Wij zitten sinds afgelopen weekend op Bospark Markelo en genieten met volle teugen. Het weer is geweldig en de natuur indrukwekkend. Wanneer wij voor een korte vakantie in Nederland kiezen, dan is dat meestal de omgeving van de Veluwe of Brabant. De Achterhoek en met name Twente staan sinds vorig jaar ook hoog op ons lijstje. Misschien komt dat vanwege mijn roots die hier liggen. De meeste Grittertjes vinden hier hun oorsprong en je komt ze hier ook relatief het vaaks tegen. Het is dat mijn opa Gritter voor zijn werk bij de spoorwegen naar het Westen moest verhuizen, want anders was ik nu een echte Tukker geweest. Hoewel, dat natuurlijk twijfelachtig is, want dan had hij mijn oma niet ontmoet, was mijn vader niet geboren en had ik helemaal geen kans gehad om het daglicht te zien. Maar je begrijpt mijn bedoeling. Het mooie landschap met bossen en velden spreekt mij (ons) aan. Ik zou er zo willen wonen, maar dat is vanwege allerlei persoonlijke redenen op dit moment geen optie.

Deze week speelt de fiets de hoofdrol. In de twee en een half jaar dat wij onze e-bikes nu hebben, staat er bij mij al bijna 5600 km tochtjes op de teller. Met tochten tussen de 40 en 60 km liggen er dus zo’n 100 achter ons. Niet gek, al zeg ik het zelf. Joyce fietst nog wel eens een rondje polder in haar eentje, waardoor zij inmiddels de 7500 km heeft gehaald. Chapeau!

De maandag voeren onze fietsen ons naar Nationaal Park de Sallandse Heuvelrug, een natuurgebied tussen Hellendoorn en Holten. Het is een stuwwal die ontstond in de voorlaatste IJstijd, het Saalien. Voordat het ijs het gebied bedekte, hadden grote rivieren als de Rijn hier dikke lagen zand en grind met dunnere lagen klei afgezet. Het ijs duwde deze lagen op tot hoge stuwwallen. In de laatste IJstijd kwam het ijs minder ver, maar was de bodem bevroren. Boven op deze permafrost legde de wind zandlagen aan. Omdat het regenwater niet de bevroren bodem in kon, trad erosie op en ontstonden stromen. Toen het klimaat warmer werd in het Holoceen ontstonden bossen. Door bevolkingstoename in de Middeleeuwen werd veel bos gekapt en veranderde het landschap in een heidegebied waarop veel schapen en geiten werden gehouden. Ook stak men er plaggen af om de grond te bemesten. Later werden de heuvels herbebost om verstuiving tegen te gaan. Sinds het einde van de vorige eeuw wordt de heide weer vergroot.

Het zou een tocht van 60 km worden. Op het einde moesten wij nog flink doortrappen om naderend onweer en buien voor te blijven.

En dan is het dinsdag 17 mei, de dag waarop ik mijn 69e verjaardag mag vieren. Gelet op mijn gezondheidstoestand is die dag de laatste 7 jaar best wel iets om even bij stil te staan. Weer een jaar gehaald en op naar de 70. Klinkt wel erg oud. Gelukkig zie ik er volgens Joyce nog steeds niet oud uit. Al heeft mijn haar in één maand alle kleur verloren en ben ik ineens voornamelijk voorzien van een witte haardos en dito baardje. Met dank aan de nieuwe medicatie. Staat wel goed vindt zij.

Deze verjaardag laat het weer ons wat in de steek. Het miezert, maar de temperatuur is goed. Eerste reisdoel is het Openluchtmuseum in Ootmarsum. Dit kunstenaarsdorp is fantastisch. Overal galleries (ja zo spel je het echt) met enthousiaste creatievelingen. Hoogtepunt voor ons is steeds weer de galerij (en het bijbehorende museum) van Ton Schulten. Wat schildert de man fantastisch. Zo kleurrijk. Hij is ook iedere keer wanneer wij langskomen prominent aanwezig in het dorp. Je kunt niet om hem heen.

Maar eerst naar het Openluchtmuseum. Grappig dat dit museum ons niet eerder is opgevallen. Het is een minidorpje (nog in wording) met boerderijtjes en werkplaatsen uit een ver verleden. Een uurtje plezier geeft het zeker.

Dan Ootmarsum in om een verjaardagstaartje te eten bij het restaurant van zoon Rien Schulten. Helaas geen tijd meer voor het onderwijsmuseum. Die bewaren wij voor de volgende keer.

Het zonnetje breekt door wanneer wij de verjaardag tocht vervolgen naar Enschede. Net naast de Grolschveste (stadion FC Twente) bevindt zich bioscoop Kinepolis. Daar genoten van de nieuwe film van Downton Abbey.

Wij besluiten onze reis met een bezoek aan een fantastische Griek in het centrum van Enschede. Heerlijk. Joyce zorgt zelfs voor vuurwerk. Niet persoonlijk hoor (dat kwam later) maar in de vorm van een vuurkaars op mijn bord. Verrassing dus. Was even vergeten dat het buisje kokend was toen ik hem van mijn bord wilde verwijderen. Liep nog net geen verbrande vingers over. Mooie verjaardag al met al. Op naar de 70.

Om de blik wat te verruimen woensdag de fietsen weer op de trekhaak getild voor een tocht 20 km verderop, vanuit Barchem, nabij Lochem. De temperatuur loopt op naar 29 graden, maar in het bos is het heerlijk koel. Terrasje, ijsje en croissantje onderweg. Wat wil een mens nog meer.

In Nederland weet je het nooit met het weer. Voorspellen ze een prachtige week en komt er toch ineens noodweer je kant op. Daarom donderdag de blik op Buienradar gehouden en ons fietsrondje wat aangepast naar de directe omgeving van ons park. Net voor het noodweer weer thuis. Het leek wel avond. Het onweer kletterde boven ons huisje en de regen kwam met bakken neer. Wel even een lekkere opfrisbeurt. Toen ik een paar uur later mijn fietsje weer pakte voor een boodschap moest ik tot mijn assen door het water.

Vrijdag is alweer de slotdag. Jammer dat je ‘s morgens zo vroeg al uit je bungalowtje moet. Ons reisdoel Epe ligt op 50 km afstand. Vandaag op bezoek bij twee ontzettend hartelijke en lieve vrienden Lia en Henk op hun boerderij. Henk is na het runnen van een camping nabij Epe alweer bijna 20 jaar hobbyboer. Rond de boerderij lopen 25 dikbil koeien met 25 kalveren, geiten, schapen, kippen, een paar pony’s en wat konijnen. Lia werkte tot voor kort in de zorg. Wij leerden hen in 2015 min of meer per ongeluk kennen. Ik had door complicaties na het verwijderen van een nier en mijn milt de operatie ternauwernood overleefd en wij durfden nog geen buitenlandse reis aan. Ik zag een advertentie van een vakantievilla bij een boerderij in Epe. Deze was nog vrij en zo tussen de koeien leek ons wel avontuurlijk. Het vakantiehuis werd gebouwd om te dienen als ruimte voor dagbesteding voor gehandicapten. Dat avontuur ging vanwege ambtelijke dwarsliggerij helaas niet door. Toen werd de bungalow geschikt gemaakt voor verhuur. Inmiddels hebben wij er al een paar vakanties doorgebracht omdat je er prachtige fietstochten kunt maken door de natuur. Je kunt je vrienden niet uitzoeken. Soms kom je ze gewoon per ongeluk tegen. Vanaf dag één was er een klik tussen ons vieren. Dat is zo mooi. Jaarlijks gaan wij wel een keertje op bezoek met aansluitend een fietstocht. Joyce en Lia ondernemen samen regelmatig leuke culturele uitstapjes, afwisselend in elkaar woonomgeving.

Het werd weer een gezellig samenzijn. Henk trakteerde ons nog op een rondleiding langs de dit voorjaar geboren kalfjes, het veulen en de overige boerderijbewoners. Fietsen kwam er niet meer van, want de donkere lucht voorspelde weinig goeds. Dus na de lunch op weg naar huis en al snel kwam de regen met bakken neer.

Bij thuiskomst trof ik een grote doos aan in de huiskamer. Dacht dat Jasper weer eens zijn handelswaar was vergeten op te ruimen. Maar nee! Het bleek zijn cadeau aan mij voor mijn verjaardag. Een broodmachine. Ik had er deze winter wel eens naar gekeken, maar ik aarzelde nog om er eentje te kopen. Je leest nog wel eens dat ze na een paar keer bakken in de kast belanden. Ik had mij wel eerder toegelegd op brood bakken, maar vond het een nogal tijdrovend klusje. Voor een beetje ambachtelijk en rustiek brood moet je voor kneden, rijzen en bakken al gauw een uurtje of vier tijd nemen. Bij zo’n machine stop je alle ingrediënten er in één keer in en doet de machine al het werk. Dus zaterdag mijn eerste volkorenbrood gebakken. En…het resultaat was super. Vaak is zelfgebakken brood nogal compact en stevig. Deze echter zacht en luchtig als cake.

Het is inmiddels zondag. Joyce en nicht Annelies zijn als begeleiders mee met hun beiden moeders op een minicruise tussen Spijkenisse en Dordrecht. Ik geniet op deze laatste dag van de week van de recent door ons gerenoveerde tuin. De nieuw aangelegde hortensiaborder doet het fantastisch, de bloembakken kleuren vrolijk, de hosta’s groeien de bak uit en de flink teruggesnoeide dakplatanen beginnen mooi uit te lopen. Zo dadelijk nog naar de verrichtingen van Max kijken tijdens de Grandprix van Barcelona en dan zit week twee van “de week van Fritz” er weer op.