Klik op de foto’s om ze volledig te zien.

Weer thuis: Maandagochtend nog een laatste fietstocht langs de Moezel. Dit keer in tegengestelde richting t.o.v. gisteren. De temperatuur is in alle vroegte nog heerlijk. Maar na een kleine 30 km is deze inmiddels opgelopen naar 31 graden. En we moeten nog 30 km terug. Als je maar hard genoeg fietst, is er altijd wel een luchtstroom waardoor het lijkt alsof je tegen de wind in fietst. Maar…het is even doorzetten. Rond 15.00 uur staan de fietsen weer op de trekhaak en beginnen wij aan de laatste 400 km naar huis. Het verkeer zit dit keer mee en half acht rijden wij onze straat in. Wat rijden ze overigens hard in Duitsland. Er is op de meeste snelwegen geen limiet. Reden wij al rond de 150 km per uur, schieten ze je nog voorbij met 180 km of meer. Het linke daarbij is vooral het inschatten hoe snel ze bij je zijn wanneer je van rijbaan wisselt. Ze zitten in een flits op je bumper en willen het liefst over je heen. Die 100 km in Nederland is zo gek nog niet.

Humor: Naar aanleiding van mijn komisch bedoelde stukje over het tuinieren van Joyce, vroeg een vriendin of Joyce zo’n stukje met een beetje sarcasme/spot niet vervelend vond. Joyce gaf aan dat ze daar juist vreselijk om kan lachen. En dat is ook echt zo. Joyce kijkt wekelijks uit naar mijn schrijfsels en zou het liefst zien dat alle stukjes op die manier geschreven zouden worden. Het is een beetje onze humor. Beetje spot, tikkie over het randje, soms zelfs wat grof. Altijd zo geweest. Ik denk zelfs dat die humor onze eerste klik was toen wij elkaar leerden kennen. Altijd lachen met elkaar. Elke dag weer. Veel woordgrappen ook. Ik zou natuurlijk ook nooit iets werkelijk gemeend negatiefs over Joyce schrijven. Zeker niet op deze plek. Vaak gaat het meer om de achterliggende reden een beetje in het belachelijke te trekken. Zoals in het laatste stukje, dat Joyce eerst enorm haar best doet om de tuin van de buurman op te knappen en dan alleen te horen krijgt dat ze een ‘eetbare’ paardenbloem heeft verwijderd.

Onze vorm van humor verpakten wij ook in kleine sketches in de klas van Joyce. Ik kwam dan binnen met een mededeling of de nieuwsbrief en maakte dan een beetje als Ome Willem (wie hem nog kent: “Hallo rakkers” en Joepie de poepie) een quasie slimme opmerking dat Joyce b.v. iets helemaal verkeerd deed. Joyce speelde daarop in en er ontstond een grappig woordenspel tussen ons met af en toe grappen die de kinderen niet doorhadden, maar wij veel lol over hadden. Beetje als de dubbelzinnige grappen in het Sinterklaasjournaal. De kinderen hebben de diepgang niet door, maar de volwassenen kunnen erom lachen. De kinderen kozen natuurlijk altijd voor hun juf Joyce, bemoeiden zich ermee en dat gaf dolle pret. Beetje als kinderen voor een poppenklast die gaan reageren. Dergelijk toneelstukjes speelden wij meerdere keren per week en iedere nieuwe klas vond het weer leuk. En eigenlijk was het vaak ook wel leerzaam en met een moraal, omdat het altijd wel ging om hoe je moet omgaan met situaties en elkaar.

Berichten met een hoog irritatiegehalte:

• Hoe komen wij af van dat “Kaagmens?” Dit ongelooflijk arrogante en gevoelloze ijskonijn heeft geen enkel mededogen met haar medemens. Ik las een artikel waarin werd aangegeven dat de elite een staatsgreep heeft gepleegd richting de burger. Onder de noemer: “Wij trekken ons niets aan van wat het volk wil. Jullie doen allemaal wat wij bepalen.” En zo is het. Alle leiders in Europa proberen oplossingen te vinden ter compensatie van de hoge energierekening, alleen Nederland doet weinig tot niets (roept iets als “kan pas volgend jaar”) en is alleen met het klimaat bezig. Zegt dat Kaagmens: “Wij willen de mensen die de rekening niet meer kunnen betalen niet compenseren. Het geld moet naar het klimaat. Wie het niet meer kan betalen, moet dan maar geen of minder gas gebruiken.” Ach was Hans van Mierlo er nog maar.
• Binnenkort start een nieuwe boostercampagne. De EMA (Europees geneesmiddelen Agentschap) heeft na uitgebreid onderzoek en testen een vaccin goedgekeurd dat berekend is op de nieuwste varianten van het Coronavirus. Alle Europese landen gaan hiermee aan de slag. Nou ja alle! Ons Ministerie van Volksgezondheid weet het nog niet. Zij willen eerst een eigen onderzoek verrichten naar de werking. Tot die tijd willen ze de oude vaccins gebruiken. Waarom lopen wij hier toch altijd achter de feiten aan en onderneemt de regering altijd pas actie als het kalf al verdronken is. Ik dacht dat wij in Ernst Kuipers nu eindelijk een doortastende en ter zaken kundige minister hadden. Maar ook hij krijgt de eeuwig trage (hoge) ambtenaren kennelijk niet aan de gang. Bezem erdoor en minder verlammende regeltjes.
• Consternatie op de Parrenthorn High School, een middelbare school in Engeland. Van de ene op de andere dag zijn alle deuren van de toiletten verwijderd. De toiletten waren al genderneutraal (zucht..), dus iedereen zat al door elkaar. Nu dus ook nog zonder deur. “Ja”, verklaarde de directeur, “het moest zorgen voor een beter schoolklimaat en een veiliger gevoel”. Doortrekken die directeur! Onderwijsmensen!! Er zitten vreemde types tussen en zeker in dat knotsgekke Engeland.
• De minister van financiën heeft aangegeven dat het tot tenminste 2026 niet lukt om de rentecompensatie op spaargeld aan te passen aan de realiteit. Niemand krijgt meer rente op zijn spaargeld, maar de belastingdienst gaat er nog steeds van uit dat wij dat wel krijgen. En dus betalen wij teveel belasting. Maar ja… de wetgeving is nog niet aangepast en het systeem van de belastingdienst is er niet voor geschikt. Of dat in 2026 wel zo is??? O ja, er was wel een noodwet gerealiseerd om de eerder gemaakte compensatieafspraken te omzeilen en op de oude voet door te gaan met het innen van teveel belasting. Dat kan dan weer wel! Ze wachten, nu de rente weer oploopt, gewoon net zolang tot het geen zin meer heeft.
• Haarlem heeft een primeur. Het wordt de eerste stad ter wereld waar het verboden is om zichtbare reclame op straat te vertonen voor vlees en vleesproducten. Huh? Met dank aan Groenlinks. De partij die voortkwam uit o.a. de CPN (Communistische Partij Nederland). Een partij van linksradicalen die de democratie en het kapitalisme wilden afschaffen en een dictatuur van het volk voorstond naar Russisch voorbeeld. Controle over alles en iedereen. Vriendjes van destijds massamoordenaar Stalin en huidige soortgenoot Poetin. Een vos verliest wel zijn haren maar niet zijn streken. En gaan mensen nou minder vlees eten wanneer ze er geen reclame van zien? Ik geloof er niks van. Wat zie ik daar in de grote Houtstraat? Een reclame van MacDonalds. Ik heb ineens ontzettende trek in een Big Mac.
• Er is sprake van oversterfte. Gemiddeld 1300 mensen meer dan normaal is. De oorzaak mag alleen niet worden onderzocht. Wet op de privacy. Kan worden omzeild, maar gebeurt niet. Snap jij het nog?

Rookmelders: Zoals bekend moet ieder huis sinds kort voorzien zijn van brand/rookmelders. Wie ze al had, hoefde dus niets te doen. Dacht ik tenminste. Tot zoon Jasper mij vertelde dat die dingen maar 10 jaar gebruikt mogen worden. Tegen die tijd werkt de rooksensor niet meer of niet goed meer. Daar heb ik in de berichtgeving nooit iets van gehoord. En ik maar denken dat het testpiepje aangaf dat het allemaal nog prima in orde was met die dingen. Toen ik er eentje demonteerde stond inderdaad in de binnenkant (nooit op gelet bij vervangen batterij) dat mijn rookmelders in 2013 vervangen hadden moeten worden. Ik ben dus 9 jaar te laat. Deze week nieuwe besteld en opgehangen. Maar ik geef je de tip maar even: Controleer hoe lang ze bij jou al hangen. Aan de kant waar het batterijtje zit, staat een datum (als het een goede melder is).

Dakplatanen: Toen wij ons huis kochten, lieten wij de tuin aanleggen. Inmiddels staan van dat ontwerp alleen nog een deel van de hagen en twee dakplatanen. Die laatste zijn heerlijk als schaduwplek. Er is echter ook een nadeel. Je moet ze drie keer per jaar snoeien, want de takken willen, net als de meeste bomen, de lucht in. En dat is bij dakplatanen natuurlijk net niet de bedoeling. Dus dinsdag voor de tweede keer dit jaar op de ladder geklommen voor deze inspannende operatie. En….bij het snoeien komt een stofje vrij dat je slijmvliezen ongelooflijk prikkelt. Om de paar minuten niezen is onvermijdelijk. Maar….los van mijn spierpijn…zien ze er weer uit als parasolletjes. Volgende snoei in oktober, maar dan weer gewoon kaal tot de knot.

Scan: Woensdag weer de drie maandelijkse scan gehad. Eerst een halve dagopname om mijn enige en voor slechts een derde werkende nier in een bedje van vocht (klinkt als een mooi gerecht) te leggen (préhydratatie). Scan gaat met contrastvloeistof en dat is niet goed voor je nieren. Uiteraard lukt het infuus weer niet de eerste keer. Ik heb moeilijk vindbare aderen, dus vaak word ik eerst lekgeprikt voordat ze een geschikte ader hebben gevonden. Zo’n fijn gevoel. Uitslag moet ik nog een weekje op wachten. Waarschijnlijk moet ik daarna weer aan een nieuwe pillenronde beginnen. Dus weer maanden van smaakverlies, misselijkheid en frequent toiletbezoek. Ik kan natuurlijk weigeren, maar dan bekort ik mijn leven aanzienlijk. Dus ja, ik ga er maar weer voor. Want het hielp wel. In de vorige periode waren de tumoren 50% gekrompen. Dat geeft de burger moed. Deze week ook de vierde bijeenkomst over leven met kanker vanuit het Erasmus Medisch Centrum. Onze groep van 12 is inmiddels gereduceerd tot 5 deelnemers. Waarschijnlijk haalden de afhakers er niet genoeg uit. Ik maak de zes sessies af, maar vind ze inhoudelijk wat simplistisch. Zonder arrogant te zijn, heb ik het idee dat men van mijn actieve inbreng meer leert dan van de trainingsleiders. Maar misschien is dat ook wel de bedoeling. Leren van elkaar werkt het beste. Heb ik zelf ook altijd gepropageerd bij mijn team.

Paleis ‘t Loo: Terwijl ik donderdag weer een dagdeel de rol van gastheer vervul in het transportmuseum, reist Joyce af naar vriendin Lia in Epe. (van de boerderij waar ik eerder over schreef). Ik vind ze vaak net twee ‘zussen’. Onbekenden denken dat ook regelmatig. Twee keer per jaar organiseren de dames om beurten voor elkaar een cultureel of toeristisch uitstapje (met veel aandacht voor de interne mens) in hun woonomgeving. Eerder dit jaar was het reisdoel vanuit hier ‘de Zaanse Schans’. Dit keer lag de organisatie bij Lia in Epe. Doel van deze trip was het gerenoveerde Paleis ‘t Loo. De afstand Epe-Apeldoorn werd per fiets afgelegd. Vooral de terugweg was vanwege naderende regen een uitdaging. Met een snelheid van meer dan 30 km per uur snelde het duo voor de bui uit. Voor Lia geen punt, want die houdt van stevig doorfietsen, maar bij Joyce gingen, eenmaal thuis, de luikjes al snel dicht. Het paleis zelf was mooi gerenoveerd. Vanaf het dak een mooi uitzicht op de tuinen. Mooier, maar minder kleurrijk, dan ‘klein Versailles’ dat wij vorige week in Duitsland bezochten.

Zonnepanelen: Na zes maanden wachten liggen sinds vrijdag de 16 zonnepanelen eindelijk op ons dak. Goed voor max. 5920 kw stroom. Dat zou genoeg moeten zijn. Zeker nu grootverbruiker Jasper bij zijn Claudia is ingetrokken. Ben benieuwd. Het lange wachten heeft één voordeel. Ik tekende voor de prijs van panelen in maart. Inmiddels is die door de energiecrisis opgelopen met 60%. En natuurlijk geen of weinig stroomkosten nu wij grotendeels zelf-supporting zijn. Elk nadeel heeft zijn voordeel, zou Cruijff zeggen. Na afloop even met het liftje naar het resultaat mogen kijken. Beetje eng, maar wel leuk. Motoriek is wel wat strammer geworden, wanneer ik het filmpje bekijk. In die 19 jaar nog nooit op mijn dak geweest.

Zondag weer Maxdag. Dit keer de GP van Monza in de pocket. Het is allemaal niet zo spannend als vorig seizoen, maar het blijft natuurlijk wel leuk om mee te beleven.

Als onaangekondigde verrassing had Jasper op de valreep bedacht dat ik zondagavond nog even een bureau moest ophalen in Overveen en dat samen met zijn fiets en een stapel verhuisdozen naar zijn nieuwe woonstek in Amsterdam moest verhuizen. Dat had achteraf gezien de hele dag gekund, maar daar had hij niet bij stilgestaan. Zo blij met zijn planning.

Tot volgende week.