Portugal: Nog bijna een volle week te gaan in de zonnige Algarve. Wij houden het rustig. Lekker lezen aan het zwembad en aan het strand. Stranden deze week zijn Praia da Vilamoura en Praia Falesia. Het eerste strand is prachtig vlak, dus weinig klim en klauterwerk om er te komen aan de overwegend steile rotskust van Portugal. Het schijnt het mooiste strand van Europa te zijn. Het is er rustig en wij huren er fraaie brede ligbedden. In tegenstelling tot Vilamoura is het strand van Falesia slechts te bereiken na een flinke afdaling. Maar daar staat tegenover dat de kleurenpracht van de rotspartijen schitterend is. Roodkoperen en gouden tinten stralen je tegemoet.

Jarig: En dan is het woensdag en ben ik 70 geworden. Een verjaardag met z’n tweetjes, maar opgeleukt met talloze belletjes en berichtjes. Tot onze grote verrassing staat er ‘s middags ineens een lieve medewerkster van ons resort voor de deur. Zij komt mij namens het Resort persoonlijk feliciteren met een doosje ‘Pasteis de Nata’ (de Portugese lekkernij) en een felicitatiekaart. Ontzettend gastvrij gebaar.

Uitgerekend op mijn verjaardag is het bewolkt, dus geen strandweer. Tot overmaat van ramp word ik aan het eind van de dag ook nog eens ziek. Uit het niets koorts en algemeen griepgevoel. Dit zijn precies de momenten die wij vrezen. Is het onschuldig of is er een verband met mijn ziektes. Joyce is erg ongerust en wil eigenlijk meteen naar een ziekenhuis. Omdat de ervaring leert dat men in zuidelijke landen al snel over gaat op een opname in een particulier ziekenhuis (Joyce voorheen in Turkije), denk ik even aan de terugreis van een paar dagen verderop en kies ik toch eerst maar voor Paracetamol en mijn bed. Een verjaardag zonder feestelijkheden, drankje en lekker eten dus, maar eentje in mineur. De volgende ochtend gaat het gelukkig al wat beter en met Paracetamol en Imodium kom ik de dag goed door. Voor de zekerheid gaan wij niet verder dan het zwembad.

Vrijdag durven wij er weer op uit te trekken. Reisdoel is Alte, naar men zegt het mooiste dorpje in de Algarve. Nou…..daar zijn de meningen over verdeeld. Het is geen onaardig dorp, maar behalve wat cafés en versierde bomen is het er maar een dooie boel. De plaatselijk aangeduide ‘Fontes’ als zwemparadijs blijkt niet meer dan een strookje groengekleurd water. De plaatselijke waterval dan maar. Op de foto zag het er leuk uit. Helaas, ‘Private property’ en verboden toegang. Maar ach, wat geeft het. We zijn na twee dagen voorzichtig leven weer op pad. Nee, de kust is wat ons betreft toch wel de trekpleister. Na onze tocht nog een paar uurtjes zwembad. Dat is inmiddels ingenomen door een buslading kaalgeschoren en opgeschoren 20+ Duitsers die je liever niet ‘s avonds laat in een donker steegje wilt tegenkomen. Veel lawaai, veel bier en verstandig om maar even niet te gaan zwemmen. Eén van de andere gasten probeert het nog, maar wordt voortdurend getreiterd door de groepsleden die onder oorlogskreten vlak voor, naast en tegen hem in het water springen. De man geeft het dan ook maar geschrokken op. ‘Adults only’ staat er op het bord, maar daar trekken zij zich niets van aan. De meegenomen kinderen doen vrolijk mee aan de inname van het zwembad. Sommige Duitsers blijven zich toch übermenschen voelen. Gelukkig is het de laatste volle dag, dus wij hebben er verder geen last meer van. Wij sluiten de dag af bij ons restaurantje met de ‘cock’ van Joyce. Even het gemiste verjaardags-etentje van woensdag inhalen.

En dan is het zomaar weer zaterdag en moeten wij ons appartement verlaten. Nog even geprobeerd om er een ‘late checkout’ van te maken, maar helaas. Het appartement is later op de dag alweer verhuurd. Dus koffers in onze goudkleurige Skoda en zwembroek en bikini aan. Wij maken er gewoon nog een leuke dag van aan het zwembad. Weer is prima. Om een uur of vier beetje primitief verkleden bij de auto, koffers dicht en richting Faro. Onderweg nog even ergens iets drinken, voltanken, auto inleveren en met busje naar de luchthaven. Daar begint dan weer het traditionele lange wachten. Maar… het moet gezegd, bijna geen vertraging en om 22.00 uur brullen de motoren (altijd indrukwekkend) en hangen wij een minuut of wat later met onze Transavia Boeing in de lucht. Gelukkig valt onze vlucht niet onder het rijtje gecancelde vluchten van Transavia. Na twee uur en vijfenveertig landen wij keurig op tijd om 1.45 uur op Schiphol. Ja, lijkt als 3.45 uur onderweg, maar terug naar centraal Europese tijd, dus op de klok uurtje later. Als de koffers dan ietwat verlaat op de band verschijnen, kunnen wij nog net de nachtbus van 3.06 uur naar Nieuw Vennep halen. En dan denk je: ‘Midden in de nacht, zal wel rustig zijn!’ Nou vergeet het. Stampvol en staanplaatsen als haringen in een ton. Erg ongemakkelijk met koffers. En allemaal naar Nieuw Vennep! Gewoon een dorp, maar kennelijk ‘the place to be!’ Zal wel andersom zijn. Zaterdagavond dus iedereen is ons saaie dorp ontvlucht voor vertier in Amsterdam en keert dus nu terug. Stijf tegen ons aan een dame met een uitdrukking die uitstraalt dat zij elk moment kan gaan overgeven. Zij opent hiervoor al zelf haar boodschappentas. Wij besluiten dat ‘moment suprême’ maar niet af te wachten en duwen onszelf en onze koffers een metertje of wat vooruit door de menigte. De bus brengt ons bij ons geparkeerde autootje en niet veel later zijn wij thuis. Ik zie op dit nachtelijk uur dat onze buurman zich alleen aan de opdracht ‘kat verzorgen’ heeft gehouden. Onze pittige investering van een paar weken terug in nieuwe planten ziet er zieltogend uit. Dus loop ik om vier uur ’s nachts nog maar snel rond met gieters vol water om te redden wat er te redden valt. De volgende morgen heeft het merendeel zich gelukkig weer opgericht, maar een enkeling heeft het niet overleefd en moet helaas alweer worden vervangen. Grrr….zonde. Maar het slapen in eigen bed is wel weer heerlijk. De lits-jumeaux in Eden Resort waren prachtig om te zien, maar zo hard als een plank. Dan toch maar liever ons lichaamsvorm aannemende toppertje.

Vader- en moederdag: Vonden jullie het ook zo erg van die moeders op scholen in Sittard en Oostzaan? Twee basisscholen in de genoemde plaatsen waren gestopt met het maken van moeder- en vaderdag cadeautjes. Nou je begrijpt dat ‘de pleuris uitbrak’. 80 % van de ouders stond op tafel. Pers opgezocht, tumult gemaakt, etc. Hun moederdag was grondig verpest en zou nooit meer hetzelfde zijn. Ze treurden over het gemiste cadeau (want hele jaar naar uitgekeken), hun kinderen in tranen, gezinnen in verwarring, team en directie bedreigd, psychologisch hulp nodig, etc… Tjonge, jonge. Lekker volwassen zeg. Doe ‘ff’ normaal. Wat schreeuwt men tegewoordig toch snel als er iets niet bevalt. Overigens vond ik de achterliggende reden van de scholen ook niet sterk. “Geen vader- en moederdag cadeaus meer, want sommige kinderen raken dan in de war omdat ze geen vader of moeder meer hebben”. In mijn 45 jaar in het onderwijs nooit iets van gemerkt, omdat de leerkracht (t.a.v. het bewuste cadeautje) voor dat gemis altijd wel een mooi alternatief bedacht. En je mag kinderen best leren dat het leven niet altijd meezit. Dat heet weerbaar maken. Moest ik toch even kwijt. Tot volgende week! O ja, lieve vriendin Lia, sneu dat je jouw pols hebt gebroken bij het vangen van een pasgeboren geitje op jullie boerderij in Epe. En dat jouw vakantievlucht naar Ierland nu niet door mag gaan van de arts vanwege de gebruikte gipssoort. Hou je taai.