De weergoden voorspellen een week met heerlijk lenteweer, dus bungalowtje gehuurd op Topparken Beekbergen voor een weekje fietsen op de Veluwe. Maandag nog wat verplichtingen, dus vanaf dinsdag tot en met zondag. Naarmate de datum dichterbij komt verandert de weersvoorspelling. Het mooie weer komt nu waarschijnlijk pas donderdag of met een beetje mazzel vrijdag. Mwahh….er in getrapt. Maar ach, we hebben een reserveprogramma met musea, vriendenbezoek en andere binnen activiteiten voor als het fietsen te fris is. En even lekker niets hoeven is ook best lekker.

Dinsdag: Fietsen op de haak en op pad. Het park is, zoals bij alle Topparken waar wij zijn geweest, geweldig mooi. Prachtige Cube woningen met alles erop en eraan. Dit keer inclusief sauna. Gelukkig is de sleutel al beschikbaar en hoeven wij niet te wachten tot 15.00 uur. Snel uitpakken en op weg naar de eerste fietsknopenroute. Het is fris en er is twijfel of dit wel het geschikte moment is om te fietsen. Maar gelukkig komt er een zonnetje tevoorschijn en wordt het toch lekker fietsweer. Wordt toch nog een tochtje van 40 kilometer over de heide en door de bossen. Aan het eind van de middag is het zelfs zo lekker dat wij nog een paar uur lekker kunnen zonnen op de ligbedden bij de bungalow.

Woensdag: Het zonnetje schijnt zowaar nog uitbundiger, dus fietsen wij nu een route van 50 km over de Veluwe, Kootwijkerzand en de Kroondomeinen. Heerlijk terrasje onderweg en ergens nog een ijsje eten. Onderweg bezoeken wij de ‘wereldberoemde’ watervallen van Loenen. Ook bemerk ik tot mijn schrik dat ik mijn tasje met pasjes en geld heb laten liggen op het eerdere terras in de Harskamp. Wij zijn inmiddels al 15 km verder, dus terugrijden is iets te ver. Dat zou onze tocht met 30 km verlengen. Wij beginnen toch op leeftijd te komen (ha,ha). Gelukkig herinneren wij ons de naam van het restaurantje en wanneer wij bellen, is de tas gevonden door andere terrasgasten en netjes in bewaring gegeven bij de bar. Ik beloof om hem later op de dag met de auto op te halen. Goed afgelopen dus en blij dat er zulke eerlijke mensen zijn. Wij sluiten de dag af met een heerlijke pannenkoek in het plaatselijke pannenkoekenhuis.

Donderdag: Wij zitten niet ver van Epe, dus vandaag een bezoekje aan onze vrienden Henk en Lia op hun boerderij. Verhalen uitwisselen en nog even de stikstof problematiek doorgenomen. Henk heeft als hobbyboer kennis van de materie. Zo vertelt Henk dat in Nederland alle boeren en boerenbedrijven nauwgezet in kaart zijn gebracht. Met één druk op de knop kun je b.v. precies zien hoe oud elke boer is en weet je dus dat er bij de oudere boeren een moment van stoppen aan zit te komen. Veel boeren willen ook stoppen. Vaak ook omdat er geen opvolgers zijn. Deze boeren willen dus graag uitgekocht worden. Maar wel tegen een bedrag dat marktconform is. Op die manier kun je het probleem dus al aardig tackelen. Alleen wil de overheid die boeren afschepen met een fooi. En daar gaat het dus mis. Wel miljarden naar de oorlog in Oekraïne, maar geen geld naar onze boeren. Zo krijg ik toch meer begrip voor de boerenprotesten. Na Epe rijden wij door naar oud-collega directeur Wim Klaassen in Heerde. Wim woont hier sinds een half jaartje. Leuke vent en als directeuren konden wij het altijd goed met elkaar vinden. Daarna nog langs Oene waar een groot kledingwarenhuis staat met de naam Aro. Aan geraden door Lia uit Epe. Hier vind je alle grote kledingmerken bij elkaar. Zo populair dat er zelfs hele busreizen naartoe georganiseerd worden. Het is inderdaad een kledingparadijs, maar prijzig en dus blijft onze portemonnee vandaag dicht. Ons laatste reisdoel in het station van Apeldoorn. Daar staat Jasper op ons te wachten. Hij wilde graag een etmaal met ons doorbrengen en samen wat doen op de vrijdag. Hij wil dolgraag een pannenkoek eten, dus opnieuw naar ons pannenkoekenhuis in Beekbergen.

Vrijdag: De dag begint met een triest telefoontje van nicht Annelies. Lievelingstante Alsa van Joyce (zus van haar vader) is op 91 jarige leeftijd in haar slaap overleden. Alsa was een ontzettend lieve, hartelijke en belangstellende oude dame. Altijd vol humor en scherp van geest. Toevallig plaatste ik in de vorige ‘week van…’ een foto van haar op het strand met Joyce als kleine meid. 19 februari jongstleden vierde zij nog met de familie haar verjaardagsfeestje. Deze foto werd die dag gemaakt. Annelies en Joyce met tante Alsa (l) en Jopie (r) (moeder van Joyce). De twee oude dames maakten, onder leiding van Annelies en Joyce, jaarlijks wat uitstapjes. Een bezoek aan Volendam stond nog op de agenda, maar zal helaas niet meer doorgaan. Het kan snel gaan. Volgende week naar de afscheidsplechtigheid.

Na het vorige bericht is het wat abrupt om weer verder te schrijven aan onze vakantie. Maar het leven gaat door. Als groepsuitje hadden wij geboekt bij het muZIEum in Nijmegen. Het is eigenlijk geen museum, maar een plek waar je kunt ervaren hoe het is om helemaal niets te kunnen zien. Dat ervaar je door te horen, ruiken en te voelen. Je gaat niet alleen op pad, maar wordt begeleid door een blinde gids. Wij hadden jaren geleden al eens de tocht: ‘Een dag uit het leven van…’ gedaan. Daarin begaven wij ons in het aardedonker door een parcours dat een stad suggereerde. Lopen met een blindenstok over straat (hoorbaar via geluiden), ribbelpaden, stoepjes en stoplichten, bezoek aan een bar en betalen voor een drankje terwijl je geld alleen kan voelen. Maar ja hoe voel je of iets een euro is of een vijftig cent munt. Geweldige ervaring. Aansluitend kun je spellen voor blinden spelen en bekwaam worden in het brailleschrift en een braillekaart maken en versturen. Dit keer hadden wij gekozen voor ‘Op vakantie met…’. Helaas, werden wij donderdagavond gebeld dat de gids ziek was en het bezoek niet door kon gaan. Zo jammer. Om je een indruk te geven hier een link naar een filmpje: https://youtu.be/4Pgf4j4v4us

Daarom als alternatief naar museum de Valkhof in Nijmegen. Daar hadden wij de pech dat het museum vernieuwd wordt en nu op een tijdelijke locatie bleek te zitten met een beperkte collectie. Maar….ondanks dat bleek er genoeg te doen en te zien. Leuke en leerzame doe-activiteiten en natuurlijk een verkleedpartij. Daarna de binnenstad in en via Kronenburgerpark (nummer Frank Boeijen) naar de Lange Hezelstraat. De oudste winkelstraat met veel leuke winkelpandjes en terrasjes. Daarna door naar de Grote Markt, een mooi plein met oude panden en terrassen. Aansluitend bij Decatlon op zoek naar de meest geschikte rugzak die Jasper en Claudia nodig hebben voor hun wereldreis aanstaande augustus. De dag was weer omgevlogen en Joyce en Jasper doken bij onze bungalow nog een half uurtje in de sauna. (ik mocht de foto’s van deze gebeurtenis helaas niet publiceren -ha,ha). Afsluitend zetten wij Jasper in Apeldoorn weer op de trein. Hij heeft samen met Claudia en vrienden nog een feestje in Utrecht tot 6.00 uur in de ochtend. Die gasten zijn onvermoeibaar.

Zaterdag: Vandaag weer met z’n tweetjes. De temperatuur is prima en het zonnetje schijnt. Andermaal een heerlijke fietstocht van zo’n 40 km door de bossen en over de heide. Wat is het hier toch mooi. Rond een uur of vier weer terug. Net op tijd, want daar is de regen dan eindelijk. Plan is om even lekker te gaan lezen, terwijl de druppels knus op onze bungalow tikken. Die rust wordt snel verstoord door een ruzie bij de buren. Het Marokkaanse echtpaar naast ons, maakt elkaar het leven zuur. Man wordt buitengesloten in de regen en slaat nog net niet de ramen in om weer binnen te mogen. Wanneer hij er dan eindelijk weer in mag ontstaat een schreeuw- en scheldpartij waar de honden geen brood van lusten. Gelukkig spreken wij geen Marokkaans, dus niets van verstaan. De vrouw gilt dusdanig dat wij een moordpartij niet uitsluiten. Wat doe je in zo’n geval? Even later zien wij manlief met koffer vertrekken en de rust keert terug. Een uur later opnieuw hysterisch gegil dat niet zou misstaan in een horrorfilm of een rondje ‘python’ in de Efteling. Met dat verschil dat het niet stopt. Man dus kennelijk weer terug. Het lijkt mij tijd om in te grijpen, omdat ik anders bang ben dat de situatie gierend uit de klauw loopt. Joyce raadt het mij af, omdat ze bang is dat ik slachtoffer wordt van de woede van het tweetal. Ik ga toch. Ik spreek de man aan en zeg hem dat wij ons zorgen maken. Hij vertelt dat er problemen zijn en dat ze daarom een vakantiehuisje hebben geboekt. Zijn vrouw zit in een zware depressie en gaat wel vaker zo tekeer. Hij nodigt mij uit om met haar te praten. Mevrouw schrikt, rent weg en sluit zich op in het toilet. Ik neem dus maar afscheid en spreek de hoop uit dat het tweetal tot rust komt. Kennelijk heeft mijn bezoek geholpen, want vanaf dat moment keert de rust weer. ‘Never a dull moment’, zelfs niet op vakantie.

Zondag: Het zit erop. Tassen in de auto en fietsen op de trekhaak. Maar al moet je altijd vroeg uitchecken, zo’n laatste dag zien wij altijd ook als een vakantiedag. Het is mooi weer, dus kiezen wij voor een laatste fietstocht in de omgeving van Wijk bij Duurstede en Doorn. Voor het zover is, maken wij een zijsprongetje naar ‘Kees Smit’. Een mega tuinmeubelshop langs de snelweg bij Amersfoort. Iedere keer wanneer wij daar langs rijden, heb ik de neiging er even binnen te wippen voor een nieuwe loungeset. Het komt er steeds niet van. En even zomaar naar toe rijden, is wat ver. Wij pakken deze mogelijkheid dus en bevinden ons niet veel later omgeven door drie enorme etages tuinmeubelen. Iets kiezen kost ons normaal gesproken nogal wat moeite. Ik heb dat al eens uitgelegd. Joyce heeft chronische keuzestress (oeps, dat wordt slapen op de bank) en onze smaken lopen soms wat uiteen (ha,ha). Maar als een wonder is er binnen een uur een besluit waar wij beiden uitermate tevreden over zijn. Overigens heeft de charme van de adviseur daar aan bijgedragen en hielp het zeker mee dat Joyce een fantastisch mooi en bijpassend ligbed kon scoren (ha,ha).

Dat was het voor deze week. Tot ‘De Week van …. nummer 51’. Nog twee te gaan en de eerste jaargang is een feit.