Dit is een compilatie van de vier blogs van augustus 2022. In “Joop&Fritz” doe ik verslag van mijn (onze) belevenissen, omdat er altijd wel wat gebeurt.

Verjaardag Jopie Hoogervorst: Op 1 augustus, de eerste dag van deze week en maand, tikte de moeder van Joyce de 91 aan. Dit heuglijke gebeuren vierden wij met een etentje in “Het Rechthuis” in Uithoorn. Helaas zonder Jasper en Claudia, vanwege hun vakantie.

Langs de dijk: Heerlijke fietstocht gemaakt langs de dijk aan het IJsselmeer (of eigenlijk Markermeer), vanaf Edam noordwaarts richting Hoorn en terug naar Volendam. Heerlijk weer om te fietsen. Een niets vermoedende buitenlandse toerist zal denken dat het hier een nationale feestdag is. Overal vlaggen met vaak een boerenzakdoek eraan geknoopt. In deze omgeving deden wij meestal alleen de ‘wereldberoemde’ dijk van Volendam aan. Edam is echter minstens zo aantrekkelijk als stadje, met een gezellige kern van oude pandjes. Aan het slot van de dag wel een visje gehaald in Volendam.

Schooltje van Dik Trom: Op onze tocht passeerden wij het gehucht Etersheim (Oosthuizen). Hier troffen wij “het schooltje van Dik Trom” aan. De verhalen van Dik Trom spelen zich af in Hoofddorp, hetgeen je nog merkt aan vernoemingen als Dik Trom school, Dik Trom beeld, Dik Trom plein, etc. Nooit geweten dat de schrijver van de Dik Trom boeken, Cornelis Johannes Kieviet ( C. Joh. Kieviet, op de boeken van uitgeverij Kluitman) werd geboren in Etersheim in 1858. Hij verhuisde na de drooglegging van de Haarlemmermeer naar Hoofddorp. Kieviet werd onderwijzer in Vijfhuizen en Lisse. Zijn geboortedorp Etersheim trok hem toch weer die kant op. Hij was de eerste hoofdonderwijzer op het openbare schooltje daar. Destijds gebouwd voor fl. 7.777,77. Het pand bestaat uit één klaslokaal. In dit lokaal zaten alle leerlingen van het gehucht Etersheim en later ook de leerlingen uit het nabijgelegen Schardam. In dit schooltje gaf C. Joh. Kieviet tussen 1883 en 1903 les. Hij schreef er zijn eerste boek over Dik Trom in de periode 1883 – 1891. Zijn leerlingen moesten elke dag 10 nieuw geschreven pagina’s aan elkaar voorlezen. Omdat Kieviet toch verknocht was aan Hoofddorp, speelden alle verhalen van Dik Trom zich daar ook af. De school en het huis aan de Hoofdvaart van Dik Trom waren die van Kieviet zelf. De vader van Dik Trom was timmerman, net als die van Kieviet. Het voormalige schooltje in Etersheim is gerestaureerd en nu kinderboekenmuseum.

Vakantiebestemming: Onze plannen om de “Romantische Route” in Duitsland te fietsen hebben wij toch maar niet doorgezet. De temperatuur daar ligt de komende tijd rond de 37 graden en dat is geen gezond fietsweer voor mensen van “onze leeftijd”. Op internet niets meer te vinden wat aan onze wensen en portemonnee voldeed. Want ja: Zomervakantie! Gelukkig konden wij nog een luxe wellness vakantievilla boeken op Residence “De Leuvert” in Cromvoirt. Die naam klinkt wel heel erg duur en luxe. Nou dat klopt. Op de gok gebeld of er misschien iemand geannuleerd had. Laat dat nu net een paar minuten daarvoor gebeurd zijn. Mazzel dus. Hier zijn wij vorig jaar juni ook al eens neergestreken. Leuk villapark met zwembad in Brabant, net onder Den Bosch. Nabij het grote recreatiemeer “De IJzeren Man”. Wel een beetje opletten wat wij uitspoken, want onze buurman is roddelkoning Albert Verlinden.

Weetje: Sommige plaatsnamen hier eindigen op ‘voirt’. Denk aan Cromvoirt en Helvoirt. ‘Voirt” betekende vroeger ‘doorgang’ of ‘doorwaadbare plaats’. Een plek die aantrekkelijk was voor mensen om zich te vestigen en een nederzetting te stichten. Plaatsnamen op ‘voort’ kennen overigens dezelfde oorsprong.

Residence “De Leuvert” in Cromvoirt: Vrijdag neergestreken in onze wellness villa. Duurde wel even voor we erin konden. Schoonmaak liep wat uit. Maar lekker lezen aan het zwembad vulde de tijd. Wij wisten meteen weer waarom wij tegenwoordig vakantie buiten het seizoen zo waarderen. Dan zijn er namelijk geen hordes kinderen die alleen maar kunnen communiceren op volume 10 decibel. Toch raar dat je na 45 jaar onderwijs niet meer zo goed tegen landurige, overdadige kinderstemmen kunt. Nu pas begrijp ik de ouders die meegingen op schoolreisjes en dan vaak verzuchtten: “Hoe houden jullie dat vol? De hele dag al die stemmetjes”.

De vakantievilla is heerlijk. Wij beschikken in de tuin zelfs over een Jacuzzi. Meteen uitgeprobeerd natuurlijk. Toen ik erin lag te dobberen kreeg Joyce een spontane herinnering aan het nummer “I am the walrus” van de Beatles. Wat is ze toch lief. Er zitten hier gewoon twee blije mensen te genieten van een mooi optrekje in een heerlijk zonnetje.

Fietsen rond Drunen: Op de dag na aankomst op de fiets gestapt voor een molentocht van 50 km, richting Drunen. Wij dachten dat het een nieuwe route was, maar kwamen er gaandeweg achter dat wij hem vorig jaar ook al eens hadden gereden. Geen punt, want de omgeving is prachtig en het terras in Oudheusden opnieuw een gezellig en smakelijk hoogtepunt.

Pannenkoekje toe: We sluiten deze week af met een lekkere pannenkoek in het Pannenkoekenhuis “Het Wonderbos” naast ons vakantiepark. Nog een hele zonnige week voor de boeg.

Hulde aan Joyce: Ik wil het op deze plek toch eens een keer benoemen. Joyce is een “kanjer”, om de gevleugelde woorden van Erica Terpstra maar weer eens te gebruiken. Zoals bekend mankeer ik nogal het één en ander en start ik de dag vaak op als een “dieseltje” dat langzaam op temperatuur komt. Het is wel mooi en lief om te zien hoe Joyce over mij waakt. Ze houdt mij nauwlettend in de smiezen en zodra zij maar iets verdachts in mijn blik meent te ontwaren, vraagt zij of alles wel goed gaat. Gelukkig meestal wel en dat zeg ik dan ook. Joyce roept dan meestal: “Wat kun jij liegen!”, maar de realiteit is dat ik mij daadwerkelijk ook echt goed voel. Zij probeert mij, waar mogelijk, te ontzien door werkzaamheden uit handen te nemen. Vind ik lief, al is dat niet altijd nodig. Het ziektebeeld van de patient trekt veelal de aandacht, maar wat er in de partner omgaat, blijft vaak onbesproken. Ik bewonder de manier waarop Joyce omgaat met mijn ziekte. Het levert niet alleen mij, maar ook haar beperkingen op. Er kan nog steeds veel, maar zo was het na ruim veertig jaar hard werken niet gepland. Joyce straalt echter kracht uit, moppert niet en blijft er opgewekt onder. En dat is niet gespeeld. En die houding is nou net weer gunstig voor de manier waarop ik ermee omga. Joyce, ik houd van je.

Blog 14-Week 8 augustus: Cromvoirt: Er zijn soms van die weken dat alles precies klopt. Deze week is er zo eentje. Wij verblijven in een heerlijke wellness-woning op een mooi vakantiepark. Het weer is top. Wel iedere dag iets warmer, maar toch steeds een verkoelend windje. Vanaf 10.00 uur trekken wij onze baantjes in een, dan nog, rustig zwembad. Beetje lezen en af en toe een herhalingsduik. Rond het middaguur werd het drukker en keerden wij huiswaarts voor de lunch. Om een uur of half twee springen wij op de fiets om tot een uur of vijf door de bossen, over de hei of langs landerijen te tuffen. Uiteraard een terrasje halverwege en een ijsje aan het eind. Met een tussenstop bij de supermarkt keren wij weer huiswaarts om vervolgens een half uur door te brengen in de Jaccuzi. Tenslotte koken, eten en een paar vaste tv programma’s. We redden het qua tijd net. Er zitten eigenlijk te weinig uren in de dag. Wij vinden het overigens wel grappig om ook een keer in de duisternis in de jaccuzi te springen. Lichtjes aan en stil genieten. De betreffende foto rechtsonder hiervan is misschien wat onduidelijk.

Onze nieuwe buurman houdt de tuinplantjes nat en zorgt dat Icky zijn eten krijgt. Hij heeft zelfs een plekje bij hem aan tafel gekregen, al kijkt hij niet echt dolgelukkig.

Het Groene Woud van Brabant: Net iets onder Cromvoirt ligt de driehoek Oisterwijk, Boxtel, Eindhoven. In deze driehoek vind je het zogenaamde Groene Woud. Veel populieren hier, die ooit werden aangeplant voor de lucifer- en klompenindustrie. In de naastgelegen driehoek Waalwijk, Oisterwijk, Den Bosch vind je de Loonse- en Drunense Duinen, maar tip je ook Kampina aan. Kampina is een prachtig natuurgebied met bossen en heide. De naam Kampina is verbasterd tot “De Kempen”. Ze lopen over de grens door naar België. Heerlijk fietsen hier, al werd het na woensdag te warm om verder te fietsen.

Nieuw taalgebruik: Onlangs schreef ik een stukje over afkortingen die jongeren gebruiken. (HdP=heerlie de peerlie=heerlijk). Zo vallen ons nog een paar uitspraken op die steeds meer mensen gebruiken. “Hoe dan?”, is een veel gehoorde kreet wanneer iemand zijn/haar verbazing over iemands verhaal kenbaar wil maken. Zonder overigens nieuwsgierig te zijn naar een verklaring voor die verbazing. “ Die zag ik niet aankomen”, wanneer iemand een mededeling krijgt die hij niet verwachtte. Ook hier blijft uit, waarom de mededeling iets met de persoon in kwestie deed. Kan ik verder wel mee leven. Wij vinden de uitspraken wel grappig. Wat ik persoonlijk een vreemde vind is deze:“Rustig aan hé!” bij het afscheid nemen. Het doel van die afscheidsgroet ontgaat mij. Gaat de vertrekkende persoon soms als een “dolle” naar huis rijden of lijkt hij/zij op een stresskip?

Blog 15-Week 15 augustus: Joyce 65: De week opent met de verjaardag van Joyce. Je geeft deze bruisende, vrolijke en goed uitziende dame zeker geen 65 jaar. Je zult misschien zeggen dat mijn conclusie niet objectief is. Zeker, maar gelukkig delen de meesten die conclusie. Gewoon goede genen en een scheutje Indonesische schoonheid uit de ‘Gordel van smaragd”. Heeft ze van haar vader Ruud. Die zag er ook altijd jonger uit dan hij was. Wanneer Joyce, als puber met haar vader naar een oudergesprek ging, dachten de docenten altijd dat ze haar broer had meegenomen. Overigens schatten ze mij ook altijd jonger……Nee, nee…daar gaan wij het nu niet over hebben.

De laatste jaren zijn wij niet meer zo van het ‘verjaardag vieren‘. Zitten in een kringetje en ronddraven met hapjes en drankjes is niet echt ontspannend. Bovendien hebben de meeste mensen tegenwoordig ook helemaal geen zin in verjaardagen en voelt het voor de meesten meer als een verplichting. Wij trekken er daarom op onze verjaardag gezellig samen op uit. Bevalt uitstekend omdat je er dan samen een feestelijke dag van kunt maken met verrassend leuke activiteiten, waar de jarige in ieder geval heel blij van wordt.

Na het middaguur rijden wij naar Scheveningen om te ‘Ziplinen’ van de toren op de Pier. Ziplinen???? Ja, ik had er ook nog nooit van gehoord en leg het zo uit! Joyce is van ons beiden toch iets meer de “thrillseeker”. Niet dat ze meteen aan een parachute uit een vliegtuigje springt, maar onder begeleiding van een helling springen met een paraglider of parapenter staat hoog op haar verlanglijstje. ‘Para’ komt van parachute en ‘penten’ betekent helling. Dus aan een scherm van een helling zweven, waarbij je zo lang mogelijk in de lucht probeert te blijven. Ik wees haar deze week nog op een ongeluk waarbij twee paragliders inclusief passagiers in botsing kwamen, met alle gevolgen van dien. Maar ik praat het toch niet uit haar hoofd. Deze keer bleef het beperkt tot Ziplinen. Voor je mag deelnemen, teken je eerst een verklaring waarin staat dat alle mogelijke ellende die er uit voort vloeit voor eigen verantwoording is. Daar springen bij mij de signalen al van op rood. Maar dappere Joyce ziet geen gevaar en tekent ongezien. Zie Ziplinen als een ritssluiting (Zip). Vanaf de toren aan het eind van de Pier zijn staalkabels gespannen tot naar ongeveer het begin van de pier. Je klikt een losse metalen geleider over de kabel en maakt je harnas er met een koord aan vast. Ik heb koord en harnas toch maar even extra gecontroleerd, want in een recente Netflixserie (het is maar een film, maar toch) knapte zo’n harnas vanwege slijtage en stortte de drager naar beneden. Aan de geleider zitten twee handvatten. Die pak je vast, gaat eraan hangen en wanneer het hekje van de toren opent, spring je over het randje. Je bungelt dan 45 meter hoog boven de zee aan niet meer dat een soort lipje van een ritssluiting en ‘zipt” met een rotvaart naar beneden. Aan het einde wel je hoofd opzij doen om niet tegen de remkogel te klappen en de benen spreiden om vanwege het sterke remeffect niet om te slaan. Ik besloot wijselijk om slechts als filmer vanaf de Pier op te treden. Als extra optie hadden wij (€ 15,-) voor de fotoreportage gekozen. Tijdens je vlucht ‘zipt’ er dan een camera mee. Eenmaal beneden aangekomen ontvang je een SD kaartje met een kleine 80 foto’s. Leuk voor jezelf, want dan kun je tenminste nog even terugkijken hoe je er bij hing.

Na een koele versnapering en een rondje boulevard Scheveningen vervolgden wij onze verrassingstocht richting Noordwijk aan Zee voor een potje midgetgolf. Omdat Joyce jarig was, heb ik haar natuurlijk laten winnen.

Na Noordwijk is het laatste onderdeel een gezellig etentje in Het Rechthuis in Uithoorn. Hier waren wij een paar weken geleden ook om de verjaardag van de moeder van Joyce te vieren. Mooie tent met terras aan de Amstel en voortreffelijk eten. Bij aankomst begon het echter te hozen. Het eerste kwartier was uitstappen geen optie, want dan was het meer een zwempartij geworden. Gelukkig was er even een moment dat het regenen stopte en wij snel naar binnen glipten voor een heerlijk diner. Een mooie verjaardag om op terug te kijken. Geluk eigenlijk dat de firma die onze zonnepanelen op deze verjaardag zou plaatsen de datum had doorgeschoven.

Fietsen rond Amsterdam: Het programma ‘Denkend aan Holland’ deel 3 inspireerde ons deze week. André en Janny vertrokken dit keer vanuit Amsterdam, via de grachten richting Durgerdam en tenslotte Volendam. Dus zaterdagochtend fietsen op de haak en richting Ouderkerk aan de Amstel omdat je daar gemakkelijk kunt parkeren. Langs de Amstel richting Amsterdam. Nog even met een klein pontje over en daar was Amsterdam al.

We kozen voor een route die ons rechtsom Amsterdam voerde. Precies een deel van Amsterdam waar wij normaal nooit komen. Langs de Oranjesluizen, Schellingwouderbrug over en je bent in de groene en waterrijke buitengebieden van stadsdeel Noord. Bezoekje aan Durgerdam natuurlijk. Een leuk dijkdorp aan het IJsselmeer. In 1421 zorgde noodweer voor een grote overstroming van de Zuiderzee; de Elisabethsvloed. Om herhaling van een dergelijke ramp te voorkomen kregen de mensen in dit gebied in 1422 toestemming een zeedijk aan te leggen, die de Waterlandse Zeedijk werd genoemd. In de bocht van die dijk, net buiten Amsterdam, ontstond Durgerdam. Als jongetje van een jaar of zes kwam ik er voor het eerst. Een vriendin van mijn vader, ene Rietje Keuken, woonde in één van de houten huisjes op de dijk. Achterop de Solex gingen wij naar Durgerdam om haar een bezoek te brengen. Gek dat je dat nooit meer vergeet.

Na Durgerdam tuften wij richting Zunderdorp en vervolgens met een bocht naar links weer richting Buiksloot en de pont over het IJ tegenover het Centraal Station. Ook hier kwamen wij langs een plek waar ik jaren niet was geweest, nl. het Tolhuis. Als kind woonde ik in Amstelveen en mijn opa en oma’s in Zaandam. Wij hadden nog geen auto en legden deze afstand af met de bus. Met de bekende bussen van Maarse en Kroon naar het Centraal Station, pont over het IJ en na een klein stukje lopen stond bij het Tolhuis de bus naar Zaandam. Ik heb dat reisje vaak gemaakt. Sinds het moment dat wij wel over een auto beschikten, was ik er nooit meer geweest. Toch bijna 60 jaar geleden.

Tenslotte de tocht voortgezet via de grachten en weer langs de Amstel richting Ouderkerk. Al met al toch weer meer dan 50 km weggetrapt.

Nog een anekdote over Durgerdam: Durgerdam is vooral bekend geworden door een beroemde gebeurtenis, halverwege de 19e eeuw, waarbij drie mannen veertien dagen op een ijsschots op de toenmalige Zuiderzee ronddreven. De strenge winter van 1849 zorgde voor veel ijs op de Zuiderzee. Dat had tot gevolg dat de vele vissers geruime tijd hun brood niet konden verdienen. Vissers gingen vaak het ijs op om te ‘botkloppen’, dit is het door een wak in het ijs vangen van bot die zich onder het ijs bevindt. In Durgerdam gingen op 13 januari 1849 een zekere Klaas Bording en zijn zonen Klaas junior en Jacob met hun slee het ijs op. Ze wilden gaan vissen en hadden slechts een kan warme koffie, wat gedroogde vis en roggebrood bij zich. Op een geschikte plek hakten ze een gat in het ijs en lieten een visnet in het water zakken. Door met stokken op het ijs te slaan werden de vissen gelokt, het zgn. ‘botkloppen’. De vangst was die dag uitermate goed. Toen het drietal weer naar Durgerdam terug wilde keren, zag vader Bording dat het ijs van het vasteland was losgeraakt. De vissers dreven op een ijsschots verder de Zuiderzee op. Daarbij begon het ook nog mistig te worden en was er al gauw geen land meer te zien. Zo’n veertien dagen lang dreef het drietal op het water van de Zuiderzee en hield zich in leven met het eten van de gevangen rauwe bot. De schots dreef naar het noorden en kwam op dreef op korte afstand langs de stad Enkhuizen. Een week is er weliswaar een reddingsboot op zoektocht gegaan, maar de vissers werden niet gevonden. Door toeval konden ze na veertien dagen op 27 januari bij Vollenhove worden gered. Toch overleefde alleen de jongste zoon Jacob dit drama.

Blok 16-Week 22 augustus: Jasper vliegt uit: Na een relatie van twee jaar met zijn Claudia, hebben de twee tortelduifjes besloten samen te gaan wonen. Het hing al een tijdje in de lucht, maar het is er nu van gekomen. Ons nest is daarmee leeg. Voordat Jasper Claudia ontmoette was hij er een overtuigt voorstander van zich niet te willen binden. Vrijheid was zijn motto. En door alle onderwijsverhalen waarmee wij hem jaren verveelden, verwachtten wij bij hem ook niet meteen een partner uit onze beroepsgroep. Maar zie….zijn Claudia is leerkracht (evenals zijn schoonmoeder) en qua vrijheid is hij toch overstag gegaan, hoewel ze elkaar erg veel vrijheid geven om ook een eigen leven te hebben. Een bijzonder leuke ontwikkeling. De twee passen uitstekend bij elkaar, als een deksel op een potje. De verhuizing stond voor deze week gepland, maar het mooie strandweer stond e.e.a. in de weg. Wie Jasper kent, weet dat haast hem vreemd is.

Kustroute: Fietsroutes zijn er in alle soorten en maten. Wij hebben er al talloze gereden, waarvan sommige meerdere keren. Deze week gekozen voor zo’n herhalingsroute vanwege wat meer koelte onderweg. Fietsen op de haak en op naar het mooie kunstenaarsdorp Bergen. We gebruiken dit dorp wel vaker als uitgangspunt voor fietstochten. Bergen is bovendien een gezellig en bruisend dorp met ateliers, gezellige winkeltjes en veel terrassen. Vandaar op de fiets naar Bergen aan Zee en vervolgens langs de zee en door de duinen richting Schoorl. Een prachtig duingebied ontvouwt zich voor je. Iets voorbij Schoorl fiets je over de Hondsbossche en Pettemer Zeewering richting Petten, Camperduin en Callandsoog. Met een temperatuur van rond de 25 graden een heerlijke route waarbij het zeebriesje net voor de afkoeling zorgt. Na 25 km duinen neergestreken op een rustig strand. Dat heb je daar nog. Niet te vergelijken met de overvolle stranden van Zandvoort, Bloemendaal of Noordwijk. Na een verfrissende duik rond 18.00 uur weer dezelfde route teruggefietst. Zon inmiddels verdwenen achter de sluierbewolking. Heerlijk koele temperatuur waar je het liefst uren in wilt fietsen. Met een patatje en ijsje in het centrum van Bergen sluiten wij deze heerlijke dag af. Genieten kan soms zo eenvoudig zijn.

Stukje geschiedenis: In de Middeleeuwen bestond de kust bij Petten uit een duinreep die een kilometer westelijker lag dan de huidige kust. In 1421 veroorzaakte de Sint-Elisabethsvloed (zie ook vorige week bij ons bezoek aan Durgerdam) een doorbraak die een groot deel van de duinreep wegsloeg. De duinen werden nadien hersteld, maar de zee bleef de duinen afkalven aan zeezijde, hetgeen men compenseerde door zandsuppletie aan landzijde. Deze flexibele kustverdediging, waarbij de duinreep in de loop der jaren oostwaarts schoof, betekende dat land werd prijsgegeven aan de zee. In de 16e eeuw riep men het opschuiven van de duinreep een halt toe door de aanleg van paalwerken langs de kustlijn, als beschoeiing ter bescherming van de voet van de duinreep, en strandhoofden (strekdammen die haaks op de kustlijn in zee steken). Deze versterkingen konden bij de zeer zware stormvloed van 1570 (Allerheiligenvloed) een doorbraak niet voorkomen. Toen in de 17e eeuw de paalwerken en hoofden in verval raakten, greep men weer terug op flexibele kustverdediging, waarbij de duinreep oostwaarts schoof. In 1880 werd de kwetsbare zanddijk, die sinds eind 18e eeuw op de huidige plaats lag, belangrijk versterkt. De helmgrasbegroeiing op de glooiing aan zeezijde werd vervangen door een dek van basaltblokken. Deze zeedijk bleek eindelijk bestand tegen zware stormen. In 1981 werd de dijk op deltahoogte gebracht, 11,5 meter boven NAP. De naam van de Hondsbossche Zeewering is ontleend aan een echt bos. Tot aan de Allerheiligenvloed in 1570 was op de plek van de zeewering een duingebied met bos te vinden. Dit bos noemde men het Hondsbosch, een restant van een groter kustbos. De naam Hondsbosch zegt iets over de omvang van het bos. De omvang was 0,1 hectare, dit stond gelijk aan een bos ter grootte van een ‘hond’ een oude oppervlaktemaat.

Klaar voor vertrek: Wij hebben de koffers gepakt en zijn klaar om morgen de eerste etappe naar Sundern in Duitsland te rijden. We doen het rustig aan. Paar uurtjes reizen en dan van de eerste dag meten een leuke vakantiedag maken. Rond het middaguur zijn we in de omgeving van Sundern om te beginnen aan onze eerste fietstocht. Daarna naar ons hotel een stukje verder zuidwaarts. Op dinsdag de volgende 300 km naar Rothenburg ob den Tauber. Daar beginnen onze fietstochten over de Romantische Strasse.