn ouders. Dat moet dus al meer dan 50 jaar terug zijn. Ik had mij al jaren voorgenomen er weer eens een kijkje te nemen, maar telkens kwam het er niet van. Tot nu.

De fietstocht gaat door de uitgestrekte natuur en een paar leuke plaatsen. Paadjes langs slootjes en door veengebieden. In de Middeleeuwen nam de bevolking in Utrecht enorm toe. Daarom werden de veengebieden buiten Utrecht ingedeeld in lange stroken, gescheiden door sloten, met op de kop van elke strook veengrond een boerderij. De nieuwe boeren konden op hun strook landbouwbedrijven en aldus voorzien in eigen behoeften. Deze lappendeken is nog steeds zichtbaar, maar de meeste boerderijtjes zijn verdwenen.

Kasteel de Haar, nabij het dorpje Haarzuilens, ligt bijna op het einde van de tocht. Mooi rustpunt om nog wat cultuur op te snuiven. Het is het grootste en ook mooiste kasteel van Nederland. En waar de meeste kastelen redelijk sober overkomen, is kasteel de Haar volledig ingericht. Vanaf 1892 werd het op de oude ruïnes herbouwd in neogotische stijl door architect Cuypers. Het fundament stamt waarschijnlijk uit de 12e eeuw en was niet meer dan een toren met een omgrachte vesting. Door het huwelijk van Yosina van de Haar met Dirk van Zuylen van Harmelen kwam het slot in het jaar 1449 in het bezit van de familie Van Zuylen. Tijdens de Franse bezetting werd het zwaar beschadigd en bleef er in de twee eeuwen die volgden slechts een ruïne over.

In 1890 erfde baron Etienne van Zuylen van Nyevelt van de Haar (1860-1934) de kasteelruïne van zijn vader Gustave van Zuylen (1818-1890). Étienne was op 16 augustus 1887 in Parijs getrouwd met barones Hélène de Rothschild (1863-1947), een erfgename uit de Franse tak van deze rijke joodse bankiersfamilie. Een pittige dame die als één van de eerste vrouwen een rijbewijs had en rally’s reed. Mede dankzij haar fortuin had Étienne de middelen om het voorvaderlijk kasteel op een grandioze manier te laten herbouwen. Hij wilde indruk maken bij zijn Franse vrienden die allemaal een kasteel bezaten. Hoewel de baron en barones nooit van plan waren om het kasteel permanent te gaan bewonen, werd het toch van alle gemakken die aan het einde van de 19e eeuw in Europa leverbaar waren, voorzien. Het kasteel moest zeer comfortabel worden om er in ieder geval in de nazomer, in augustus en september, op grootse wijze gasten te kunnen ontvangen. Na de oorlog werd de traditie van de ‘septemberbewoning’ voortgezet. Zo verbleef de kleinzoon van Étienne en Hélène, Thierry iedere septembermaand met zijn familie en personeel op het kasteel. Zij bewoonden dan het naastgelegen Châtelet dat later werd aangebouwd. In het kasteel kwamen alle grootheden der aarde, met name filmsterren. Sinds 2000 is het kasteel van een stichting, omdat het onderhoud niet meer door de familie op te brengen was. Wel mogen erfgenamen nog logeren in het Châtelet. Volgens de laatste berichten vechten de twee nichten die hier gebruik van maken elkaar de tent uit en heeft de een de ander buiten gezet.

Compliment aan de gidsen. In elke zaal staat een uiterst vriendelijk dame of heer voor je klaar om een leuk verhaal te vertellen. Gewoon gratis en voor niets. Leuk is ook dat deze gidsen via een schema rouleren tussen de zalen. Voor hen prettig om sleur te voorkomen en voor de bezoeker verrassend wanneer je af en toe dezelfde gids tegenkomt, die weer vrolijk verder vertelt.

Vanwege de goede weersvoorspelling besluiten wij een weekje te gaan fietsen vanuit Bospark Markelo in Overijssel/Twente en mijn 69e verjaardag in afzondering te vieren. Prachtig nieuwe bungalow, van alle gemakken voorzien.

Het weer is geweldig en de natuur indrukwekkend. Wanneer wij voor een korte vakantie in Nederland kiezen, dan is dat meestal de omgeving van de Veluwe of Brabant. De Achterhoek en met name Twente staan sinds vorig jaar ook hoog op ons lijstje. Misschien komt dat vanwege mijn roots die hier liggen. De meeste Grittertjes vinden hier hun oorsprong en je komt ze hier ook relatief het vaaks tegen. Het is dat mijn opa Gritter voor zijn werk bij de spoorwegen naar het Westen moest verhuizen, want anders was ik nu een echte Tukker geweest. Hoewel, dat natuurlijk twijfelachtig is, want dan had hij mijn oma niet ontmoet, was mijn vader niet geboren en had ik helemaal geen kans gehad om het daglicht te zien. Maar je begrijpt mijn bedoeling. Het mooie landschap met bossen en velden spreekt ons aan.

Op maandag voeren onze fietsen ons naar Nationaal Park de Sallandse Heuvelrug, een natuurgebied tussen Hellendoorn en Holten. Het is een stuwwal die ontstond in de voorlaatste IJstijd, het Saalien. Voordat het ijs het gebied bedekte, hadden grote rivieren als de Rijn hier dikke lagen zand en grind met dunnere lagen klei afgezet. Het ijs duwde deze lagen op tot hoge stuwwallen. In de laatste IJstijd kwam het ijs minder ver, maar was de bodem bevroren. Boven op deze permafrost legde de wind zandlagen aan. Omdat het regenwater niet de bevroren bodem in kon, trad erosie op en ontstonden stromen. Toen het klimaat warmer werd in het Holoceen ontstonden bossen. Door bevolkingstoename in de Middeleeuwen werd veel bos gekapt en veranderde het landschap in een heidegebied waarop veel schapen en geiten werden gehouden. Ook stak men er plaggen af om de grond te bemesten. Later werden de heuvels herbebost om verstuiving tegen te gaan. Sinds het einde van de vorige eeuw wordt de heide weer vergroot.

Het zou een tocht van 60 km worden. Op het einde moesten wij nog flink doortrappen om naderend onweer en buien voor te blijven.

En dan is het dinsdag 17 mei, de dag waarop ik mijn 69e verjaardag mag vieren. Gelet op mijn gezondheidstoestand is die dag de laatste 7 jaar best wel iets om even bij stil te staan. Weer een jaar gehaald en op naar de 70. Klinkt wel erg oud. Gelukkig zie ik er volgens Joyce nog steeds niet oud uit. Al heeft mijn haar in één maand alle kleur verloren en ben ik ineens voornamelijk voorzien van een witte haardos en dito baardje. Met dank aan de nieuwe medicatie. Staat wel goed vindt zij.

Het weer laat ons een beetje in de steek. Het miezert, maar de temperatuur is goed. Reisdoel is Ootmarsum. Dit kunstenaarsdorp is fantastisch. Overal galleries (ja zo spel je het echt) met enthousiaste creatievelingen. Hoogtepunt voor ons is altijd de galerij en het bijbehorende museum van Ton Schulten. Wat schildert de man fantastisch. Zo kleurrijk. Hij is ook altijd prominent aanwezig in het dorp. Je kunt niet om hem heen. (Aanvulling: Ton is in 2024 overleden)

Eerste bestemming is het Openluchtmuseum in Ootmarsum. Grappig dat dit museum ons niet eerder is opgevallen. Het is een minidorpje (in wording) met boerderijtjes en werkplaatsen uit een ver verleden. Een uurtje plezier geeft het zeker.

Dan Ootmarsum in om een verjaardagstaartje te eten bij het restaurant van zoon Rien Schulten. Helaas geen tijd meer voor het onderwijsmuseum. Die bewaren wij voor de volgende keer.

Het zonnetje breekt door wanneer wij mijn verjaardagtocht vervolgen naar Enschede. Net naast de Grolschveste (stadion FC Twente) bevindt zich bioscoop Kinepolis. Daar genoten van Downton Abbey-A new Era..

Wij sluiten mijn verjaardag af met een bezoek aan een fantastische Griek in het centrum van Enschede. Heerlijk. Joyce zorgt zelfs voor vuurwerk. Niet persoonlijk hoor (dat kwam later), maar in de vorm van een vuurkaars op mijn bord. Verrassing dus. Was even vergeten dat het buisje kokend was toen ik hem van mijn bord wilde verwijderen. Liep nog net geen verbrande vingers over. Mooie verjaardag al met al. Op naar de 70.

Woensdag gaan de fietsen weer op de trekhaak voor een tocht 20 km verderop, vanuit Barchem, nabij Lochem. De temperatuur loopt op naar 29 graden, maar in het bos is het heerlijk koel. Terrasje, ijsje en croissantje onderweg. Wat wil een mens nog meer.

In Nederland weet je het nooit met het weer. Voorspellen ze een prachtige week en komt er toch ineens noodweer je kant op. Daarom donderdag de blik op Buienradar gehouden en ons fietsrondje wat aangepast naar de directe omgeving van ons park. Net voor het noodweer weer thuis. Het leek wel avond. Het onweer kletterde boven ons huisje en de regen kwam met bakken neer. Wel even een lekkere opfrisbeurt. Toen ik een paar uur later mijn fietsje weer pakte voor een boodschap moest ik tot mijn assen door het water.

Vrijdag is alweer de slotdag. Jammer dat je ‘s morgens zo vroeg al uit je bungalowtje moet. Er wacht gelukkig nog een gezellige dag. Ons reisdoel Epe ligt op 50 km afstand. Vandaag op bezoek bij onze lieve vrienden Lia en Henk op hun boerderij. Wij leerden hen in 2015 min of meer per ongeluk kennen. Ik had door complicaties na het verwijderen van een nier en mijn milt de operatie ternauwernood overleefd en wij durfden nog geen buitenlandse reis aan. Ik zag een advertentie van een vakantievilla bij een boerderij in Epe. Inmiddels hebben wij er al een paar vakanties doorgebracht, omdat je er prachtige fietstochten kunt maken door de natuur.

Tijdens ons bezoek trakteerde Henk ons op een rondleiding langs de dit voorjaar geboren kalfjes, het veulen en de overige boerderijbewoners. Fietsen kwam er niet meer van, want de donkere lucht voorspelde weinig goeds. Dus na de lunch op weg naar huis en al snel kwam de regen met bakken neer.

Bij thuiskomst staat er een grote doos aan in de huiskamer. Cadeau van Jasper voor mijn verjaardag. Een broodmachine. Ik bakte al wel broden, maar vond het een nogal tijdrovend klusje. Voor een beetje ambachtelijk en rustiek brood, moet je voor kneden, rijzen en bakken al gauw een uurtje of vier tijd nemen. Bij zo’n machine stop je alle ingrediënten er in één keer in en doet de machine al het werk. Resultaat een heerlijk volkorenbrood, luchtig als cake.

Wanneer Joyce en nicht Annelies hun beider moeders begeleiden op een minicruise tussen Spijkenisse en Dordrecht, geniet ik van de recent door ons gerenoveerde tuin. De nieuw aangelegde hortensiaborder doet het fantastisch, de bloembakken kleuren vrolijk, de hosta’s groeien de bak uit en de flink teruggesnoeide dakplatanen beginnen mooi uit te lopen.

Wekelijks doen wij aan mantelzorg bij mijn oude vader. Terwijl Joyce met de stofzuiger en dweil tekeergaat, geef ik mijn vader zijn maandelijkse knipbeurt. Hoewel, eigenlijk scheer ik hem (op zijn verzoek overigens) eens per maand bijna kaal. Daar is niet al te veel talent voor nodig.

Oud-collega Daisy nodigde Joyce uit voor de galapremière van de nieuwe film “de Marokkaanse bruiloft” in Tuschinski Amsterdam. Rode loper en dresscode “Arabian nights”. Wat wil een mens nou liever dan een entree over de rode loper met flitsende camera’s en de mogelijkheid om een glimp op te vangen van alle hoofdrolspelers in galajurk en romcom koning Johan Nijenhuis. De dames hadden zich leuk opgetuigd. De film was naar ik hoorde best aardig, maar alle hoofdrolspelers en speelsters werden niet herkend door de dames.

Keyboardles: Ooit meer dan 30 jaar geleden mee begonnen. Samen met mijn toen 10-jarige dochter Masha. Inmiddels, na een onderbreking van 20 jaar, alweer bijna zes jaar op les bij nog steeds dezelfde muziekleraar van toen, Richard van Meer-Music. Wel inmiddels vijf keyboards verder, want in die 30 jaar ben ik blijven spelen en vroeg die ontwikkeling om meer mogelijkheden. Onlangs weer een nieuwe aangeschaft, met weer meer mogelijkheden. De PSR SX 900 van Yamaha. Het vlaggenschip van Yamaha onder de keyboards. Zeggen ze tenminste zelf. Fantastisch apparaat om te bespelen. Ik heb inmiddels een leuk repertoire opgebouwd. Overigens acht ik mijzelf nog niet geschikt voor optredens verder dan de huiselijke kring.

Fietsboot: De zon schijnt volop en dus gaan de fietsen op de trekhaak voor een rondje Loosdrechtse Plassen. Wel een kleine aanpassing ten opzichte van de fietsknooppuntenroute. Ik ontdekte toevallig het bestaan van de Fietsboot. Een platte overdekte schuit die over de Vecht vaart tussen Maarssen en Nieuwersluis. Er is er overigens ook eentje die over de Loosdrechtse Plassen gaat. Wij kozen voor de Vecht. Duur van de tocht is ongeveer anderhalf uur. Prijs daarvoor valt mee. € 11,70 per persoon. Zonder fiets gaat er € 1,60 af. Best redelijk voor zo’n lange tocht over de mooie Vecht. Je krijgt er een schipper en een gids bij. Die laatste vertelt je over alles wat je tegenkomt langs de Vecht. Veelal prachtige herenhuizen en hier en daar een theehuisje. De huizen dateren uit de Gouden Eeuw. Het was de tijd van de VOC. Amsterdam was het centrum van de handel. De stad raakte overvol. Het stonk er en de grachten waren een open riool. De rijke kooplieden ontvluchten de drukte en de stank en bouwden huizen langs de Vecht. Ter verhoging van hun aanzien bouwden ze aan het water een klein theehuis. Thee was in die tijd letterlijk peperduur en werd uit kleine kopjes gedronken. Met zo’n theehuis lieten de bewoners zien dat zij zich dat konden veroorloven. Ten tijde van de Franse inval zijn veel huizen verwoest. Wat er nu nog staat is gerenoveerd en behoort veelal aan een stichting of instituut. Zo tref je er b.v. instituut Nijenroode aan.

Na onze vaartocht onze route gefietst door (er loopt een weg doorheen) en langs de Loosdrechtse Plassen en uiteraard afgesloten met een terrasje en een ijsje.