Blog 17-29 augustus: Op weg: Maandagochtend 9.00 tassen ingeladen, fietsen op de haak en tuffen maar. Reisdoel is de Romantische Strasse. Tot vorige maand hadden wij er nog nooit van gehoord. Jasper en Claudia, alsmede de ouders van Claudia, waren hier een paar weken geleden en vertelden enthousiaste verhalen. Omdat wij nog twijfelden waar wij wilden fietsen, besloten wij daarom deze route voor een deel per auto en fiets af te leggen.

De Romantische Strasse is een van de populairste toeristische routes in Duitsland. Deze 385 kilomter lange route loopt van de rivier de Main tot aan de Duitse Alpen en werd in 1950 opgezet. In 2010 vierde de route haar 60-jarig bestaan. De naam Romantische Strasse verwijst naar de gevoelens die vele toeristen en bezoekers krijgen bij het zien van de fraaie middeleeuwse stadjes en het bijzondere sprookjeskasteel Neuschwanstein. De Romantische Strasse biedt een perfecte combinatie van cultuur, gastvrijheid, geschiedenis en natuurschoon, onderweg van Würzburg naar Füssen aan de voet van de Alpen. Op de route kom je verschillende landschappen tegen: van rivierdalen tot bossen en van groene weiden tot witte Alpentoppen. Het meest onder de indruk raak je van de perfect bewaard gebleven stadjes en dorpen zoals Rothenburg ob der Tauber en Dinkelsbuhl waar je nog steeds het middeleeuwse karakter kunt terugvinden. Met de auto volg je de bruine borden (soms lastig) en met de fiets de groene. Die kun je niet missen en leiden je ver van de autoweg via fietspaden dwars door de natuur naar de verschillende dorpen en steden.

Sundern: Wij willen het rustig aan doen en de reis naar de eerste plaats op de route, Wertheim, over twee dagen spreiden. Je kunt de bijna 600 km natuurlijk in een dag rijden, maar door elke dag maar 300 km te rijden, kun je rond het middaguur nog wat leuks doen. Het is immers vakantie. Tussenstop in Sundern. Hier hebben wij een fietstocht gepland rond de Sorpesee. Een groot meer met een omvang van 20 km. Net leuk als onderbreking. Aan het eind van de middag door naar ons eerste Gasthaus 80 km verderop in Oedingen. Een gezellig hotel, gerund door een bijzonder gastvrij echtpaar. De genoten maaltijd wordt gedomineerd door een megaschnitzel.

Wertheim: Dinsdag vervolgen wij onze reis naar Wertheim. Slechts 265 km en de geschatte aankomsttijd is volgens de navigatie 12.00 uur. Helaas is de doorgaande route A45 onaangekondigd afgesloten over tientallen kilometers wegens werkzaamheden. Gevolg is een verkeersinfarct van ruim 40 km. Aankomsttijd 12.00 uur wordt daardoor 15.00 uur. Ondanks de verlate aankomst, gewoon het geplande programma afgewerkt. Dat lukte prima omdat wij de stad deels op onze fietsen verkennen. Een bezoek aan de mooie burcht blijkt nog een hele klimpartij te zijn, waarbij ik toch af en toe even moet bijkomen vanwege ademnood. Conditie valt dus wat tegen. Gelukkig tref ik meerdere mannetjes van mijn leeftijd die net zo staan te hijgen als ik. Schrale troost. Wij eindigen ons bezoek aan Wertheim met een korte fietstocht langs de Main. En dan naar ons hotel in het dorp Kist. Daar wordt verteld dat het ontbijt afgeschaft is. Het is bovendien ‘Ruhedag’ volgens de dienstdoende bediende, dus alle restaurants zijn ook dicht. Ook dat nog. Gelukkig vinden wij nog een verdwaalde Griek.

Wurzburg: Woensdag zakken wij weer verder zuidwaarts met als eerste stop Wurzburg. Een wat grotere stad aan de Main. Aan de rand van de stad geparkeerd en per fiets richting centrum. Aan de Main een paar fraaie kastelen. Wie dacht dat alleen de boeren in Nederland protesteren heeft het mis. Hier speelt hetzelfde probleem en we kwamen midden in het protest terecht.

Rothenberg ob den Tauber: Onze eindbestemming voor vandaag is het gezellig hotelletje ‘Alte Schreinerei’ in Bettwar, vlakbij Rothenberg ob den Tauber. We pakken vanaf ons hotel de fiets om de laatste 10 km af te leggen. Rothenberg (aan het riviertje de Tauber) is volgens de gidsen het mooiste stadje aan de Romantische Strasse. Het stadje ligt boven op een berg en het is beslist een uitdaging om er per fiets te komen. Het fietspad is zo steil, dat voor het laatste stuk de fiets omhoog slepen, de enige optie is. Paar stops om op adem te komen waren noodzakelijk. Maar… dan heb je ook wat. Het stadje is supertoeristisch en bestaat uit allemaal leuke panden en allerlei kleuren. Het wordt ook wel Kerststad genoemd. Een paar enorme winkels in Kerstsfeer kunnen wij niet aan voorbij gaan.

Fietsen: We besluiten even pas op de plaats te maken en ons hotel een dag langer te boeken. Tijd voor een stevige fietstocht. We hebben de route tot ons hotel vlakbij Rothenburg ob den Tauber op woensdag via de bruine borden van de Romantische Strasse gevolgd. We willen hem nu via de groene fietsroute ruim 30 km terugrijden. Mooie fietspaden dwars door het groene dal. De enige mensen die je tegenkomt zijn fietsers die net als wij de route verkennen. Overal langs de route appel- en pruimenbomen. In deze streek zijn ze dol op appelwijn, dus veel appelkwekerijen. Die langs de route exploiteert men niet. Iedereen mag net zoveel plukken en eten als hij/zij wil. Hier draagt bijna elke fietsende Duitser een helm, terwijl dat nog niet verplicht is. Je voelt je bijna schuldig. Kom je onderweg een fietser tegen zonder helm dan is het bijna altijd een Nederlander.

Doel is Weikersheim met een prachtig kasteel en een schitterende tuin. Wordt ook wel klein Versailles genoemd. Natuurlijk betekent 30 km heen, dat je die afstand ook weer terug moet. Er zitten de nodige colletjes in, waardoor de accu’s van ons e-bikes zwaar op de proef worden gesteld. Met nog precies 1 km aan acculading over halen wij ons hotel. Pfff.

Dinkelsbühl en Reimlingen: Vrijdag staan deze twee plaatsen op het programma. Wederom mooie oude stadjes met schitterende vakwerkhuizen. Een paar uitverkoren hotels zijn volgeboekt, waardoor wij noodgedwongen kiezen voor een hotel in Nordlingen. Het betreft een voormalig Seminarium en later jongensinternaat. Dat kun je aan de sfeer goed merken. Bijna spartaanse uitstraling en overal godsdienstige kruisen aan de wand. Het is gelukkig maar voor een nacht. Nog even opschieten ook, want je moet ‘s morgens uiterlijk om 9.00 uur opgehoepeld zijn. Wekker dus op 7.00 uur, hoewel dat natuurlijk geen vakantietijden zijn. Vanuit het seminarium fietsen wij op de aankomstdag naar Reimlingen. Het stadje is omgeven door een stadsmuur, waar je bovenop kunt klimmen om vervolgens rondom de hele stad te lopen. Wij zijn niet van die lopers, dus volgen wij de stadsmuur maar met de fiets. Iets minder uitzicht, maar net zo mooi en aanzienlijk sneller en minder vermoeiend.

Klein bedrag, pinnen mag NIET! Het viel ons een aantal jaren geleden al op. Duitsland heeft een hekel aan bankpassen en pinnen. Kun je bij ons al een paar eurodubbeltjes pinnen voor een bezoek aan het toilet, in Duitsland commanderen ze bij alle betalingen “CASH BITTE”. Winkels hebben vrijwel nooit een pinautomaat. Vinden ze te duur. En als er al eentje staat, dan komen ze met allerlei smoezen dat hij stuk is, internet het niet doet of betalingen alleen zijn toegestaan boven de € 20,-. Zelf bij sommige hotels moesten wij bedragen boven de € 100,- cash voldoen. Dat is dus in al die jaren nog steeds niet veranderd. Gelukkig hadden wij erop gerekend, maar vreemd blijft het wel.

Donauwörth: Zaterdagochtend staan wij door onze vroege verwijdering uit het seminarium al om 9.30 uur in het stadje Donauwörth. Dit stadje schijnt een parel aan de Romantische Strasse te zijn en ligt aan de Donau. Wij denken daar iets anders over en zijn binnen een half uur klaar. Het is echter koud en nat weer vandaag. Dat werkt ook niet mee. Naarmate wij meer zuidwaarts komen, worden de stadjes minder. Of wij raken gewend aan het stadsbeeld van vakwerkhuisjes. Wij vinden dat er deze week genoeg romantiek voorbij is gekomen en besluiten de Romantische Strasse te verlaten, om weer noordwaarts te gaan. Doen wij ook weer in twee etappes. We willen nog niet naar huis en trekken, na ons verkeersinfarct op de A45, iets meer westwaarts omhoog richting Cochem aan de Moezel. Met een kleine 400 km precies op de helft. Voor de zondag en maandag worden weer zonnige temperaturen van rond de 26 graden voorspeld. Die dagen gaan wij langs de Moezel fietsen.

Moezel: We hebben een fantastisch leuk hotel gevonden in Beilstein aan de Moezel. De eerste deze week waar ook avondeten mogelijk is. We troffen steeds hotels waar het ‘Ruhetag’ was. Zondagochtend schijnt het zonnetje zoals beloofd en loopt de temperatuur gestaag op naar 28 graden. We beklimmen onze fietsen voor een mooie tocht langs de Moezel richting Cochem. Ongeveer 10 km. Ziet er schitterend uit. Bijna nog mooier dan de Romantische Strasse. Met een kabelbaan gaan wij heen en terug de berg op. Altijd leuk. We pakken een terrasje in Cochem en rijden nog 5 km verder. Dan gaat het fietspad over in een hobbelig rots/bospad en daar hebben wij geen zin in. Dus daarom gekozen voor de terugweg van 15 km. Met de felle zon en 28 graden ver genoeg. Nog een ijsje in Beilstein en dan terug naar ons hotel. We sluiten af met een lekker etentje en nog even nagenieten in het avondzonnetje langs de Moezel.

Weer thuis: Maandagochtend nog een laatste fietstocht langs de Moezel. Dit keer in tegengestelde richting t.o.v. gisteren. De temperatuur is in alle vroegte nog heerlijk. Maar na een kleine 30 km is deze inmiddels opgelopen naar 31 graden. En we moeten nog 30 km terug. Als je maar hard genoeg fietst, is er altijd wel een luchtstroom waardoor het lijkt alsof je tegen de wind in fietst. Maar…het is even doorzetten. Rond 15.00 uur staan de fietsen weer op de trekhaak en beginnen wij aan de laatste 400 km naar huis.

Dakplatanen: Toen wij ons huis kochten, lieten wij de tuin aanleggen. Inmiddels staan van dat ontwerp alleen nog een deel van de hagen en twee dakplatanen. Die laatste zijn heerlijk als schaduwplek. Er is echter ook een nadeel. Je moet ze minimaal eens per jaar terugsnoeien omdat de takken, net als de meeste bomen, de lucht in willen. En dat is bij dakplatanen natuurlijk net niet de bedoeling. Dus dinsdag voor de tweede keer dit jaar op de ladder geklommen voor deze inspannende operatie. En….bij het snoeien komt een stofje vrij dat je slijmvliezen ongelooflijk prikkelt. Om de paar minuten niezen is onvermijdelijk. Maar….los van mijn spierpijn…zien ze er weer uit als parasolletjes. Volgende snoei in oktober, maar dan weer gewoon kaal tot de knot.

Paleis ‘t Loo: Terwijl ik donderdag weer een dagdeel de rol van gastheer vervul in het transportmuseum, reist Joyce af naar vriendin Lia in Epe. (van de boerderij waar ik eerder over schreef). Ik vind ze vaak net twee ‘zussen’. Onbekenden denken dat ook regelmatig. Twee keer per jaar organiseren de dames om beurten voor elkaar een cultureel of toeristisch uitstapje (met veel aandacht voor de interne mens) in hun woonomgeving. Eerder dit jaar was het reisdoel vanuit hier ‘de Zaanse Schans’. Dit keer lag de organisatie bij Lia in Epe. Doel van deze trip was het gerenoveerde Paleis ‘t Loo. De afstand Epe-Apeldoorn werd per fiets afgelegd. Vooral de terugweg was vanwege naderende regen een uitdaging. Met een snelheid van meer dan 30 km per uur snelde het duo voor de bui uit. Voor Lia geen punt, want die houdt van stevig doorfietsen, maar bij Joyce gingen, eenmaal thuis, de luikjes al snel dicht. Het paleis zelf was mooi gerenoveerd. Vanaf het dak een mooi uitzicht op de tuinen. Mooier, maar minder kleurrijk, dan ‘klein Versailles’ dat wij vorige week in Duitsland bezochten.

Zonnepanelen: Na zes maanden wachten liggen sinds vrijdag de 16 zonnepanelen eindelijk op ons dak. Goed voor max. 5920 kw stroom. Dat zou genoeg moeten zijn. Na installatie met het liftje naar het resultaat mogen kijken. Beetje eng, maar wel leuk. Motoriek is wel wat strammer geworden, wanneer ik het filmpje bekijk. In die 19 jaar nog nooit op mijn dak geweest.

Thijmen 16: Oudste kleinzoon is 16 jaar geworden. Zestien jaar worden, deed mij ineens denken aan het moment dat ik zelf 16 werd. Inmiddels al weer 53 jaar geleden, maar het lijkt nog maar zo kort geleden. Op mijn 16e kocht ik mijn eerste brommer. Bij elkaar gespaard met krantenwijken en bezorger bij een banketbakker. Op zaterdag 17 mei, precies dus op mijn 16e verjaardag, haalde ik hem op bij ‘de brommerzaak’ van Amstelveen, fa. de Boer aan de Rembrandtweg. Man, wat was ik blij. Een brommer was in die tijd toch wel het summum voor de meeste jongens. Waar mijn meeste vriendjes kozen voor een Puch of Thomos met zo’n hoog stuur, koos ik voor een sportieve donkerrode Sparta. Na een pittig ongeval (ik knalde boven op een Dafje en vloog er over heen) haalde ik mijn behoorlijk verwrongen vervoermiddel helemaal uit elkaar, verving alle kapotte onderdelen en spoot hem in de nieuwe kleuren zilver en blauw. Een gedurfde klus, vond ik zelf. Eenmaal af, hield ik geen onderdelen over en startte hij meteen, dus klopte mijn reparatie. Later had ik nog een brandweerrode (opgevoerde) Kreidler Florett. Daar scheurde ik met gemak met een snelheid van 90/100 km per uur meerond. Op zomeravonden met al mijn brommervrienden naar het strand van Bloemendaal en dan op de Zeeweg (80 km max.) alle auto’s inhalen. Onverantwoord zeg ik nu.

In het land van Swiebertje: De voorspelling voor de woensdag zag er gunstig uit voor een fietstocht. Het werd de tocht zoals genoemd aan het begin van deze alinea. Een tocht van 40 kilometer met bekende plaatsen als Oudewater, Haastrecht, Lopik en Schoonhoven, maar ook met voor ons totaal onbekende dorpen als Waarden, Hogebrug, Hekendorp en Polsbroekerdam. Een mooie route langs dijkjes met pitoreske bebouwing, schitterende natuur en mooie vergezichten over o.a. de Lek. Swiebertje, wie van onze generatie kent hem niet. De populaire serie met Swiebertje (Joop Doderer), Saartje (o.a. Riek Schagen), Malle Pietje (Piet Ekel), de burgemeester (o.a. Rien van Nunen, Jan Blazer en Bert Dijkstra) en niet te vergeten veldwachter Bromsnor (Lou Geels). De spelers zijn inmiddels allemaal overleden. In het geheugen van de meeste van mijn generatiegenoten zijn zij blijven hangen. Zaterdagmiddag televisie die massaal werd bekeken. Lang niet iedereen was in het bezit van een tv. Hadden je ouders er nog geen in die tijd, dan keek je bij buren die er inmiddels wel eentje bezaten. Het kabaal in de opslag van Malle Pietje wanneer hij iets zocht in zijn chaosschuur en alles omviel. Saartje in een soort moederrol die alles met de mantel der liefde bedekte, de elitaire burgemeester, de plichtsgetrouwe mopperaar Bromsnor en natuurlijk de goedmoedige zwerver Swiebertje die altijd bij Saar langsging voor zoals hij zelf altijd met geaffecteerde stem riep: “Een kopjen kofje”. Veel opnamen vonden plaats in de studio, maar de buitenopnamen werden gemaakt in Oudewater en omgeving. Vandaar dat er van Swiebertje een standbeeld staat in Oudewater. Het staat tegenover het stadhuis waar Bromsnor hem ooit opsloot in de kelder.

Fokker-Fair: de jaarlijkse reünie van oud-Fokker medewerkers. Fokker heeft altijd een bijzonder plekje bij mij. Mijn vader heeft zijn hele leven bij Fokker gewerkt in diverse functies, maar vooral als technisch tekenaar. Mijn broer was er, tot het faillissement, boekhouder. Zelf had ik er in mijn jonge jaren diverse vakantiebaantjes. De mooiste herinneringen daaraan waren de vele keren dat ik door de grote productiehallen mocht dwalen waar alle Fokker toestellen werden gebouwd. Dat vond ik zo enorm indrukwekkend.

De Fokker Fair vond plaats in het Transportmuseum waar ik, zoals je al weet, vrijwilliger ben. Na het Lego-weekend afgelopen weekend, was dit het tweede grote evenement waar ik onderdeel van mocht uitmaken. In mijn rol als gastheer bekommerde ik mij deze zondag over de catering. Samen met nog drie dames en ook mijn Joyce. Om alle ruim 200 magen de hele dag te vullen met koffie, thee, appeltaart, belegde broodjes, worsten, gehaktballen en een mega hoeveelheid drankjes en hapjes, waren wat extra handen nodig. Joyce was enthousiast om ook als gastvrouw op te treden. Een rol die haar op het lijf geschreven is. Ik heb af en toe stiekem en vol bewondering staan kijken en luisteren naar de enthousiaste manier waarop zij de gehele dag de gasten benadert. Warm, hartelijk en spontaan, met ruimte voor een grap en kwinkslag, soms wat uitdagend en uitlokkend naar met name de heren. Je ziet de gasten gewoon opleven, wanneer ze met Joyce in gesprek gaan. Echt een talent.

Sinds onze pensionering konden wij voor het eerst weer eens samenwerken. Dat alleen was al leuk. Gedurende de dag een aantal lezingen over en rond Antony Fokker en zijn vliegtuigen. Eén lezing sprong er voor mij uit en dat was die van Marc Smeulders, een nazaat van Antony Fokker. De oma van Marc was de zus van Antony. Een leuke vertelling over met name het gewone leven van Antony. Moe maar voldaan sloten wij de dag af. Onze inzet werd zodanig gewaardeerd door de leiding, dat wij meteen een uitnodiging kregen om volgende week wederom de catering te doen bij een volgend evenement. Joyce viel zelfs zodanig in de smaak dat zij persoonlijk werd uitgenodigd om gastvrouw te worden in het ‘Crashmuseum’ in Aalsmeerderbrug, elders in de polder. Dit is een luchtoorlog- en verzetsmuseum. Zo zie je maar weer, van het één komt het ander.

Catering Transportmuseum: Ons cateringavontuur begint op een baan te lijken. Na de Fokker-Fair van vorige week zondag, zijn wij deze week ingehuurd voor een aangekleed diner met borrel vooraf voor 80 gasten van een bedrijf op Schiphol. Dit keer verplicht gekleed in zwart en wit. Zaterdag sloten wij af met een familiefeest met 31 gasten. Het bevalt ons uitermate goed. En dat is gelukkig wederzijds. Het resulteerde in een uitnodiging om deel uit te gaan maken van de evenementen commissie van het museum. Na een korte spoedcursus over alle objecten in het museum mag ik voortaan ook rondleidingen geven aan groepen. En dan te bedenken dat, zoals het er nu voorstaat, het museum van de gemeente per 1 november de deuren moet sluiten. Daarna volgt een verhuizing naar een nieuwe locatie. Niet zeker is of deze in de buurt is. Dus zou ons avontuur zomaar weer over kunnen zijn.

Escaperoom: Het was al verschillende keren niet doorgegaan, maar na 9 maanden is het dan eindelijk gelukt: een escaperoom samen met Jasper en Claudia. Wij hadden al twee keer een buiten-escape gedaan in Haarlem en Leiden, maar nu dan een keer binnen. Middels allerlei puzzelopdrachten moesten codes worden gevonden om naar volgende kamers te komen en tenslotte te ontsnappen. Thema was de wereld verlossen van de Russische dreiging. Hoe toepasselijk in deze tijd. Wij hadden er een uur voor en het lukte ons in 55 minuten. Missie geslaagd. Maar….wij moeten bekennen dat wij zonder de fanatieke inzet van Claudia en Jasper waarschijnlijk nog steeds opgesloten hadden gezeten.