Tandarts: De week begint opnieuw met een tandartsbezoek. De wortelkanaalbehandeling van vier weken terug moet nog worden afgerond. Ook bespreken wij hoe het nu verder moet na het verwijderen van een kroon en de daarbij behorende pijnlijke wortelverwijdering door de kaakchirurg. Want kauwen aan die kant is toch wat lastig met zo’n open ruimte in je kaak. Mijn tandarts is bezorgd over de staat van een aantal kiezen. Medicijngebruik heeft het tandbeen dusdanig aangetast, dat er nog meer ellende te wachten staat. Mijn tandarts kondigt het nieuws aan met: ‘Jouw gebit verdwijnt onder mijn handen. Ik wil nadenken over hoe ik nog wat kan redden”. Nou, dat klinkt dan geweldig. Welke oplossing er komt, bespreken wij over een paar weken. Na dertig jaar geprofiteerd te hebben van heel veel prijzige kronen, is het dus kennelijk nu de tijd voor de eerste tandprotheses.

Vierkante kaas: Heb jij jezelf wel eens afgevraagd hoe het toch kan dat de plakjes kaas in voorverpakte zakjes allemaal dezelfde afmeting hebben? Ik niet in ieder geval, maar toen ik er op attent werd gemaakt, dacht ik toch: ‘Hoe kan dat?’ Ons beeld van kaas is die grote ronde vorm. Ga je daar plakjes van snijden dan is geen enkel plakje hetzelfde, omdat de rug van de kaas breder is dan het middelpunt. Zelf al lukt het je om gelijke plakjes te snijden, dan nog wordt de plak aan de korstkant wat dikker. De oplossing is dus een vierkante kaas. Die zie je nergens bij de kaasboer liggen. Ze worden puur alleen gemaakt voor de verkoop van plakjes kaas aan b.v. de horeca en de bedrijven die voorverpakte plakjes verkopen via de supermarkt. Blok doormidden snijden en van iedere helft kun je vervolgens (machinaal) allemaal gelijke plakken snijden.

Er is één nadeel voor de consument. Dat is de smaak. Die is namelijk minder sterk dan die van een ronde kaas. Dat heeft te maken met de rijping. Bij een vierkante kaas, trekt het zout meer naar de hoeken. Die verdrogen ook sneller. Dat leidt tot smaakverlies in de rest van de kaas. Bij een ronde kaas is het zout evenwichtiger verdeeld en smaakt elk gedeelte hetzelfde. Er bestaat ook vierkante foliekaas. Dat is een vierkant blok kaas dat gelijk in het plastic wordt gegoten. Die kaas is licht van kleur, heeft geen korst en rijpt dus helemaal niet. Blijft ook jaren goed. Vaak de kaas die je in hotels en cafetaria’s wordt voorgeschoteld. Totaal smakeloos. Elke kaasboer zal je dus aanraden kaas van een ronde vorm te kopen.

Slaaponderzoek: Sinds Joyce zo’n Xiaomi 7 smartband draagt, volgt ze nauwgezet haar activiteiten. Hoeveel stappen, hartslag, slaapprogramma, saturatie, etc. Dat laatste vertoonde de laatste tijd wat afwijkende uitslagen. Normaal behoort je saturatie (zuurstofgehalte in je bloed) qua percentage tussen de 95 en 100 te liggen. Gedurende de nacht daalde dat tot 90. Nadeel van al die kunstjes van smartwaches, Fitbits en Smartbands is dan dat je je dan gelijk ongerust kunt gaan maken. Dus met die, volgens Joyce, lage saturatie naar de huisarts. Die stelde voor een slaaponderzoek aan te vragen. Want, zo vertelde hij, veel mensen hebben daar last van. Zonder het echter te weten. Kan komen door snurken of gewoon af en toe even stoppen met ademhalen tijdens je slaap. Nou moet ik zeggen dat ik ‘s nachts wel eens even aan haar voel of er nog leven in zit, want het lijkt dan net of ze geen adem haalt. Joyce vindt mij kennelijk nog steeds zo leuk dat ze ademloos van mijn aanwezigheid geniet. Maar alle gekheid op een stokje, adempauzes tijdens je slaap vormen de basis voor veel kwalen. De sensoren en aanverwante hulpmiddelen rolden deze week door de brievenbus. Inmiddels heb ik Joyce drie nachten mogen aansluiten, waarna haar telefoon e.e.a. monitort en verstuurt naar het slaapinstituut. Binnenkort de uitslag. Overigens onderging Joyce deze week ook een oogonderzoek. Uitslag is dat het zicht in één oog is teruggelopen naar 78%. Andere oog rond de 90%. Oorzaak staar. Helaas te goed om al te opereren. Dus voorlopig genoegen nemen met een schaduwrandje om alles wat zij ziet. Gelukkig herkent Joyce mij nog. Je wordt ouder mama!

Op herhaling: Claudia, de vriendin van Jasper, is kleuterjuf. Ja, onderwijs blijft op die manier een actuele plek houden binnen ons gezin. Deze week had Claudia een themaochtend op het programma gezet. Als extra handje benaderde zij Joyce. Die mocht op die manier een ochtend haar oude vak oppakken. Grappig om te zien dat Joyce het, ondanks ruim 40 jaar ervaring, toch best weer spannend vond. Het werd een leuke ochtend. Volgende keer stel ik mij ook maar eens beschikbaar. Ik heb de schooldeur als meester en directeur inmiddels ruim zes jaar geleden achter mij dicht getrokken. Lijkt mij na al die jaren weer eens leuk om te doen.

Uit de oude doos: Vannacht droomde ik over ‘Abraxas’. A…wat??? Abraxas is een lp van Carlos Santana uit 1970 met bekende nummers als Black Magic Woman en Samba Pa Ti. Op zich was en ben ik helemaal geen fan van Santana, maar deze lp staat voor altijd in mijn geheugen gegrift. Oorzaak droom: het speuren in oude foto’s. Vanwege de aanschaf van een mini pc, neem ik afscheid van een beest van een pc van een halve meter hoog die mij twaalf jaar trouwe dienst heeft bewezen. In die pc zit een hele batterij harde schijven. Eentje met zo’n 53000 foto’s van 1953 tot heden. In 1953 bestonden er natuurlijk geen digitale foto’s, maar in de afgelopen jaren heb ik alle foto’s van vóór het digitale tijdperk, gedigitaliseerd. Vanaf mijn geboortejaar dus. Enorm veel werk, maar dan heb je ook wat. Kwaliteit niet altijd geweldig, maar zolang je ze niet te veel uitvergroot, is het prima te doen. En het is immers de herinnering die telt. Die enorme digitale berg foto’s gaat te veel ruimte innemen op mijn toekomstige mini-pc. Dus op advies van Jasper, gaat alles ‘ín the cloud’. Tijdens het opschonen van alle fotomappen stuitte ik op beelden van 52 jaar terug. 1971 dus. Ik zat in mijn eerste jaar van de Pedagogische Academie in Haarlem en wij hadden een creatieve werkweek op Texel. Eén van de opdrachten was aangespoelde spullen verzamelen aan het strand en daar dan een kunstwerk van maken. Dat alles onder leiding van de onvolprezen tekenleraar Wouter van Dieren. Geweldige vent. Onze thuisbasis was een oude boerderij, waar het binnen ongeveer net zo hard waaide als buiten. Het was er stervenskoud en de ijsbloemen op de ramen. Aan de binnenkant wel te verstaan. Iemand van onze groep had een lp meegenomen. ‘Abraxas’ van Santana. Het was de enig lp die wij die week hadden. Er was geen radio. Dus van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat werd hij gedraaid. Je werd er al mee wakker gemaakt. Het was een geweldige week, met natuurlijk weinig slaap en veel bier. Tijdens die week moest ik ook nog even snel mijn theorie leren voor het afrijden. Ik moest namelijk een dag na onze terugkomst afrijden. Theorie en praktijk vonden toen nog gezamenlijk plaats. Kwam natuurlijk weinig van terecht, maar met veel humor werd ik door mijn directe groepje klasgenoten/vrienden overhoord. En wat denk je? Die maandag meteen in één keer geslaagd. Dat langharige blonde mannetje ben ik.

Max: Zondag gaat mijn wekker af om 6.50 uur. Dat is vroeg voor mijn doen. De GP van Melbourne vraagt dit echter van mij. Dus stipt 7.00 uur lig ik klaar met tablet en oordopjes. Het wordt een rommelige race met de nodige crashes en herstarts. Volgens de commentatoren van de Oostenrijkse Servus tv (want kijken via VPN) heeft deze race alles waar de gemiddelde Formule 1 liefhebber van smult. Mwahhhh. Die lange pauzes vanwege de rode vlag vind ik maar niks. Zeker wanneer het nog zo vroeg in de ochtend is en mijn lichaam eigenlijk nog wil slapen. Gelukkig wint Max de race en staat ook mijn andere favoriete coureur Alonso opnieuw op het erepodium.

De rest van de dag schijnt gelukkig het zonnetje uitbundig en is het ‘uit de wind’ heerlijk in de tuin.

Coxy.official: Deze knaap is ‘zooo leuk‘. Hij zingt teksten zoals ze lijken te klinken. Komisch. Op You Tube en Instagram bijna elke dag nieuwe filmpjes.

Dat was het weer voor deze week. Tot volgende week.