_{Wanneer je dit bericht in je mail ziet, tik dan even op de kop van het blog om door te gaan naar mijn blogsite. Dan zie je meer, w.o. foto’s. Je kunt de foto’s vergroten door er op te tikken/klikken. Titelverklaring: Frits is mijn 2e naam, door Joyce steevast geschreven met een “z” op het eind)}

Geen week met spannende avonturen. De wekelijkse mantelzorg aan respectievelijk vader en schoonmoeder, bloedprikken voor het aanstaande consult bij mijn nefroloog, een rondje fietsen in de omgeving, middagje kledinghonger Joyce stillen en vooral je niet te druk maken vanwege de hoge temperaturen.

What a heat: Het was midden jaren zeventig, ik was begin twintig en had mijn eerste autootje, een Fiat 850. Ik had hem een beetje opgepimpt en zelfs een naam gegeven “ ‘t Mobieltje”. We doen allemaal wel eens gekke dingen, toch? Er waren nog geen mobiele telefoons, dus leidde die naam niet tot verwarring. Met dat Fiatje begon de bijna jaarlijkse vakantiereis naar Zuid-Frankrijk. Airco zat er nog niet in, hooguit een blower, dus reden wij met de raampjes open. Wel zo handig, want er werd onderweg nog stevig gerookt. Ook normaal toen. In die tijd stuurde je nog vakantiekaarten naar familie en vrienden. Natuurlijk wilde je aan iedereen laten weten hoe leuk je het had in het buitenland. Reizen was in die tijd minder gewoon dan tegenwoordig. Je ging over het algemeen maar één keer per jaar op vakantie en niet meerdere keren zoals tegenwoordig. Kaarten en postzegels vormden best een aanslag op het vakantiebudget, dus werd er afgewogen wie wel en wie niet in aanmerking kwam voor een kaart. Op de kaarten tekenden wij altijd een zonnetje met de lokaal gemeten temperatuur van liefst 30 graden of hoger. Alsof je de thuisblijvers wilde laten weten dat jij het qua temperatuur toch echt veel beter had getroffen. Die temperatuur was geen enkel probleem in die tijd. Je was jong en kon er goed tegen. Hoe anders is dat nu. Zodra de temperatuur boven de 25 graden uitstijgt, starten er in (in ieder geval) onze lichamen processen die het leven minder aangenaam doen voelen en leiden tot panisch vluchtgedrag naar koele plekken. Deze week begon met, in onze omgeving, ongewoon hoge zomerse waarden van 36 graden. Geen zuchtje wind ter verkoeling. Het voelde als die keer ruim 30 jaar geleden toen Joyce en ik met onze rode Toyota Corrola door Death Valley (Amerika) reden en de temperatuur boven de 50 graden was. Adembenemend heet.

Natuurlijk moet je in Nederland niet meteen klagen, zoals veel mensen al doen na één dag zon. Zoveel mooi weer kennen wij ook weer niet in ons landje. Net zoals ik mij verbaas dat er al meteen een nationaal hitteplan van kracht wordt. Jongens toch, een paar dagen heet weer en Nederland is in rep en roer. Het hitteplan, zo wordt geschreven, richt zich met name op “bejaarden vanaf 70 jaar”. Ik ben inmiddels mijn 70 ste jaar aan het vullen, dus behoor ik ook tot die categorie. Hoezo Bejaard! Zo voel ik mij helemaal niet en dat etiket wil ik nog helemaal niet opgeplakt krijgen. Ik voel mij, ondanks de nodige kwalen en gebreken, nog een jonge vent. Ja, onze opa’s en oma’s waren op die leeftijd oud en versleten en gingen naar bejaardenhuizen, maar wij toch niet. Alsof ik een kleuter ben, geeft het hitteplan instructie om toch vooral goed te drinken, mij tijdig in te smeren en uit de zon te blijven. Duhh, dat weet ik zelf ook wel. Zelfs mijn oude vader van 97 snapt dat nog. Heb ik geen hitteplan voor nodig. We doen altijd zo overdreven in Nederland. Dat eeuwige gepamper moet toch eens stoppen.

Huwelijksdag: Deze week waren Joyce en ik 29 jaar getrouwd. Wij kennen elkaar sinds 1987, in augustus 1990 gingen wij samenwonen en op 20 juli 1993 trouwden wij. Wij waren beiden al een keer getrouwd geweest. Joyce in 1980 en ik in 1975. Best vreemd dat de teller van de huwelijkse jaren dan weer op nul begint. Ik was mij er heel erg bewust van dat het bij een tweede huwelijk een hele kunst zou worden om het veertig of vijftig jarig jubileum te halen. Bij die dingen sta je niet stil wanneer je als jonkie voor het eerst trouwt. Tenminste ik niet. Terwijl het natuurlijk net zo onzeker is dat je die huwelijksjubilea haalt. Grappig is wel dat wij beiden die eerste trouwdatum soms aanhalen. Zo van: als ik niet gescheiden was dan was ik nu … jaar getrouwd. Of wij het dit jaar nog gevierd hebben? Nou eigenlijk niet. Wij zijn redelijk nuchter over dit soort momenten. Wij vinden elke dag samen al een feestje (nee, niet meteen die kokhalsvinger in je mond). Dertig jaar getrouwd is een mooier getal om te vieren. Omdat wij die 40 of 50 jarige jubilea waarschijnlijk toch niet gaan halen, maken wij gewoon onze eigen jubilea.

Wij leerden elkaar kennen vanuit het werk. Ik zou in 1987 mijn eerste school (de Tovercirkel) starten als directeur en ik mocht drie leerkrachten aanstellen. Voor groep 3 en 4/5 had ik al twee leerkrachten gevonden. Groep 6 t/m 8 (3 leerlingen ha, ha) zou ik zelf doen. Ik zocht nog een kleuterkracht. Oud-collega-vriendin Marijke uit onze gezamenlijke periode op basisschool de Meerwijzer, kende wel een goede kleuterjuf. Haar duo-partner Joyce op de Samenwerkingsschool. Marijke zou Joyce meenemen naar een receptie waar ik ook naar toe moest. Ik moest uitkijken naar een dame met een onafscheidelijke rieten mand. Dat was dus niet zo moeilijk te herkennen. Bij de eerste aanblik wist ik dat Joyce mijn nieuwe kleuterkracht moest worden. Dat gevoel was wederzijds. Even dreigde de gemeente nog roet in het eten te gooien, maar dat kon ik gelukkig voorkomen. Die klik werd meer en de rest is geschiedenis. Vanuit de gemeente werd er van alles aan gedaan om ons qua werk uit elkaar te krijgen. Afdeling onderwijs werd in die jaren geleid door twee ambtenaren met Poetin-achtige trekjes. Ze trokken alles uit de kast om hun doel te bereiken. Maar wanneer mensen dwang uitoefenen dan bereiken ze bij mij het tegenovergestelde. Bovendien was ons inmiddels gegroeide team er absoluut op tegen dat één van ons het veld moest ruimen. In het werk opereerden wij onafhankelijk van elkaar en dat lieten wij onze omgeving duidelijk merken. Nieuwe collega’s ontdekten vaak pas na maanden dat wij een stelletje waren. Alleen op die manier kun je samen wonen en werken.

Gelukkig ruimden de eerder genoemde bestuurders al snel het veld toen wij los kwamen van de gemeente en als zelfstandige stichting verder gingen. Toen wij in 2003 samen de overstap wilden maken naar onze nieuwe school “Merlijn” in Nieuw-Vennep, werkten de nieuwe bestuurders daar zelfs ruimhartig aan mee. Zo kan het dus ook. Pas een paar jaar voor mijn pensioen als directeur (na dus ruim 25 jaar probleemloos samenwerken), begon een, zichzelf geweldig vindende, interim bestuurder opeens te zeuren, dat zoiets nooit meer mocht gebeuren. Ach, een interim verdwijnt weer net zo snel als hij of zij komt en wij hadden toch geen plannen om ons kunstje voor een derde keer te herhalen.

Loungeset: Twee jaar geleden trakteerden wij ons rond het voorjaar op een luxe loungeset in de tuin. Gekocht bij de Tuinmeubelshop. Een grote keten met meerdere vestigingen in ons land. Mooie grijze metalen constructie, losse leunstoel, all weather kussen, afdekzeil en een parasol die in alle standen kan staan. Levering werd wel augustus, want de zending was nog onderweg vanuit Azië. Eenmaal geleverd verdween onze blijdschap al snel toen een paar rugleuningen het begaven. Deze zaten met schroeven in het aluminium frame gedraaid. Het schroefdraad van de stalen schroeven trok het schroefdraad in het zachte aluminium eruit. Terug naar de Tuinmeubelshop dus. Daar kon niemand iets voor ons doen en kreeg ik een mailadres. Gemaild en zowaar beloofde men een reparateur te sturen. Kon wel een paar weken duren. Na lang wachten stonden er twee jongetjes op de stoep. Mijn klacht was een veelgehoorde, maar op te lossen. Ze draaiden iets dikkere schroeven in het frame en waren al weer weg voordat ik e.e.a. even had kunnen testen. Je voelt het al aankomen, binnen twee dagen lagen de rugleuningen er weer af. Opnieuw mailen en een maand later kwam de volgende monteur. Die gaf al meteen aan dat het verkeerd gerepareerd was en dat er bouten met zekeringsplaatjes nodig waren. Had hij alleen niet bij zich. Kon wel een maandje of wat duren. Eind oktober zat alles weer vast, maar was het inmiddels geen weer meer om in de tuin te zitten. In het voorjaar werd de bank weer in gebruik genomen en (je raadt het al) schoten de bouten weer los. De gaten in het frame werden door steeds dikkere bouten ook steeds groter. Nieuwe afspraak gemaakt. De volgende monteur gaf aan dat bouten niet meer zouden helpen en dat er busjes in het frame geplaatst moesten worden. Een truc uit de auto-industrie. Alleen, en dat was nou jammer, die had hij niet bij zich. Of ik maar een nieuwe afspraak wilde maken. Na zes weken wachten kwam monteur nummer vijf met de busjes. Maar….hij had doorgekregen dat het om vier busjes ging i.p.v. 12. Die andere acht had hij niet meegekregen. Dus nieuwe afspraak voor de resterende 8 busjes. Die volgden na de zomer. Het probleem leek opgelost. Maar helaas, in april van dit jaar schoten nu de bouten inclusief de busjes uit het frame. Inmiddels begonnen het aluminium van sommige leuningen te scheuren. Tja, dat was een probleem volgens de klantenservice, want reserveonderdelen moesten in het buitenland besteld worden. Dat kon wel even duren. Ik vond het helemaal niet zo’n probleem, want na zoveel ellende was een nieuwe set toch wel op zijn plaats. Nee, zolang er gerepareerd kon worden werd er niet omgeruild door de Tuinmeubelshop. Rustig wachten was het advies. Wanneer de reserveleuningen binnen waren, kon ook pas de rest gerepareerd worden, want het was erg druk. In mei, juni en juli nog maar eens gemaild, maar nog steeds geen onderdelen binnen. Eindelijk deze week een verlossende mail. Of ik maar via internet een afspraak wilde maken door de link in de mail te volgen. Op link geklikt en vervolgens op de button “kies datum”. Wat denk je er in dat volgende scherm staat? “Helaas is het niet mogelijk om afspraken te maken”. En… “U kunt niet op deze mail reageren”. GRRRRRRRR!!!!! Het is ongelooflijk. En dan heb ik gemakshalve nog niet eens vermeld dat het dure dekzeil niet waterdicht is en de all weather kussens het water niet doorlaten, maar opslaan. Dus uitkijken voor een natte kont. Ook bij de parasol van maar liefst € 600,- zijn al de nodige onderdelen vervangen. Waar kan ik in godsnaam mijn recht halen? Mijn advies: Koop nooit iets bij de Tuinmeubelshop! O ja, ze sturen wel elke paar weken een mail om mijn tevredenheid uit te spreken over de klantenservice. Je snapt wel wat mijn antwoord is! Ik kon even helemaal los gaan!

Melanzane Alla Parmigiana: Door het tijdelijk stopzetten van de misselijkmakende medicatie, voel ik mij weer een stuk beter. Ook mijn smaak is gelukkig weer teruggekeerd. Dus kook ik ook weer met plezier. Deze week kwam ik een nieuwe recept tegen met de prachtige naam waarmee dit blokje dikgedrukt begint. Ik ben niet zo’n tomatenfan, maar dit is echt een heerlijk gerecht. Komt bovendien geen vlees aan te pas, dus ook lekker voor vegetariers.

Ingredienten: (voor 3 tot 4 personen)

• 2 grote aubergines
• 2 grote tomaten
• 1 rode ui
• 2 teentjes knoflook, fijngesneden
• 400 g tomatenblokjes (pakje Heinz tomatenblokjes met basilicum en oregano)
• 70 g tomatenpuree (blikje)
• 100 g geraspte Parmezaanse kaas, (zelf raspen van stuk is voordeliger)
• 1 bol mozzarella , in schijfjes gesneden
• 1 el rode wijnazijn
• 1 el honing
• 1/2 tl sambal (naar wens)
• 1 takje tijm of 1/2 tl gedroogd
• 1 laurierblaadje
• 1/2 tl gedroogde oregano
• Olijfolie
• Peper, zout
• Basilicumblaadjes (optioneel)

Bereiden:

Verwarm de oven voor op 180°C. Spoel de aubergines en snijd ze in dunne plakken. Wrijf ze met een kwastje in met olijfolie. Leg ze op bakpapier op de ovenplaat en laat ze 20 minuten garen in de voorverwarmde oven van 180 °C. (in grillpan kan ook, maar is meer werk). Spoel de tomaten en snij ze in plakjes.
Pel en snipper de ui en fruit deze aan in olijfolie. Voeg de knoflook en de tomatenpuree toe en laat even doorwarmen. Doe er dan de tomatenblokjes, de rode wijnazijn , de sambal, de honing, de oregano , tijm en laurierblaadje bij en kruid met peper en zout. Laat 20 minuten sudderen op een zacht vuurtje.
Doe een beetje van de bereide tomatensaus op de bodem van een ovenschaal. Leg er een laagje gegrilde aubergines op en vervolgens een laag verse tomatenplakjes. Hierop leg je de mozzarella schijfjes die je bestrooit met wat geraspte Parmezaanse kaas. Herhaal de laagjes tot alle ingrediënten verwerkt zijn. (ongeveer twee lagen van alles in ovenschaal van ongeveer 30 cm). Eindig met tomatensaus en werk af met geraspte Parmezaanse kaas. Gaar de Melanzane Alla Parmigiana 35 minuten in de voorverwarmde oven op 180 graden. Werk eventueel af met verse basilicum blaadjes, maar niet persé nodig. Meer voor het gezicht. Stokbroodje erbij om te soppen of even ingesmeerd met olijfolie grillen tot het knapperig is en beleggen met het gerecht. (bruchetta). In plaats van aubergines kun je ook courgettes gebruiken. Lekker!!!!

GP Frankrijk: Max sloot deze week weer mooi af met een overwinning. Volgende week nieuwe GP in Hongarije.

Tot volgende week.