De Week van Joop en Fritz (48)…..3 t/m 9 april.

Deze week een andere invalshoek en een iets andere layout. Een optreden van The Overtures met muziek uit de Sixties, zorgt dit keer voor een blog over de jaren 60.

Bootleg Sixties: Deze week samen met zwager Paul en schoonzus Jannie naar een optreden van ‘The Overtures’ in theater C. (daar is tie weer) in Hoofddorp. Inmiddels de vierde Bootleg Sixties show van deze band.

In de afgelopen jaren waren wij er iedere keer bij. The Overtures is een geweldige coverband uit Engeland. Een avondje met deze sympathieke Britten betekent dat je ondergedompeld wordt in de zestiger jaren. Niet alleen met liedjes, maar er worden ook film- en journaalbeelden uit die tijd vertoond. Ook vinden er kostuumwisselingen plaats om te benadrukken dat we in een andere periode zijn beland. The Overtures pakken zo’n beetje alle groepen en zangers/zangeressen uit Engeland en Amerika uit die periode. Beatles, Kinks, Rolling Stones, Small Faces, Who, Monkees, Beach Boys, Birds, Status Quo, etc. Noem een band uit die tijd en ze zingen er een nummer van. Het komt in twee blokken van een uur allemaal voorbij. En het moet gezegd, ze spelen het noot voor noot na. De groep gaat er prat op dat Paul McCartney ze altijd vraagt om op zijn feestjes te spelen. Maar ze hebben ook Elton John begeleid. Ze beschikken over een geweldig repertoire van meer dan 400 songs. De band bestaat sinds 1989 en bestaat uit Den Pugsley (bas/leadzang), Steve Phypers (drums/ zang), Chris Skornia (keyboard), Jamie Cook (gitaar/zang) en Phil Evans (gitaar/zang). Hieronder een impressie van één van hun eerste shows in 2018.

De Sixties: De filmbeelden tijdens bovengenoemde show roepen veel herinneringen op. Uiteraard de platenhoezen van de singles die de verschillende artiesten destijds uitbrachten. Singles met zo’n driehoekje in het midden zodat hij goed bleef zitten op je platenspeler. Mijn eerste singles waren ‘Paperback Writer’ van The Beatles en Mr. Pleasant van The Kinks. Als het goed is heeft mijn broer ze nog ergens bewaard. Het was de tijd van de piratenzenders Veronica en Radio Caroline. De singleverkoop werd wekelijks gepubliceerd in de Veronica Top 40. Je haalde de lijst bij de platenzaak. Aan de rand van de lijst stonden alle DJ’s van Veronica afgebeeld. Radio Veronica was dè zender voor jongeren. Voor het eerst een zender met horizontale programmering, dus elke dag dezelfde DJ op het zelfde uur.

In Nederland doen geleidelijk koelkast, wasmachine, telefoon, televisie en auto hun intrede. Er komt een vrije zaterdag voor de werkenden. De eerste jaren op de MULO moest ik op zaterdagochtend nog tot 13.00 uur naar school. Ook dat stopt. Je kunt het je nu niet meer voorstellen. Er is het begin van een doe-het-zelf cultuur met Black & Decker als favoriet gereedschap. Door de tv verandert de indeling in de woonkamer. De centrale plaats van eettafel met lamp erboven verdwijnt. Het nieuwe centrum is het bankstel gericht op het televisietoestel. Op een oud booreiland (REM-eiland) start de dan nog illegale zender ‘De Tros’. Mijn vader maakte (zoals veel mensen) zelf een antenne van buisjes op een houten frame (soort xylofoon model) om de zender te ontvangen. Er komt een centraal antennesysteem en er is voor het eerst televisiereclame (De Ster). De jaren 60: wij waren nog lekker jong.

Qua geschiedenis staat uit die tijd het presidentschap en de moord op de charismatische president John F. Kennedy in het geheugen gegrift. Iedereen uit die tijd weet nog precies waar hij of zij was op 22 november 1963 toen het nieuws bekend werd. En iedereen kent ook de filmbeelden. Joyce en ik bezochten in 1993 zijn graf op Arlington National Cemetery. Naast militairen liggen hier bekende Amerikanen als presidenten, astronauten, politici en verdienstelijke burgers begraven. Het ligt op een groene heuvel boven de rivier Potomac in Arlington County, Virginia, met zicht op Washington DC. Maar ook Martin Luther King met zijn strijd voor gelijke rechten en zijn speech ‘I have a dream’ zijn markeringen uit die jaren. Evenals het moment dat hij in 1968 werd vermoord. Overigens in hetzelfde jaar dat ook Robert Kennedy werd vermoord. De jaren zestig waren ook de jaren van de Vietnam oorlog, de Cubacrisis en ruimtevaart met als hoogtepunt de eerste maanlanding.

Het is de provo-, flowerpower- en hippie tijd met Woodstock als grootste popgebeuren ooit. Qua kunst staat Op-art of Popart (Andy Warhole, Roy Lichtensten) centraal. De eerste James Bond films verschijnen met Sean Connery als Bond. Wij maken kennis met de spaghetti western. Nederland maakt kennis met paprika, knoflook en Franse kaas. Maar ook met de panty, de maillot en de minirok (Twiggy). Nieuw zijn koffiefilters, theezakjes, vulpen met inktpatroon, viltstift en balpen. Er komen Japanse auto’s op de markt (Toyota, Datsun, Suzuki). Er zijn studenten revoltes op universiteiten en er is ‘de pil’. Door te weinig arbeidskrachten ontstaan de uitzendbureaus. Sjoukje Dijkstra en Joan Haanappel maken het kunstschaatsen populair. Ook in die periode was er een pandemie. De Hongkong griep van 1968 zorgde tot 1970 voor 1 miljoen doden.

De jaren 60: Wat was het een mooie tijd. In het Nederland waarin ik ben opgegroeid, gingen we naar de platenzaak om singletjes te beluisteren en eventueel te kopen. Met van die koptelefoons met handvat aan een haakje. Je was blij met twee gulden zakgeld per week. Iedereen ging naar V&D en Jamin voor een 3 dubbel ijsje. Toen hadden winkels gewoon 4 muren in plaats van 3 W’s (www). Naar de stad gaan was een belevenis en zo gezellig.

Er waren tradities. Tradities die nu niet meer kunnen, of die steeds meer worden afgeschaft. Omdat men ze discriminerend vindt of omdat het niet bij de multiculti samenleving past. Veel wordt er verboden, waardoor de tradities verdwijnen.

Je kocht een kaartje bij de buschauffeur. Die man behandelde je met respect. Een trein had een vishakenlogo erop en kaartjes werden voorzien van een gaatje als de conducteur kwam controleren. Dat was een belevenis, want treinpersoneel had aanzien. Om de trein te laten vertrekken stak de machinist z’n hoofd naar buiten en zwaaide de conducteur met z’n spiegelei.

Ik speelde de hele dag buiten. Zonder enig ouderlijk toezicht. Niet op de stoep, maar op straat. Stoepranden, knikkeren, hinkelen en rolschaatsen. Dat laatste niet op van die mooie van nu met schoenen, maar op stalen onderstellen en een klem of klep om je schoenen.

Je fietste kilometers verder naar andere wijken. Daar vroeg je niet eens toestemming voor aan je ouders. Denk maar niet dat je ouders zich zorgen maakten, laat staan dat ze je gingen zoeken. Je droeg korte broeken en liep de hele zomer met korsten op je knieën van het vele vallen. Je haalde kattenkwaad uit. Dat hoorde bij het opgroeien. Je speelde cowboytje en indiaantje. Gewoon met cowboy/indianenpak en pistolen en geweer. Niemand die dat gewelddadig en discriminerend vond. Je ging varen en zwemmen met alleen zwemdiploma A. Voor je 14e had je al een baantje in de vorm van een krantenwijk. Je vertelde niet dat je je verveelde, want dan had je moeder wel een klusje voor je. Als je met je kattenkwaad de politie tegenkwam, dan schrok je en gedroeg je je respectvol in de hoop dat ze niet naar je ouders gingen. Na het eten mocht je bij mooi weer nog even buitenspelen. Als het donker werd, dan moest je thuiskomen. Jeugd ’s avonds of ’s nachts op straat kwam bijna niet voor. Behalve als ze op stap gingen naar de disco of de kroeg. In dat geval moest je om 23:00 uur thuis zijn! En anders keek je naar Swiebertje, spannende series als Floris, Kapitein Zeppos (Vlaams), Thierry La Fronde (Frans). Op de bank met chips (bedacht in 1853) en limonade. Je luisterde naar de radio en nam je favoriete muziek op met een bandrecorder of later cassetterecorder.

Koeien stonden in de wei en niet in een megastal en ze waren nog gewoon onderdeel van de natuur in plaats van slecht voor het milieu. De post kwam iedere werkdag en op zaterdag en je wist ook dat je post goed verzorgd werd, want het waren beëdigde postbodes in plaats van bijbaantjes voor iedereen. Overvallen, inbraken en zakkenrollerij haalden de krant nog. Gewoon omdat ze niet aan de orde van de dag waren.

Bellen? Als je niet thuis was dan was je niet bereikbaar. (Lekker rustig) En als je dan toch moest bellen dan ging je naar een telefooncel waar je kwartjes en dubbeltjes in moest gooien. Ziektekosten? Je verzekerde je voor 25 gulden per maand en van eigen risico en eigen bijdrages hadden we nog niet gehoord. Was er iets ernstigs dan ging je gewoon naar de eerste hulp. Dat was toen normaal.

Voor nu: Vrolijk Pasen.


Ontdek meer van De Week van Joop & Fritz

Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.

Plaats een reactie

over ons

Wij zijn Joyce en Ger, twee gepensioneerde onderwijsmensen die hun belevenissen en gedachten in een blog vastleggen.

← Back

Je bericht is verzonden

Waarschuwing
Waarschuwing
Waarschuwing
Waarschuwing!

april 2023
M D W D V Z Z
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930