Joyce 65: De week opent met de verjaardag van Joyce. Je geeft deze bruisende, vrolijke en goed uitziende dame zeker geen 65 jaar. Je zult misschien zeggen dat mijn conclusie niet objectief is. Zeker, maar gelukkig delen de meesten die conclusie. Gewoon goede genen en een scheutje Indonesische schoonheid uit de ‘Gordel van smaragd”. Heeft ze van haar vader Ruud. Die zag er ook altijd jonger uit dan hij was. Wanneer Joyce, als puber met haar vader naar een oudergesprek ging, dachten de docenten altijd dat ze haar broer had meegenomen. Overigens schatten ze mij ook altijd jonger……Nee, nee…daar gaan wij het nu niet over hebben.

De laatste jaren zijn wij niet meer zo van het ‘verjaardag vieren‘. Zitten in een kringetje en ronddraven met hapjes en drankjes is niet echt ontspannend. Bovendien hebben de meeste mensen tegenwoordig ook helemaal geen zin in verjaardagen en voelt het voor de meesten meer als een verplichting. Wij trekken er daarom op onze verjaardag gezellig samen op uit. Bevalt uitstekend omdat je er dan samen een feestelijke dag van kunt maken met verrassend leuke activiteiten, waar de jarige in ieder geval heel blij van wordt.

Nu hebben wij natuurlijk nog beiden een ouder van respectievelijk 97 en 91 jaar. Die zijn qua verjaardagen nog van de oude stempel. (Een verjaardag hoor je toch te vieren!) Feestjes zijn echter veelal te druk voor ze en ophalen is geen optie meer. Onze splitlevelwoning met heel veel trapjes, overleven ze niet meer. Wij halen daarom één van de twee op en nemen die mee naar de ander. Ze wonen in Amstelveen en Aalsmeer, dus dat ligt naast elkaar. In de ochtend dus een samen een gebakje eten, om hen toch een beetje het gevoel te geven dat er iets gevierd wordt.

Na het middaguur rijden wij naar Scheveningen om te ‘Ziplinen’ van de toren op de Pier. Ziplinen???? Ja, ik had er ook nog nooit van gehoord en leg het zo uit! Joyce is van ons beiden toch iets meer de “thrillseeker”. Niet dat ze meteen aan een parachute uit een vliegtuigje springt, maar onder begeleiding van een helling springen met een paraglider of parapenter staat hoog op haar verlanglijstje. ‘Para’ komt van parachute en ‘penten’ betekent helling. Dus aan een scherm van een helling zweven, waarbij je zo lang mogelijk in de lucht probeert te blijven. Ik wees haar deze week nog op een ongeluk waarbij twee paragliders inclusief passagiers in botsing kwamen, met alle gevolgen van dien. Maar ik praat het toch niet uit haar hoofd. Deze keer bleef het beperkt tot Ziplinen. Voor je mag deelnemen, teken je eerst een verklaring waarin staat dat alle mogelijke ellende die er uit voort vloeit voor eigen verantwoording is. Daar springen bij mij de signalen al van op rood. Maar dappere Joyce ziet geen gevaar en tekent ongezien. Zie Ziplinen als een ritssluiting (Zip). Vanaf de toren aan het eind van de Pier zijn staalkabels gespannen tot naar ongeveer het begin van de pier. Je klikt een losse metalen geleider over de kabel en maakt je harnas er met een koord aan vast. Ik heb koord en harnas toch maar even extra gecontroleerd, want in een recente Netflixserie (het is maar een film, maar toch) knapte zo’n harnas vanwege slijtage en stortte de drager naar beneden. Aan de geleider zitten twee handvatten. Die pak je vast, gaat eraan hangen en wanneer het hekje van de toren opent, spring je over het randje. Je bungelt dan 45 meter hoog boven de zee aan niet meer dat een soort lipje van een ritssluiting en ‘zipt” met een rotvaart naar beneden. Aan het einde wel je hoofd opzij doen om niet tegen de remkogel te klappen en de benen spreiden om vanwege het sterke remeffect niet om te slaan. Ik besloot wijselijk om slechts als filmer vanaf de Pier op te treden. Als extra optie hadden wij (€ 15,-) voor de fotoreportage gekozen. Tijdens je vlucht ‘zipt’ er dan een camera mee. Eenmaal beneden aangekomen ontvang je een SD kaartje met een kleine 80 foto’s. Leuk voor jezelf, want dan kun je tenminste nog even terugkijken hoe je er bij hing.

Na een koele versnapering en een rondje boulevard Scheveningen vervolgden wij onze verrassingstocht richting Noordwijk aan Zee voor een potje midgetgolf. Omdat Joyce jarig was, heb ik haar natuurlijk laten winnen.

Na Noordwijk is het laatste onderdeel een gezellig etentje in Het Rechthuis in Uithoorn. Hier waren wij een paar weken geleden ook om de verjaardag van de moeder van Joyce te vieren. Mooie tent met terras aan de Amstel en voortreffelijk eten. Bij aankomst begon het echter te hozen. Het eerste kwartier was uitstappen geen optie, want dan was het meer een zwempartij geworden. Gelukkig was er even een moment dat het regenen stopte en wij snel naar binnen glipten voor een heerlijk diner. Een mooie verjaardag om op terug te kijken. Geluk eigenlijk dat de firma die onze zonnepanelen op deze verjaardag zou plaatsen de datum had doorgeschoven.

Opmerkelijk bericht: Soms gaan je nekharen bij nieuwsberichten overeind staan. Deze week gelezen: Een Amerikaanse mobiliteitsdeskundige heeft tijdens een studiebezoek onderzoek gedaan naar onze fietscultuur en de prachtige vrijliggende fietspaden in Amsterdam. Haar conclusie is dat fietspaden aangelegd worden voor de dominante cultuur in Nederland, namelijk de Nederlanders. Dat is in haar ogen fout en niet inclusief (meest vreselijke woord tegenwoordig). Mensen van kleur, immigranten en mensen die onze cultuur trotseren, worden daardoor uitgesloten omdat ze minder vaak gebruik maken van de fiets. Volgens de deskundige dienen deze groepen voortaan leidend te zijn bij de besluitvorming rond mobiliteit.

TV: Een nieuwe serie of film zoeken op Netflix is soms best lastig. Niet alles is boeiend of spannend. Netflix beoordeelt films en series op de meest aangeklikte titels en niet op de meest uitgekeken. Ik vind het knap dat Joyce bij de meeste series of films meteen al bij het zien van de openingsbeelden of het horen van de begintune, weet te melden dat het helemaal “niets” gaat worden. Ik ben iets geduldiger en geef een serie altijd een paar afleveringen de tijd. In ieder geval proberen. Soms moet iets even op gang komen. Tegenwoordig gaat Joyce daar veelal mee akkoord, om vervolgens tegen middernacht te roepen: “Ik wil nog een aflevering zien”. Zo zie je maar. Maar wanneer het echt een mindere serie is (je voelt hem al aankomen): “Ik zei het toch!”

Smartonderzoek: Deze week ben ik gestart met het programma ‘Leven met kanker’ van het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam. Dit is een wetenschappelijk onderbouwd programma dat mensen met vergevorderde kanker en hun naasten helpt beter om te gaan met de ziekte in hun leven. In zes groepsbijeenkomsten (online via Zoom) met twaalf deelnemers krijgen wij uitgebreide achtergrondinformatie over omgaan met de ziekte en handvatten op fysiek, psychisch en sociaal gebied. Doel is met en van elkaar leren om beter te leven met kanker. Wij gebruiken een soort persoonlijke gereedschapskist met vaardigheden rondom thema’s als omgaan met vermoeidheid, omgaan met moeilijke emoties, leven met onzekerheid, nadenken over de toekomst, omgaan met pijn en leefstijl aanpassen. De vier kernvaardigheden zijn: actieplan maken, problemen oplossen, besluiten nemen en communiceren.

Ik zag de oproep voor deelname en besloot mij op te geven. Niet dat ik nu met een dringende hulpvraag zit, want ik heb Anne, een fantastische medisch maatschappelijk werkster van het AvL die ik af en toe raadpleeg. Zij heeft mij echt goed op weg geholpen. Maar ik kan niet in de toekomst kijken, dus vooruitkijken kan geen kwaad. Na een uitgebreide screening een maand geleden, behoorde ik tot de uitverkorenen. De deelnemers en deelneemsters in mijn groepje lopen nogal uiteen. Vooral oude mannetjes van 80 met kanker, waarvan bij twee vooral de aangeschoven echtgenotes het woord doen. Maar ook twee middelbare deelnemers, waarvan er eentje nog hooguit een jaar te leven heeft. Die was overigens wel het vrolijkst van allemaal. Ik had soms een een beetje het gevoel in de verkeerde doelgroep te zitten. Oudjes in een Zoom-meting is op zich al lastig qua techniek, maar is daardoor ook wel komisch. Neem alleen al het aanzetten van je microfoon, wanneer je aan de beurt bent en dan niet weten waar je met je muis op moet klikken op je scherm. “Jan, we horen je niet!!!!! En Jan maar geluidloos doorpraten en vervolgens net zo lang hulpeloos op dingen ‘klikken’ dat hij uit beeld verdwijnt. Waarna de cursusleidster verzuchtte “Ach, Jan heeft ons geheel onverwachts verlaten”. Dat klinkt, gelet op onze kwaal en levensverwachting toch wat onverwachts dramatisch, maar ook wel komisch. Alle klachten en vooruitzichten van iedereen aanhorend, kreeg ik het idee dat het met mij nog helemaal niet zo slecht gaat. Gelukkig in de groep nog een paar van die optimisten. Dat uitte zich vooral bij het opstellen van een verplicht actieplan. Mensen met kanker zijn vaak moe en komen dan tot niks. Ik heb ook wel eens van die periodes. Bedoeling is dan dat je toch een smart-actieplan opstelt, zodat je tot een haalbare activiteit komt. S.M.A.R.T. staat voor Specifiek, Meetbaar, Acceptabel, Realistisch en Tijdgebonden. (b.v. ik ga komende week op maandag en woensdag tussen 10.00 en 10.30 uur in het park een wandeling maken. Ik geef het een 10 dat het gaat lukken). Ik hanteerde het SMART principe altijd bij het realiseren van plannen en het stellen van doelen. Bij mij en mijn twee optimistische lotgenoten gaf het opstellen van een actieplan weerstand. Wij bleken al zoveel actie in ons weekprogramma te hebben, dat een extra plan voor ons op dit moment niet nodig zou zijn. Ik gaf nog aan dat een dergelijk actieplan alleen nuttig is voor patiënten die vanwege vermoeidheid tot niets meer komen. De man die nog een jaar te leven had, zag het ook niet zo zitten. Hij werkte zeven dagen in de week om de verbouwing van zijn gestripte boerderij nog voor zijn overlijden af te krijgen en de laatste 80-jarige optimist was zeven dagen als bestuurder van organisaties onderweg. Maar nee, het actieplan moest omwille van het programma. Ik besloot daarom maar om vier ochtenden tussen 10 en 11 uur twee kastjes van een dubbele verflaag te voorzien. Ik gaf mijzelf een 10 waar het ging om haalbaarheid. Moest toch gebeuren, vanwege uitstelgedrag en mijn bloedhekel aan schilderen. Kijk nu al “vol verwachting” uit naar bijeenkomst 2.

Fietsen rond Amsterdam: Het programma ‘Denkend aan Holland’ deel 3 inspireerde ons deze week. André van Duin en Janny van der Heijden varen in deze serie door Nederland waarbij ze je niet alleen laten genieten van de mooiste waterwegen van ons land, maar ook leuke plaatsjes aandoen en daarbij wat culturele of geschiedkundige wetenswaardigheden rondstrooien. Kan het programma warm aanbevelen, al was het maar om de chemie tussen die twee vanwege de onvolprezen humor van André. (terug te kijken op het gratis streamingkanaal NPO Plus) André en Janny vertrokken dit keer vanuit Amsterdam, via de grachten richting Durgerdam en tenslotte Volendam. Die laatste plaats waren wij onlangs al heen gefietst. Nu kregen wij enorme zin in een tocht door en om Amsterdam. Dus zaterdagochtend fietsen op de haak en richting Ouderkerk aan de Amstel omdat je daar gemakkelijk kunt parkeren. Langs de Amstel richting Amsterdam. Nog even met een klein pontje over en daar was Amsterdam al.

We kozen voor een route die ons rechtsom Amsterdam voerde. Precies een deel van Amsterdam waar wij normaal nooit komen. Langs de Oranjesluizen, Schellingwouderbrug over en je bent in de groene en waterrijke buitengebieden van stadsdeel Noord. Bezoekje aan Durgerdam natuurlijk. Een leuk dijkdorp aan het IJsselmeer. In 1421 zorgde noodweer voor een grote overstroming van de Zuiderzee; de Elisabethsvloed. Om herhaling van een dergelijke ramp te voorkomen kregen de mensen in dit gebied in 1422 toestemming een zeedijk aan te leggen, die de Waterlandse Zeedijk werd genoemd. In de bocht van die dijk, net buiten Amsterdam, ontstond Durgerdam. Als jongetje van een jaar of zes kwam ik er voor het eerst. Een vriendin van mijn vader, ene Rietje Keuken, woonde in één van de houten huisjes op de dijk. Achterop de Solex gingen wij naar Durgerdam om haar een bezoek te brengen. Gek dat je dat nooit meer vergeet.

Na Durgerdam tuften wij richting Zunderdorp en vervolgens met een bocht naar links weer richting Buiksloot en de pont over het IJ tegenover het Centraal Station. Ook hier kwamen wij langs een plek waar ik jaren niet was geweest, nl. het Tolhuis. Als kind woonde ik in Amstelveen en mijn opa en oma’s in Zaandam. Wij hadden nog geen auto en legden deze afstand af met de bus. Met de bekende bussen van Maarsse en Kroon naar het Centraal Station, pont over het IJ en na een klein stukje lopen stond bij het Tolhuis de bus naar Zaandam. Ik heb dat reisje vaak gemaakt. Sinds het moment dat wij wel over een auto beschikten, was ik er nooit meer geweest. Toch bijna 60 jaar geleden.

Tenslotte de tocht voortgezet via de grachten en weer langs de Amstel richting Ouderkerk. Al met al toch weer meer dan 50 km weggetrapt.

Nog een anekdote over Durgerdam: Durgerdam is vooral bekend geworden door een beroemde gebeurtenis, halverwege de 19e eeuw, waarbij drie mannen veertien dagen op een ijsschots op de toenmalige Zuiderzee ronddreven. De strenge winter van 1849 zorgde voor veel ijs op de Zuiderzee. Dat had tot gevolg dat de vele vissers geruime tijd hun brood niet konden verdienen. Vissers gingen vaak het ijs op om te ‘botkloppen’, dit is het door een wak in het ijs vangen van bot die zich onder het ijs bevindt. In Durgerdam gingen op 13 januari 1849 een zekere Klaas Bording en zijn zonen Klaas junior en Jacob met hun slee het ijs op. Ze wilden gaan vissen en hadden slechts een kan warme koffie, wat gedroogde vis en roggebrood bij zich. Op een geschikte plek hakten ze een gat in het ijs en lieten een visnet in het water zakken. Door met stokken op het ijs te slaan werden de vissen gelokt, het zgn. ‘botkloppen’. De vangst was die dag uitermate goed. Toen het drietal weer naar Durgerdam terug wilde keren, zag vader Bording dat het ijs van het vasteland was losgeraakt. De vissers dreven op een ijsschots verder de Zuiderzee op. Daarbij begon het ook nog mistig te worden en was er al gauw geen land meer te zien. Zo’n veertien dagen lang dreef het drietal op het water van de Zuiderzee en hield zich in leven met het eten van de gevangen rauwe bot. De schots dreef naar het noorden en kwam op dreef op korte afstand langs de stad Enkhuizen. Een week is er weliswaar een reddingsboot op zoektocht gegaan, maar de vissers werden niet gevonden. Door toeval konden ze na veertien dagen op 27 januari bij Vollenhove worden gered. Toch overleefde alleen de jongste zoon Jacob dit drama.