Corona: Deze week hield Corona ons zo maar ineens weer in zijn greep. Joyce was er echt goed ziek van. Waarschijnlijk omdat ze het virus nog niet eerder had doorstaan. Bij mij viel het gelukkig mee. Misschien door de vijf vaccinaties, maar zeker omdat ik er vorig jaar dusdanig ziek van was dat ik met gillende sirenes naar het ziekenhuis werd gebracht. Maar ik was wel even bevreesd. Toch in de categorie ‘kwetsbaren’. Gelukkig bleven de effecten bij Joyce ook beperkt tot een pittige griep. Daarom deze week weinig belevenissen met fotootjes of blije momentjes. In plaats daarvan wat meer inspiratie gevonden in het lezen van kranten en boeken.

Vrijwillige bijdrage: Er is weer eens gedoe over de vrijwillige ouderbijdrage in het basisonderwijs. Een coalitie van vakbonden, onderwijsbestuurders, leerlingen en ouders wil dat hij wordt afgeschaft, omdat sommige ouders de rekening van gemiddeld € 40,- niet kunnen of willen betalen. Vooral dat laatste herken ik uit mijn werkzame periode. Altijd gedoe over. 87 % van de ouders zegt de rekening zonder problemen te kunnen voldoen. Daarvan zegt 29 procent dat ze er andere dingen voor moeten laten. Ja hallo, je wou toch zelf kinderen? Slechts 13% procent vindt het heel lastig om de ouderbijdrage te betalen. Op scholen in kwetsbare wijken leidt het tot ongelijkheid, want schoolreis en kerstontbijt worden daar afgeschaft. Dus moet de overheid het maar gaan betalen. Het is weer het bekende ritueel in het onderwijs. Niets veranderen aan de omstandigheden en om een nieuw geldpotje vragen. Geldpotjes werken niet. Meestal worden ze dan vervolgens ergens anders voor besteed (bestuur stopt ze in de reserves) of het is een ‘sigaar uit eigen doos’ omdat een ander geldpotje dan met hetzelfde bedrag verminderd wordt. Verander nou eens wat aan de organisatie van het onderwijs! Ik heb al vaker over die starheid geschreven (zie ook mijn andere blog: Ger-Inneringen). Voor veel scholen blijft het motto: ‘we hebben het altijd zo gedaan, dus blijven wij dat doen’. Zijn ze bang voor de ouders? Kom op zeg. Één van de eerste dingen die ik 30 jaar geleden afschafte was het schoolreisje. Schoolreisje zijn ooit bedacht omdat kinderen niet of nauwelijks ergens heen gingen. Kinderen van nu reizen de hele wereld af en dan kom jij als school aan met een dagje Linnaeushof of Duinrell. Kost klauwen met geld als je alleen al naar het vervoer kijkt. Je moet het al een half jaar van te voren vastleggen en als je pech hebt is het op de bewuste dag net slecht weer. En dan nog vaak het commentaar van ouders en ook kinderen: “Daar zijn wij al zo vaak geweest”. Toen wij er als school mee stopten, was het even schrikken voor een deel van de ouders, maar na wat gepruttel, kon iedereen er prima mee leven. Toen ik mijn laatste school startte, vertelde ik de aankomende ouders, meteen dat wij geen schoolreisjes deden. Wel af en toe een educatieve excursie in de buurt. Kostte niets of bijna niets, wanneer je met eigen vervoer ging. Vond ierdereen een leuk idee en het weerhield niemand ervan zijn/haar kind in te schrijven. Het zit tussen de oren en dat moet je gewoon durven doorbreken. Scheelt meteen een hoop geld. Blijft nog een kleine bijdrage van de ouders over voor de vieringen. Maar zelfs dat kun je creatief oplossen of je afvragen of dat ‘Efteling-pakket’ ook niet wat minder kan. Want er wordt wat gevierd op scholen. En als er dan toch een paar ouders zijn die het niet kunnen opbrengen, dan pas je daar als school een mouw aan. Ohhh, soms zou ik zo graag weer leiding willen geven aan een school. Gewoon omdat het anders kan.

Vrijmetselaars: In ‘Boerderij van Dorst’ deze week mijn ‘Heel Holland Bakt’ vriendin, Janny van de Heijden. Intelligente en vrolijke vrouw. Nog leuker en grappiger zelfs wanneer ze met André van Duin door Nederland vaart in de serie ‘Denkend aan Holland’. In het gesprek met Raven van Dorst, bleek Janny lid van de ‘vrijmetselaars’ beweging. Overigens op dit moment niet actief. Janny vertelde dat een vrijmetselaar zichzelf ziet als een ruwe steen en net zolang hakt en schaaft tot de steen mooi glad is en hij of zij zijn/haar levensdoel heeft bereikt. Dat klonk wel erg poëtisch. Je zou er bijna voor vallen en lid willen worden. Maar een wijze sprak ooit: “Alles wat te mooi is om waar te zijn, is ook vaak te mooi om waar te zijn”. Mijn belangstelling was gewekt. ‘Vrijmetselaars?”, bestaan die nog? Ik kende het uit de geschiedenis, maar had geen idee dat ze in deze tijd nog steeds bestaan. Dus toch maar even in de geschiedenis gedoken. De Orde van Vrijmetselaren vindt haar oorsprong in Engeland waar in 1717 voor het eerst sprake was een overkoepelende organisatie van loges (= werkplek met praatgroepen van ongeveer 40 leden). De Nederlandse Grootloge, koepel van samenwerkende vrijmetselaarsloges, verzelfstandigde zich van de Engelse Grootloge in 1756 en bestaat derhalve meer dan 250 jaar. Zij is daarmee één van de oudste verenigingen in ons land. Het is een broederschap van mensen die zoeken naar zelfontplooiing en zelfverwerkelijking, de ontwikkeling tot individu of zelfstandige persoonlijkheid. Men noemt elkaar ‘broeder’ en ‘zuster’ en werkt aan het welzijn van de gehele gemeenschap en streven naar de veelzijdige en harmonische ontwikkeling van mens en mensheid. Zonder oordelen. Daarbij delen zij gedachten met elkaar en toetsen die ook. Want daarvoor zijn het broeders. De club hanteert symbolen als passer en meethaak, typische gereedschappen van de oorspronkelijke steenhouwers. De organisatie is zogenaamd democratisch, maar er heerst een duidelijke hiërarchie van bovenaf. Men hanteert veel ‘riten’, maar die mogen niet bekend worden buiten de broederschap. Er geldt geheimhouding en er is een duidelijke zwijgplicht. ‘Wat binnen de broederschap wordt besproken blijft binnen de broederschap’. Toetreding gaat volgens strenge en geheime inwijdingsregels. Je begint als ‘leerling’, daarna ‘gezel’ en tenslotte ‘meester’. Begrippen uit de oude gildetijd. Lid zijn houdt je eveneens geheim. Al die geheimzinnigheid zorgde er wel voor dat vrijmetselaars door machthebbers werden gezien als een bedreiging en vervolgd werden. Die zorg is er overigens nog steeds. De broederschap bestaat in vrijwel alle landen van de wereld. Vaak gekoppeld aan religie. Opleiding maakt niet uit voor het lidmaatschap, maar het is toch wel een grotere groep middelbaar en hoger opgeleiden. Die komt niet tot stand door selectie aan de poort, maar is het gevolg van degenen die zich voor het lidmaatschap aanmelden. Dat zijn in meerderheid belezen mensen. In Nederland bestaan zo’n 6000 vrijmetselaars. Overigens opvallend veel leraren, kunstenaars, politici, academici en vrije beroepsbeoefenaars. Maar….niemand die ze kent. Dat maakt het wel sekteachtig en dubieus. Ik kijk ineens toch anders naar Janny.

Heksen: Dacht je na al het gedoe rond Zwarte Piet en het slavernij-excuus wel alles te hebben gehad. Nee hoor. Het kan nog gekker. De Woke-beweging heeft een nieuwe slachtoffergroep gevonden die om eerherstel vraagt en moet worden gerehabiliteerd. Het gaat om ‘heksen’ die in de Middeleeuwen de dood vonden. Volgens schattingen zijn er in Europa tot de achttiende eeuw vijftig- tot honderdduizend heksen ter dood gebracht. In Nederland zo’n 250. Er werd in die donkere eeuwen gezegd dat vrouwen gevoeliger waren voor de verleidingen van de duivel. Misgeboorten, noodweer, mislukte oogsten en epidemieën; door bijgeloof kregen zij de schuld van allerlei ellende.” De vrouwen die als heks werden aangewezen, waren opvallend vaak alleenstaand, ongetrouwd of weduwe. Ze waren vroedvrouw, genezeres en hadden kennis van planten, wortels, paddenstoelen en kruiden. Ze waren eigenzinniger, mondiger, lastiger, of losbandiger dan ‘de kerk’ gezond achtte. Soms waren ze bemiddeld. Dan werden ze afgeperst om een beschuldiging van hekserij af te kopen. Of ze waren juist afhankelijk van aalmoezen. Er waren proeven om te testen of iemand heks was. Je werd met vingers en tenen aan elkaar vastgebonden in het water gegooid. Als je verdronk was je onschuldig. Als je bleef drijven, belandde je op de brandstapel of het schavot. Of je moest op blote voeten over gloeiendhete kolen lopen. Kreeg je blaren dan was je onschuldig. Ook de heksenwaag was in zwang. Een te laag gewicht betekende dat het om een heks ging. Ze moest immers licht genoeg zijn om op haar bezemsteel te vliegen. De bekendste Waag staat in Oudewater en is tegenwoordig een museum. Het was de enige plaats in Europa waar – onder auspiciën van Keizer Karel V – een eerlijk weegproces werd uitgevoerd. In Oudewater is nooit een heks veroordeeld. Vrouwen werden gemarteld om een bekentenis af te dwingen. Als ze andere vrouwen als heks aanwezen, stopte de beul. Of ze kregen strafvermindering. Ze werden dan gewurgd op de brandstapel voordat de vlammen hen bereikten, zodat ze niet levend werden verbrand. Allemaal niet goed te praten natuurlijk, maar nu komt het (ik heb het niet verzonnen): ‘die heksenjachten hebben geleid tot een collectief trauma dat zich van moeder op dochter heeft doorgezet tot aan heden. Als wij dat trauma nu niet onder ogen zien, blijft het zijn werk doen’. (lees het even twee keer door!) Dat beweert de Stichting Nationaal Heksenmonument, die fysieke gedenkplekken wenst en eerherstel. Een heks van stro met puntmuts tijdens carnaval? Lollig doen over heksenjachten? Dat kan natuurlijk niet meer. Afgelopen zaterdag werden op meer dan twintig plekken in Nederland de heksenvervolgingen herdacht. Op plekken in Amsterdam, Leiden, Oudewater, Den Haag en Amersfoort, waar tussen de vijftiende en achttiende eeuw heksenverbrandingen plaatsvonden werden witte bloemen gelegd. Er zaten types bij die hysterisch herbeleefden dat ze in een vorig leven op de brandstapel waren geëindigd. Heb jij ooit van dat collectieve trauma onder vrouwen gehoord? Bovendien ondergingen ook mannen dit lot. Dat klopt dus ook al niet. Ik schaar mij achter Telegraaf columniste Assita Kanko die zegt: “Het is beter om de Woke-beweging en haar cancelcultuur aan te pakken. Die zorgt tegenwoordig voor digitale brandstapels en veroordelingen zonder enige vorm van bewijs”.

Dansen met Joop: Dan was er toch nog een belevenis voor Joyce. Aangestoken door een eerder dansfeest waar zij zich met Jasper uitleefde, waren er een poosje terug kaartjes gekocht voor een 40-up dansfeest in de Q-factory in Amsterdam. Muziek uit de jeugdjaren van 40 plussers. Gelukkig was Joyce net op tijd voldoende hersteld voor dit evenement. Dit dansgebeuren niet met Jasper en zeker niet met mij. Ik ben dol op muziek, stijldansen oké, maar ik verkramp bij dansen in de vorm van ‘eigen moves’. Annemiek, moeder van Claudia (vriendin Jasper) was wel in voor zo’n dansfeest. Als toehoorder vond ik het grappig aandoenlijk om de beide dames over hun naderend feestje te horen spreken. Alsof de tijd was teruggedraaid en zij weer als jonge, wat onzekere, giechelende ‘meisjes’ uit gingen in een onbekende wereld. Wat trekken wij aan? Naveltopje? Nee dat kan niet meer? Wat nemen wij mee? Hoe gaan wij heen? Met betrekking tot het laatste namen Theo (echtgenoot van Annemiek) en ik maar het voortouw. Ik bracht en Theo haalde. Wel zo veilig voor ‘de meisjes’. De dames stonden keurig om acht uur bij de Q-factorie. Met nog slechts 9 anderen. Oeps? Ja, net als vroeger komen dit soort feestjes pas laat in de avond op gang. Vergeten. Maar dat neemt niet weg, dat de twee een leuke avond hadden.

Trouwerij: Komende week (vrijdag) trouwt Lisa, ons nichtje en jongste dochter van mijn broer en schoonzus. Een heuglijke gebeurtenis waar wij als gezin met Masha, Jeroen, Jasper en hun partners deelgenoot van mogen zijn. Het is weer even geleden dat wij bij een trouwerij waren. De laatste twee keren waren dat de trouwerijen van zoon Jeroen met zijn Sylvia in 2005 en dochter Masha met haar Thomas in 2006. Jasper was, hoe leuk, in beide gevallen de aangever van de ringen. De dresscode voor de aankomende bruiloft is ‘Summer Chique”. Tja, dat hadden wij niet in de kast hangen. Dus op jacht naar de benodigde kleding. Bij mij is het inmiddels gelukt, maar Joyce heeft keuzestress, dus nog niets gescoord. Nog vier dagen de tijd. Wordt krap. ‘Het Oude Slot’ in Heemstede is de locatie en als wij de weersvoorspellingen mogen geloven, wordt het een stralende dag.

Dat was het weer voor deze week. Met de winst van Max in de GP van Barcelona, sluiten wij de week weer goed af. Tot volgende week.