Open het bericht door op de titel in de mail te klikken. Klik op de foto’s om ze helemaal te zien.

Op weg: Maandagochtend 9.00 tassen ingeladen, fietsen op de haak en tuffen maar. Reisdoel is de Romantische Strasse. Tot vorige maand hadden wij er nog nooit van gehoord. Jasper en Claudia, alsmede de ouders van Claudia, waren hier een paar weken geleden en vertelden enthousiaste verhalen. Omdat wij nog twijfelden waar wij wilden fietsen, besloten wij daarom deze route voor een deel per auto en fiets af te leggen.

De Romantische Strasse is een van de populairste toeristische routes in Duitsland. Deze 385 kilomter lange route loopt van de rivier de Main tot aan de Duitse Alpen en werd in 1950 opgezet. In 2010 vierde de route haar 60-jarig bestaan. De naam Romantische Strasse verwijst naar de gevoelens die vele toeristen en bezoekers krijgen bij het zien van de fraaie middeleeuwse stadjes en het bijzondere sprookjeskasteel Neuschwanstein. De Romantische Strasse biedt een perfecte combinatie van cultuur, gastvrijheid, geschiedenis en natuurschoon, onderweg van Würzburg naar Füssen aan de voet van de Alpen. Op de route kom je verschillende landschappen tegen: van rivierdalen tot bossen en van groene weiden tot witte Alpentoppen. Het meest onder de indruk raak je van de perfect bewaard gebleven stadjes en dorpen zoals Rothenburg ob der Tauber en Dinkelsbuhl waar je nog steeds het middeleeuwse karakter kunt terugvinden. Met de auto volg je de bruine borden (soms lastig) en met de fiets de groene. Die kun je niet missen en leiden je ver van de autoweg via fietspaden dwars door de natuur naar de verschillende dorpen en steden.

Sundern: Wij willen het rustig aan doen en de reis naar de eerste plaats op de route, Wertheim, over twee dagen spreiden. Je kunt de bijna 600 km natuurlijk in een dag rijden, maar door elke dag maar 300 km te rijden, kun je rond het middaguur nog wat leuks doen. Het is immers vakantie. Tussenstop in Sundern. Hier hebben wij een fietstocht gepland rond de Sorpesee. Een groot meer met een omvang van 20 km. Net leuk als onderbreking. Aan het eind van de middag door naar ons eerste Gasthaus 80 km verderop in Oedingen. Een gezellig hotel, gerund door een bijzonder gastvrij echtpaar. De genoten maaltijd wordt gedomineerd door een megaschnitzel.

De groene vingers van Joyce: Op onze eerste reisdag komt er een appje van onze buurman Roland binnen. Hij verzorgt de kat wanneer wij weg zijn. Roland was vorige week op vakantie. Als wederdienst had Joyce de tuin van Roland bijgewerkt, hier en daar wat gesnoeid en het nodige onkruid verwijderd. Tuinbewerking moet je bij Joyce nauwlettend in de gaten houden, want zij snoeit er altijd lustig op los. Het gaat nog net niet zo desastreus als Herman Finkers in de film ‘de beentjes van St. Hildegard’, maar als je niet waakzaam bent, kan het in de buurt komen. “Hebben jullie onkruid tussen de tegels verwijderd?” luidde de tekst in de app. Aan de toon kon je al merken dat er iets niet helemaal goed was gegaan. Joyce gaf aan dat zij inderdaad verwoed had zitten schrapen tussen de tegels. Het antwoord luidde: “Graag voortaan in overleg, omdat er een moeizaam opgekweekte Rigorijplant in het wieden was meegenomen. De bladeren ervan waren bedoeld voor de sla”. Maar ja….Rigorij lijkt op een paardebloem, dus had Joyce het plantje rigoreus aan zijn eind gebracht. Wat een killer is zij toch.

Wertheim: Dinsdag vervolgen wij onze reis naar Wertheim. Slechts 265 km en de geschatte aankomsttijd is volgens de navigatie 12.00 uur. Helaas is de doorgaande route A45 onaangekondigd afgesloten over tientallen kilometers wegens werkzaamheden. Gevolg is een verkeersinfarct van ruim 40 km waar honderden vrachtwagens ervoor zorgen dat je nauwelijks vooruit komt. Ben je eenmaal uit de kluwen, dan wordt de hele karavaan vervolgens door allerhande dorpen geperst met om de 100 m verkeerslichten die per keer drie auto’s doorlaten. Aankomsttijd 12.00 uur werd daardoor 15.00 uur. Het via Booking uitgezochte hotel bleek de deuren te hebben gesloten. Het alternatief eveneens. Kijk dus uit om via Booking.com iets te bespreken. De rest van de hotels hebben wij voor alle zekerheid maar vooraf gebeld. Ondanks de verlate aankomst, gewoon het geplande programma afgewerkt. Dat lukte prima omdat wij de stad deels op onze fietsen verkennen. Een bezoek aan de mooie burcht blijkt nog een hele klimpartij te zijn, waarbij ik toch af en toe even moet bijkomen vanwege ademnood. Conditie valt dus wat tegen. Gelukkig tref ik meerdere mannetjes van mijn leeftijd die net zo staan te hijgen als ik. Schrale troost. Wij eindigen ons bezoek aan Wertheim met een korte fietstocht langs de Main. En dan naar ons nieuw geplande hotel in het dorp Kist. Daar wordt verteld dat het ontbijt afgeschaft is. Het is bovendien ‘Ruhedag’ volgens de dienstdoende bediende, dus alle restaurants zijn ook dicht. Ook dat nog. Gelukkig vinden wij nog een verdwaalde Griek. Ook hier kennelijk een personeelstekort. Het aanrukken van alleen een biertje duurt al meer dan een half uur. Het is een pechdag. Vol goede moed naar dag drie dan maar.

Wurzburg: Woensdag zakken wij weer verder zuidwaarts met als eerste stop Wurzburg. Een wat grotere stad aan de Main. Aan de rand van de stad geparkeerd en per fiets richting centrum. Eerst een ontbijtplek gezocht, want dat kon ons hotel vanmorgen niet verzorgen. Aan de Main een paar fraaie kastelen. Wie dacht dat alleen de boeren in Nederland protesteren heeft het mis. Hier speelt hetzelfde probleem en we kwamen midden in het protest terecht.

Rothenberg ob den Tauber: Onze eindbestemming voor vandaag is het gezellig hotelletje ‘Alte Schreinerei’ in Bettwar, vlakbij Rothenberg ob den Tauber. We pakken vanaf ons hotel de fiets om de laatste 10 km af te leggen. Rothenberg (aan het riviertje de Tauber) is volgens de gidsen het mooiste stadje aan de Romantische Strasse. Het stadje ligt boven op een berg en het is beslist een uitdaging om er per fiets te komen. Het fietspad is zo steil, dat voor het laatste stuk de fiets omhoog slepen, de enige optie is. Paar stops om op adem te komen waren noodzakelijk. Maar… dan heb je ook wat. Het stadje is supertoeristisch en bestaat uit allemaal leuke panden en allerlei kleuren. Het wordt ook wel Kerststad genoemd. Een paar enorme winkels in Kerstsfeer kunnen wij niet aan voorbij gaan.

Fietsen: We besluiten even pas op de plaats te maken en ons hotel een dag langer te boeken. Tijd voor een stevige fietstocht. We hebben de route tot ons hotel vlakbij Rothenburg ob den Tauber op woensdag via de bruine borden van de Romantische Strasse gevolgd. We willen hem nu via de groene fietsroute ruim 30 km terugrijden. Mooie fietspaden dwars door het groene dal. De enige mensen die je tegenkomt zijn fietsers die net als wij de route verkennen. Overal langs de route appel- en pruimenbomen. In deze streek zijn ze dol op appelwijn, dus veel appelkwekerijen. Die langs de route exploiteert men niet. Iedereen mag net zoveel plukken en eten als hij/zij wil. Hier draagt bijna elke fietsende Duitser een helm, terwijl dat nog niet verplicht is. Je voelt je bijna schuldig. Kom je onderweg een fietser tegen zonder helm dan is het bijna altijd een Nederlander. Eigenlijk spijt dat ik hem nog steeds niet heb gekocht. Zodra ik thuis ben, ga ik dat rechtzetten.

Doel is Weikersheim met een prachtig kasteel en een schitterende tuin. Wordt ook wel klein Versailles genoemd. Natuurlijk betekent 30 km heen, dat je die afstand ook weer terug moet. Er zitten de nodige colletjes in, waardoor de accu’s van ons e-bikes zwaar op de proef worden gesteld. Met nog precies 1 km aan acculading over halen wij ons hotel. Pfff.

Dinkelsbühl en Reimlingen: Vrijdag staan deze twee plaatsen op het programma. Wederom mooie oude stadjes met schitterende vakwerkhuizen. Een paar uitverkoren hotels zijn volgeboekt, waardoor wij noodgedwongen kiezen voor een hotel in Nordlingen. Het betreft een voormalig Seminarium en later jongensinternaat. Dat kun je aan de sfeer goed merken. Bijna spartaanse uitstraling en overal godsdienstige kruisen aan de wand. Het is gelukkig maar voor een nacht. Nog even opschieten ook, want je moet ‘s morgens uiterlijk om 9.00 uur opgehoepeld zijn. Wekker dus op 7.00 uur, hoewel dat natuurlijk geen vakantietijden zijn. Vanuit het seminarium fietsen wij op de aankomstdag naar Reimlingen. Het stadje is omgeven door een stadsmuur, waar je bovenop kunt klimmen om vervolgens rondom de hele stad te lopen. Wij zijn niet van die lopers, dus volgen wij de stadsmuur maar met de fiets. Iets minder uitzicht, maar net zo mooi en aanzienlijk sneller en minder vermoeiend.

Klein bedrag, pinnen mag NIET! Het viel ons een aantal jaren geleden al op. Duitsland heeft een hekel aan bankpassen en pinnen. Kun je bij ons al een paar eurodubbeltjes pinnen voor een bezoek aan het toilet, in Duitsland commanderen ze bij alle betalingen “CASH BITTE”. Winkels hebben vrijwel nooit een pinautomaat. Vinden ze te duur. En als er al eentje staat, dan komen ze met allerlei smoezen dat hij stuk is, internet het niet doet of betalingen alleen zijn toegestaan boven de € 20,-. Zelf bij sommige hotels moesten wij bedragen boven de € 100,- cash voldoen. Dat is dus in al die jaren nog steeds niet veranderd. Gelukkig hadden wij erop gerekend, maar vreemd blijft het wel.

Donauwörth: Zaterdagochtend staan wij door onze vroege verwijdering uit het seminarium al om 9.30 uur in het stadje Donauwörth. Dit stadje schijnt een parel aan de Romantische Strasse te zijn en ligt aan de Donau. Wij denken daar iets anders over en zijn binnen een half uur klaar. Het is echter koud en nat weer vandaag. Dat werkt ook niet mee. Naarmate wij meer zuidwaarts komen, worden de stadjes minder. Of wij raken gewend aan het stadsbeeld van vakwerkhuisjes. Wij vinden dat er deze week genoeg romantiek voorbij is gekomen en besluiten de Romantische Strasse te verlaten, om weer noordwaarts te gaan. Doen wij ook weer in twee etappes. We willen nog niet naar huis en trekken, na ons verkeersinfarct op de A45, iets meer westwaarts omhoog richting Cochem aan de Moezel. Een kleine 400 km. Precies op de helft. Maar ook langs deze hoofdroute om de haverklap wegwerkzaamheden en files. Wij kunnen er in Nederland wat van, maar onze Duitse buren maken er echt een potje van. Overigens is in heel Duitsland het wegdek ‘bagger’. Asfalt in dorpen als lappendekens met kuilen en gaten. Nog steeds tref je snelwegen aan met wegdek van betonplaten (‘gedeng, gedeng’). Destijds nog aangelegd door onze besnorde ‘vriend’ Adolf. Voor de zondag en maandag worden weer zonnige temperaturen van rond de 26 graden voorspeld. Die dagen gaan wij langs de Moezel fietsen.

Moezel: We hebben een fantastisch leuk hotel gevonden in Beilstein aan de Moezel. De eerste deze week waar ook avondeten mogelijk is. We troffen steeds hotels waar het ‘Ruhetag’ was. Een dag dus waarop ze niet veel voor je doen. Zondagochtend schijnt het zonnetje zoals beloofd en loopt de temperatuur gestaag op naar 28 graden. We beklimmen onze fietsen voor een mooie tocht langs de Moezel richting Cochem. Ongeveer 10 km. Ziet er schitterend uit. Bijna nog mooier dan de Romantische Strasse. Met een kabelbaan gaan wij heen en terug de berg op. Altijd leuk. We pakken een terrasje in Cochem en rijden nog 5 km verder. Dan gaat het fietspad over in een hobbelig rots/bospad en daar hebben wij geen zin in. Dus daarom gekozen voor de terugweg van 15 km. Met de felle zon en 28 graden ver genoeg. Nog een ijsje in Beilstein en dan terug naar ons hotel. Nog net op tijd voor de GP van Zandvoort. Max rijgt er weer een zege aan vast. Vanavond afgesloten met een lekker etentje en nog even nagenieten in het avondzonnetje langs de Moezel. Morgen sluiten wij dit reisje af met een laatste fietstocht langs de Moezel, maar nu de andere kant op. En dan de laatste 400 km naar huis. Er wacht een drukke week, met o.a. een dagopname en een scan, bezoek aan vrienden en familie en als het dit keer allemaal goed gaat, eindelijk de zonnepanelen.