Open blog vanuit mail=klik op titel. Klik op foto’s om volledig te zien.

Volle site: Vorige week merkte ik al dat het uploaden van een nieuwe ‘Week van Fritz’ problemen gaf. Oorzaak: Toegestane hoeveelheid opslag bereikt. Ik maakte tot op heden gebruik van de gratis versie van WordPress. Ik moest dus keuzes maken. Een deel van de site verwijderen, stoppen of een betaald abonnement nemen. De eerste twee opties waren natuurlijk niet wat ik wilde. Toch maar gekozen voor een abonnement. Voordeel is ook dat er meer mogelijk is. Ook wel prettig is dat er geen reclames meer op mijn pagina verschijnen. Voorlopig kan ik weer even vooruit.

Vader-zoon klus: Deze week vier dagen samen met Jasper gewerkt aan een verhoogd bed. Jasper woont sinds kort samen met zijn vriendin Claudia in Amsterdam. Leuk appartement met uitzicht op de Sloterplas. Niet supergroot en dat gaf een opbergprobleem voor kleding en andere spullen. Het appartement telt één slaapkamer met net genoeg ruimte voor een tweepersoonsbed. De oplossing waaraan wij deze week hebben gewerkt is een verhoogd bed op Malm-kasten van Ikea. Allereerst hebben wij vijf kasten opgehaald met maar liefst 21 laden aan bergruimte. Was nog een heel gedoe, want aanhanger nodig. Diverse keren heen en weer moeten rijden want de aanhanger moest ook weer terug en één van de pakketten bleek niet te kloppen. Klantenservice bij Ikea is een ramp qua wachttijd. Je staat zomaar een uur in de rij, want iedereen heeft zo zijn in- of omruilverhaal en dat kost tijd voor Ikea akkoord gaat. Al met al kostte het halen, brengen, karretje huren en ruilen zomaar een dag. In ons geval betrof het verkeerd gelamineerde latten. Een onsympathiek en stugge medewerker van Ikea bleef maar volhouden dat het zo hoorde. (“Ik heb als Ikea medewerker al tientallen Malm-kasten in elkaar gezet en ze zijn allemaal zo”). Nu heb ik inmiddels de laatste jaren ook zo’n 10 Malm-kasten in elkaar gezet en weet ik dat het niet zo hoort. Net zolang blijven volharden tot deze mijnheer een nieuw pakket wilde openen om zijn gelijk te bewijzen. En wat bleek, ik had dus gelijk. Maar een excuus kon er niet af. Vervolgens nog drie dagen gewerkt aan monteren en het maken van een stevig binnen-frame, want er moet op geslapen worden en dus wat kracht kunnen verdragen. Maar op dag vier was het af en waren wij uitermate tevreden over het resultaat. Onder de matras twee kubieke meter ruimte voor van alles wat je niet meteen nodig hebt en met de 21 laden nog eens 1,5 kuub aan bergruimte voor kleding. Wat nog rest is een hoofdbord en een grote matras die het geheel bedekt. Maar voorlopig kan er weer geslapen worden. Het leuke van dit project was voor mij het samen doen. Een vader en zoon momentje, waarin je samen aan iets moois werkt. Vorig jaar twee slaapkamers opgebouwd met dochter Masha en ook dat gaf datzelfde fijne gevoel. Ik kan mij nu al verheugen op de volgende klus, al levert het mijn ouder wordende lijf wel de nodige spierpijn op.

Wennen aan de kou: Hoe ziet jouw stookgedrag er tegenwoordig uit nu de energieprijzen zo oplopen? Thermostaat ook al wat lager gezet? Nu het buiten weer kouder wordt, is het ‘s avonds wat killer in huis. Normaal ging bij ons de thermostaat dan richting 24 graden. Dat klinkt erg hoog, en dat is het ook, maar het is één van de nadelen van een splitlevel woning. Alle etages zijn open met elkaar verbonden. Warmte stijgt op, dus om het beneden rond de 20 graden te krijgen, moet je de ketel flink zijn best laten doen. Dat hebben wij vanwege Poetin dit jaar maar eens niet gedaan. Thermostaat ‘s avonds gewoon op 20 graden en een trui aan. Inmiddels op deze manier 80 kuub gas minder dan gebruikelijk verstookt in oktober. Reken het voordeel maar uit. De eerste avonden even wennen, maar daarna begin je het zelfs bij deze lagere stand al warm te krijgen. Klinkt vreemd, maar dat is het niet. In de Volkskrant gisteren een artikel over omgaan met lagere temperaturen. Onderzoekers als Hein Daanen leggen daarin uit, dat het zelfs beter is om een beetje af te komen van ons warmtecomfort. Hij vergelijkt onze behoefte aan warmtecomfort zelfs met ons ongezonde zitgedrag. Een frissere omgeving zorgt voor een betere stofwisseling. Bovendien is het slechts een kwestie van wennen. Je lichaam corrigeert vanzelf. Als voorbeeld noemt Daanen onderzoek naar vingerdoorbloeding. In onze tenen en vingertoppen zijn aders en slagaders verbonden door bloedvaten omringd met kleine spiertjes, de arterioveneuze anastomosen. Als het weefsel daar te koud wordt, verlammen die en kan er ineens wél warm bloed naartoe. Daanen ontdekte dat deze beschermingsreactie van bloedvaten meer geprononceerd is bij mensen die van binnen al goed warm zijn, bijvoorbeeld omdat ze iets warms hebben gedronken: ‘Dan denkt het lichaam bij koude vingertoppen eerder: die hebben hulp nodig.’ Er is ook onderzoek gedaan bij volkeren die in veel koudere omgevingen wonen. Die kunnen lagere temperaturen veel beter aan, omdat ze het gewend zijn. Als ik terugkijk naar mijn jeugd dan zie ik daar een vergelijking in. Wij hadden thuis geen centrale verwarming en overal nog gewoon enkel glas. In de winter stonden de ijsbloemen ook aan de binnenkant van het glas. Maar niemand die daarover klaagde. Gewoon een extra dekentje en klaar. In de huiskamer slechts een potkacheltje, waar je af en toe even heerlijk met je achterwerk naar toe ging staan om op te warmen. Was toch ook best gezellig en niemand die klaagde.

Zes jaar en drie jaar na afscheid: Deze maand is het alweer zes jaar geleden dat ik afscheid nam als directeur van mijn school Merlijn. Wat vliegt de tijd. In het begin vroeg ik mij geregeld af of ik er verstandig aan had gedaan het schoolwerk te stoppen. Maar na een tijdje merkte ik dat er een berg stress wegviel en ik steeds meer de rustige persoon werd die ik ooit was. Ik besefte toen pas dat ik als schoolleider bijna 30 jaar 24/7 aan had gestaan. Ik deed het graag, maar had niet gemerkt dat je verandert.

Ik heb daarna nog drie jaar (tot en met oktober 2019) twee dagen per week doorgewerkt aan mijn andere project, te weten de huisacademie van onze Stichting Openbaar Primair Onderwijs Haarlemmermeer (SOPOH / nu omgedoopt tot Floreer). Een opleidingsinstituut voor onze 500 leerkrachten, waarbinnen ik trainingen, cursussen, lezingen en studiedagen organiseerde. Een succes dat nog steeds voortduurt en tegenwoordig Floreer-academie heet. De organisatie van de academie deed ik vooral vanuit ons bestuurskantoor. Dat was wennen. Ik miste de reuring van de school en vooral bewegingsvrijheid. Op kantoor allemaal aardige mensen, maar ieder met een gerichte taak en dat geeft toch een eiland-gevoel. Ik zag ook weinig mensen en liep niet even rond zoals in mijn schoolgebouw.

Mijn school ‘Merlijn’ is inmiddels opgeheven. Schaalvergroting met minder, maar vooral grotere scholen. En niet meer drie scholen van elke zuil (christelijk, katholiek en openbaar) op één scholeneiland. Dat is wel terecht. 1 + 1 blijft 2 op welke school dan ook. Van onze 24 openbaar onderwijsscholen zijn nog 16 over. Een paar daarvan zullen ook nog verdwijnen. Is goedkoper en efficiënter. Mijn voormalige teamleden zijn gestopt, verhuisd en/of vertrokken naar andere scholen. Met een deel hebben Joyce en ik gelukkig nog steeds goed contact. Op het bestuurskantoor zijn, op twee na, alle medewerkers vertrokken. Oorzaak: een kille bestuurder die dol was op saneren en na dat saneringsproces zelf ook maar gestopt is. Wat een klungel. Zo jammer. Stuk voor stuk aardige mensen. Met enkelen heb ik alleen nog contact via Facebook of Instagram. Het definitieve afscheid in oktober 2019 was bijzonder omdat Joyce en ik samen afscheid namen. Wij waren 29 jaar eerder samen gestart op onze school ‘De Tovercirkel’ in Hoofddorp en daarna overgestapt op ‘Merlijn’ in Nieuw Vennep. Het leek ons daarom leuk om ook samen afscheid te nemen. Dat had nogal wat voeten in het aarde, want het bestuur vond het niet echt gebruikelijk om daarvoor een receptie te bekostigen. Maar wij zijn volhouders, dus uiteindelijk ging men overstag en werden wij toegesproken, toegezongen en uitgezwaaid door ruim 100 (oud-) collega’s en bekenden. Totaal maakten wij respectievelijk 45 en 43 jaar deel uit van het onderwijscircus. Enkele duizenden kinderen hebben wij in die jaren voorbij zien komen en hopelijk iets meegegeven voor de rest van hun leven. Dat is het mooie van dit werk en toch anders dan welke baan dan ook.

Toeval: Ik heb al een eerder een blog geschreven over ‘toeval’ in het leven. Staat elders op mijn site. Ik schreef daarin dat ik wel in toeval geloof, maar mijn oud-collega Froukje altijd aangaf dat iets gebeurt omdat alle voorgaande stappen die je neemt resulteren in een gebeurtenis. Ook daarin zit een kern van waarheid. Toch was er deze week weer zo’n gevalletje toeval. Zondagavond keken Joyce en ik naar deel twee van het nieuwe seizoen van Çhansons’. Daarin werd de oorsprong van het lied ‘My Way’ uitgediept. Oorspronkelijk een lied van Claude François die het in 1967 uitbracht als ‘Comme d’habitude’. Het was vooral de bewerking van Paul Anka uit 1968, gezongen door Frank Sinatra, die uitgroeide tot een internationale evergreen. Na afloop had ik zin om het lied te spelen op mijn keyboard. Tot zover niets bijzonders, maar dan…. Na een pauze van drie maanden had ik bij mijn keyboardleraar aangegeven de lessen te willen hervatten. Na het zien van de uitzending van Chansons, mailde ik mijn twee keyboard-les-vrienden met de vraag welk lied er voor de eerstvolgende keer (afgelopen donderdag) geoefend moest worden. Krijg ik als antwoord “My Way”. Is toch wel toeval omdat de lesopdracht bijna twee weken voor de uitzending bepaald is.

Toch vliegen: Vorige keer vertelde ik dat mijn artsen in het AvL twijfelden of ik wel mocht vliegen vanwege drie longembolieën afgelopen zomer. Hoewel inmiddels verdwenen was er risico op terugkeer. De kans daarop is groter door de luchtdruk binnen de vliegtuigcabine. Inmiddels heb ik toch groen licht gekregen, dus onze geplande trip naar zwager en schoonzus in Spanje kan gewoon doorgaan. Tegen die tijd worden de twee dagelijkse injecties met bloedverdunners vervangen door een pilletje. Dat scheelt erg veel bloeduitstortingen, want buik en bovenbenen zijn paarsblauw van inmiddels 4 maanden (=240 injecties) prikken. Niet onbelangrijk is te prikken met bril op. Deze week een keer zonder gedaan, met als gevolg dat ik de injectiespuit niet in mijn dijbeen, maar in mijn vinger stak. Autch..!

Stuitje: Over bloeduitstortingen gesproken: Onlangs stond er een artikel in de krant dat de wat oudere mens er verstandig aan doet om een valtraining te gaan volgen. Schijnt veel slachtoffers en leed te schelen. Ik heb Joyce inmiddels geadviseerd er eens naar te kijken. Schreef ik vorige keer al dat zij in Parijs van terrasstoel en fiets was gekukeld, deze week was het weer raak. Bij het afstappen uitgegleden en met haar volle gewicht (en dat zijn wat kilo’s – ha,ha) met haar stuitje op de punt van haar zadel terechtgekomen. Gevolg: Nog los van een paar enorme blauwe plekken op plaatsen waar je ze niet wilt hebben, niet meer kunnen zitten van de pijn. Toch ’s middags maar wat boodschappen gaan doen, terwijl Joyce in de auto bleef zitten. “Kun je een verzachtend zalfje kopen, vroeg ze mij”. Dat beloofde ik, maar eigenlijk wilde ik liever weten of er niets gebroken was. Dus liep ik onze huisartsenpraktijk binnen, die toevallig ook in ons buurtwinkelcentrum zit. Na uitleg van de valpartij, achtte men het daar wijs om even de onderrug te bekijken. Ik liep terug naar de auto en vertelde wat er stond te gebeuren. Even was er schrik omdat het toch wel wat onverwacht was om zonder voorbereiding de broek voor een dokter omlaag te doen. Maar als je een ongeluk krijgt, vraag je ook niet aan de ambulancebroeder of je eerst even mag douchen voordat je wordt onderzocht. Dus toch maar doorgezet. Wat een bikkel. Conclusie: een zwaar gekneusd stuitje. Verwachte hersteltijd een paar weken. Zitten is erg lastig. We experimenteren met u-vormig geplaatste kussentjes die het stuitje ontlasten. Blijft erg pijnlijk. Helaas voor de lezer geen foto’s. (ha,ha)

Topgun Maverick en Lady Gaga: Beste film dit jaar was voor mij toch wel deel twee van Topgun. Ik schreef daar eerder al iets over. Maar de bijdrage van Lady Gaga aan de film met het nummer ‘Hold my hand’ is minstens zo mooi. Lekker bombastisch nummer. Mijn nieuwe abonnement op mijn website maakt het mogelijk om ook video’s te plaatsen. Vandaar deze week ruimte voor dit geweldige nummer met wat beelden uit de film.

Museum: Vandaag weer een dienst gedraaid als gastheer/rondleider/floormanager. Aan het eind van de dag kwam Joyce nog even aangelopen (dat lukt nog wel met een gekneusd stuitje). Het was niet druk, dus meteen maar een rondleiding gegeven. Natuurlijk wilde Joyce mij op de foto zetten bij de DC 2 (toestel als de Uiver) en in de cockpit van de Franse Fouga Magister (een voormalig lestoestel/jager). Zelf nog even nostalgie in een oude bus van Maarse & Kroon waarvan de bussen in haar jeugd als thuishaven een plek vlakbij haar huis in Aalsmeer hadden.

Wij eindigen deze week vanavond met Sushi en de race van Max in Austin USA.

Tot volgende week.