Een nieuwe week met nieuwe gebeurtenissen. Vorige week schreef ik over de aanschaf van een nieuwe tuinset. Van die bestelling is helaas het ligbed van Joyce gesneuveld. Overigens eigen keus. Wij waren wellicht iets te enthousiast en onze tuin is er misschien wat te klein voor. Natuurlijk was er wel een plekje voor, maar dan wel in de vorm van een enorme sta-in-de-weg. Dus toch maar van de order af laten halen. Deden ze niet moeilijk over. Gelet op de levertijd van de overige tuinmeubelen (5 dagen) moest er wel haast gemaakt worden met de verkoop van de nog redelijk nieuwe vorige set. Die was, zoals ik al eens eerder vertelde, in twee jaar al tig keer slecht gerepareerd door de Tuinmeubelshop. Na het aanspannen van een juridische procedure, ons geld terug gekregen. De set mochten wij houden. Ik heb de reparatie vervolgens maar zelf uitgevoerd om de set weer tip-top te maken. Bovendien zaten de kussens niet lekker, dus verkopen die handel. Advertentie op Marktplaats aangemaakt. Omdat de prijzige set nog maar net twee jaar oud was, toch wel voor een forse prijs. Tot mijn verbazing regende het bieders. Vooral de ‘voor (bijna) niks’ types natuurlijk. Je kunt het altijd proberen. En dan zijn er ook de mensen met vragen. Heel veel vragen. Sommigen blijven maar doorvragen. Roept bij mij wel enige irritatie op. Hoe hoog, hoe breed, hoe zwaar, zithoogte, kwaliteit, verkleuring, merk,…etc. En heb je dat allemaal beantwoord, zien ze er toch maar van af. Grrrrr. Het meeste staat bovendien allemaal in de advertentie, maar mensen lezen niet. Hoe langer ik wachtte, hoe hoger de biedingen. Na twee dagen lag het hoogste bod vrijwel op de vraagprijs. Dan moet je toehappen. Achteraf goed gegokt, want hoger werd er niet meer geboden. Dus vrijdag al alles opgehaald en maandag komt de transporteur met de nieuwe meubelen.

El Niño en La Niña: Je hebt er vast wel eens van gehoord, El Niño en La Niña. Het zijn natuurverschijnselen en het heeft met klimaat te maken. Wanneer het zeewater rond de evenaar in het oostelijke deel van de Grote Oceaan warmer is dan normaal, is er sprake van een El Niño. Wanneer het zeewater in die regio juist kouder is dan normaal, spreekt men van La Niña. Deze twee fenomenen hebben grote invloeden op het weerbeeld wereldwijd. Máár wat is het precies? Ik kwam deze week een zeer verhelderende video tegen van de NOS. Wanneer je een kwartiertje tijd hebt, hierbij de link: https://nos.nl/op3/video/2471475-el-nino-is-terug-en-de-hele-wereld-zal-het-weten

De eindigheid van ons bestaan: Deze week stond toch een beetje in het teken van de dood. Geen vrolijk onderwerp natuurlijk, maar naarmate je ouder wordt, vallen er steeds meer bekenden en mensen in je omgeving weg. Met name de sterfte onder popartiesten uit mijn jeugd valt mij altijd weer op. Van veel bands die ik volgde, leven er nog maar een paar. Vrijdag begaven wij ons naar Rotterdam voor de crematie van tante Alsa. Het weer was grauw en nat, geheel in stijl met de aard van ons reisdoel. Voordat de ceremonie begon, mochten degenen die dat wilden nog een laatste groet brengen aan de overledene. Bijzonder dat de kist voor en tijdens de ceremonie gewoon open was. Meestal is dat alleen bij de condoleance. Wanneer ik een overledene goed ken, voel ik altijd de behoefte om hem of haar nog even te zien. Een soort definitief afscheid nemen. Er speelt dan in mijn hoofd een soort filmpje af van de momenten dat wij elkaar zagen en spraken. Ik hoor dan in gedachten de stem, de lach en de kenmerkende uitspraken van de overledene. Ik vind dat een mooie herinnering. Joyce voelt die behoefte niet. Zij wil het beeld vasthouden van de persoon bij leven. Zo verschillend denken wij ook over de ceremonie op zich. De verhalen die worden verteld, vullen voor mij het plaatje aan dat ik van die persoon heb. Ik vind het ook knap wanneer een direct naaste op volstrekt rustige toon haar of zijn verhaal vertelt. Gewoon niet te somber, maar luchtig en met een grap. Ik heb zelf een paar keer bij zo’n afscheid mogen spreken en vond dat toch nog best lastig. Joyce was bij dit afscheid één van de sprekers. Zij kan dat heel goed. Gewoon een mooi verhaal over haar belevenissen met haar tante. Rustig verteld met vaste stem. Deed zij twintig jaar terug ook bij haar vader. Knap. Haar verhaal emotioneerde mij ook dit keer. Waarom? Misschien omdat de herinnering zo mooi en oprecht was. Of omdat ik gewoon trots op haar was, zoals zij daar rustig en vol zelfvertrouwen stond. Geen idee. De borrel na afloop van een begrafenis of crematie is tegenwoordig gelukkig wat luchtiger dan vroeger. Geen wachtrij om familieleden om beurten de hand te schudden, maar een ontspannen bijeen zijn, waarbij je de familieleden gewoon kunt aanschieten. Het eeuwige kopje koffie met kleffe cake, heeft plaatsgemaakt voor een hartig hapje en een drankje naar keuze. Men sombert niet bij een bakje troost, maar heft het glas om te proosten op het leven. Bij zo’n nazit valt mij steeds weer op hoeveel mensen Joyce kent en/of haar kennen. Het lijkt wel een soort reünie. Schoonzus Jannie en ik vroegen ons steeds weer af, wie iedereen was die op Joyce afstevende. Wanneer het moment daar is om huiswaarts te keren, dan moet je Joyce echt losrukken. Dat is onder de omstandigheden wel weer grappig.

Deze week verruilden weer een aantal bekenden het tijdelijke met het eeuwige. Paul van Vliet was er eentje van. Ik was geen echte fan van zijn humor, maar vond hem wel een markant figuur. Eerlijk en oprecht. Ik schrik dan toch altijd. Lees jij overigens in de krant ook altijd de overlijdensberichten? Kijken of je iemand kent? “Je wilt toch weten wie er over is”, zei Wim Sonneveld eens. Ik kijk altijd even naar de leeftijd. Indien heel oud, dan voelt dat oké. Bij jonger, dan denk ik toch ‘ach’ en prijs ik mijn geluk. Wanneer het gaat om mensen uit de omgeving van mijn geboortejaar, dan realiseer ik mij eens te meer dat het ook voor mij zomaar afgelopen kan zijn. Zeker gelet op mijn ziekteproces. Ik kijk ook graag rond op begraafplaatsen. Kijken wie er allemaal liggen en hoe lang al. Deed ik als kind al. Bij mijn opa en oma in Zaandam was een begraafplaats niet ver van hun huis. Ik reed er als kind op de fiets naar toe en las de stenen. Noem het een afwijking. Wist je dat er in Nederland dagelijks zo’n 465 mensen overlijden. Dat zijn er wekelijks gemiddeld 3250. Totaal 170.000 per jaar. Best veel. (zie overzicht). Ongeveer 10 op de 1000 inwoners. Wereldwijd is de schatting 160.000 per dag. Dat zijn er dus meer dan 58 miljoen per jaar. Wat een getallen en wat een berg verdriet voor alle nabestaanden.

Oude doos: Toch maar een beetje vrolijk eindigen. Dagelijks poppen er bij ons via Google Foto’s, Microsoft One Drive of Facebook herinneringen op aan de dag van dat moment, maar dan door de jaren heen. Vanmorgen een fotocollage van 30 april 2006. Joyce zat toen bij schoondochter Sylvia (vrouw van mijn oudste zoon Jeroen) en haar zus op line-dance. Deed ze best goed.

Deze zondag viert Jaspers vriendin Claudia haar 26e verjaardag met een etentje voor ouders en zussen. Helaas moet ik verstek laten gaan. Echt bàlen. Ik ren al het hele weekend naar het toilet met een fikse buikgriep. Hoop dat het snel beter gaat. Tot volgende week. Dan nummer 52 en is de eerste jaargang af.