We hebben een paar dagen bijgeslapen van onze drie dagen Barcelona. Maar liefst 53.000 stappen telde mijn Apple Watch en dat stond voor bijna 40 km lopen. Is misschien niet veel, maar voor ons best een stukkie. Zeker omdat je niet echt doorloopt, maar vooral veel slentert. Met Jasper en Claudia op stap gaan, heeft zo zijn voordelen. Twee jonge energieke mensen die, onvermoeibaar, elke minuut van de reis willen benutten. Dat heeft ons meegetrokken om het maximale eruit te halen. Met z’n tweetjes kiezen wij bij tripjes, zeker ‘s avonds, toch vaak voor het gemak van de hotelkamer of het appartement. Nog een beetje lezen en wat vroeger naar bed. Nu werden wij uitgedaagd om meer uit de trip te halen. Prima ontwikkeling. Doen wij nog eens over.

Álora: Over enkele weken lonkt een nieuw uitstapje naar Spanje. In november bezochten wij de B&B van zwager Erik en schoonzus Natascha in Alhaurín el Grande, nabij Malaga. Dat B&B avontuur stopte helaas na ons vertrek vanwege verschil van inzicht met de geldschieter. Deze week zijn ze echter in een nieuw avontuur gestapt met een B&B in Álora, opnieuw niet ver van Malaga. De vorige beheerder en tevens hun vriend, stopte ermee en Erik en Natascha pakken de draad op. Op nog geen twee kilometer van hun B&B ligt de Moorse stad Álora met veel steile straatjes en witte huizen. De B&B heeft behoefte aan een verfje hier en daar en dus gaan wij een weekje of wat helpen met schilderen. De temperatuur ligt op dit moment al rond de 20 graden, dus alles beter dan hier. Gauw op zoek naar tickets en dan ‘Vamos”(laten we gaan).

Gebit bleken: Deze week weer eens een kleine mishandeling van mijn gebit ondergaan. Dinsdag hebben de mondhygiëniste en woensdag de tandarts zich erop uitgeleefd. Voor het eerst sinds jaren zomaar drie kleine gaatjes in wording. Aanbod voor verdoving afgeslagen. Daar heb je nog uren last van, terwijl de gevoeligheid door het boren maar eventjes is. Gaatjes zijn mede het gevolg van mijn medicatie. Slecht voor het gebit. Tanden en kiezen worden er ook donkerder door. Dan ga je toch iets minder uitbundig lachen. Daarom de stoute schoenen aangetrokken en gekozen voor bleken. Maandje ’s nachts een bitje in met gel en dan moet het weer wit zijn. Ben niet van plan het zo wit te laten worden als Gerard Joling, want dan geef ik ’s nachts licht. Vandaag eerste uren getest. Geen irritatie dus bleken maar.

Meergranen: Het valt mij iedere keer weer op hoe gemakkelijk wij ons om de tuin laten leiden door de voedingsmiddelen industrie. Ik heb daar al de nodige stukjes over geschreven. Zo stuitte ik deze week op producten met het predicaat ‘Meergranen”. Je kent het wel. Je loopt bij de bakker binnen en wordt zinnenprikkelend gegrepen door de heerlijke geuren van versgebakken brood. “Gezond eten, daar houden wij van” is de slogan van een bekende superketen. Dus wanneer wij bij de bakker binnenlopen willen wij gezond brood en valt ons oog veelal op de donkerbruine broden met meergranen, pitten en zaden. Ziet er goed uit en al die extra vezels zijn ook nog eens goed voor onze stoelgang. Ik werd meteen uit mijn droom gehaald door onderzoek naar brood. Meergranenbrood is niet gezonder dan gewoon bruin brood, wij associëren het alleen met gezonder. De verhouding van gebruikte granen is namelijk uiterst dubieus. Sinds er een bakkersbesluit is, mag de term alleen gebruikt worden voor brood dat uit tenminste drie granen bestaat. In de praktijk blijkt vaak dat het brood voor 99% bestaat uit één graansoort en vervolgens nog twee andere granen voor 0,5 %. Te verwaarlozen dus. Maar wij betalen er wel voor. Dan wordt er nog zand in de ogen gestrooid vanwege de aanwezige pitten en zaden. Oogt alleen gezond. Tenslotte de kleur. Donkerbruin brood is niet gezonder dan lichtbruin brood. De donkere kleur wordt puur alleen veroorzaakt door de toevoeging van mout. Maar opnieuw maken onze hersenen er een gezonder plaatje van. Kortom, meergranenbrood is een gevoelskwestie die vooral tussen de oren effect heeft. Ook bij veel andere producten waar ‘volkoren. of meergranen’ op staat, moet je eens kijken hoeveel er werkelijk in zit. Vaak minder dan 1% en dus te verwaarlozen, want je proeft er niets van. Je betaalt alleen wel veel meer.

Baantje 3: Behalve Transportmuseum en het rijden van een jongedame met beperkingen naar de zorgboerderij, start ik met een derde baantje. Via zwager Paul kreeg ik een tip om auto’s van bedrijven bij klanten te bezorgen. Dus maar eens gebeld en jawel. ‘Autoreset’ is een bedrijf dat 65+ ers zoekt voor het afleveren van auto’s. Schijnen niet de eerste de beste auto’s te zijn. Tesla behoort tot de deelnemers. Na een intake alle formaliteiten afgewerkt en vanaf volgende week kan ik starten. Ook nu weer alleen op momenten dat het mij schikt. Je krijgt een adres door om een auto op te halen. Daar reis je naar toe met het openbaar vervoer op kosten van het bedrijf. Je registreert alle gegevens van de auto, maakt foto’s van de auto (om vrijgepleit te worden van onopgemerkte schade). Je rijdt de auto vervolgens naar de klant ergens in Nederland en levert de auto af. Opnieuw weer de registratie zoals bij het ophalen. Indien mogelijk haal je in de buurt van het afleveradres een andere auto op en rijdt die weer naar een klant in de buurt van je vertrekpunt. Is die opdracht terug er niet dan reis je op kosten van het bedrijf met het openbaar vervoer terug. Alle uurtjes naar de klant en je reistijd met het openbaar vervoer worden uitbetaald. Reuze benieuwd naar dit nieuwe avontuur.

Zoek de verschillen: Joyce vroeg mij onlangs of ik krullen had als peuter. Zo te zien wel. Haarkleur van toen is ook weer terug.

Tot volgende week.