Tip vooraf: Ik merk dat sommige lezers mijn blog alleen als mail lezen. Dat is jammer, want je mist dan onderdelen van de layout die je wel ziet op mijn website. Wanneer je dus de mail ontvangt dat er een nieuw blog is, open dan die mail en tik/klik vervolgens op de titel van het blog. Je wordt dan vervolgens doorgestuurd naar de website. En die ziet er veel mooier uit dan alleen de mail lezen.

De eerste helft van de week verbleven wij nog op Resort Veluwe. Hoewel het weer omsloeg, was het maandag nog prima fietsweer. Droog, geen wind en af en toe een zonnetje. Eigenlijk net goed. Daarna onze vakantie sauna uitgeprobeerd. Sta je daar in je handdoekje, blijkt hij stuk te zijn. Dinsdag wat bewolkt, maar dat was geen probleem, want die dag brachten wij door bij onze vrienden Lia en Henk op hun boerderij in Epe. Woensdag stond een dagje wellness op het programma, maar dat stelden wij bij nader inzien uit. Ik voelde mij niet echt top (medicatie) en om nou bij regen en wind in je blootje grotendeels buiten te vertoeven, leek ons bij nader inzien minder geslaagd. Dus misschien volgende week, want dan wordt het beter. Donderdag weer wat medische en sociale verplichtingen en in het weekend tenslotte de laatste lootjes met het leegruimen van mijn vaders woning. Nog een vrachtje met onverkochte meubelen naar de vuilstort.

Dialyseavond: Het Spaarneziekenhuis had een groep aankomend dialyse patiënten met aanhang (waaronder Joyce en mij) uitgenodigd, voor een avondje praten met lotgenoten, dialyse patiënten, getransplanteerden, nefrologen en diëtisten. Het geheel bestond uit het aanschuiven bij vijf verschillende gesprekstafels met wisselende bezetting. Ook al was veel al bekend, toch zeer de moeite waard. Het is goed om nog eens te vernemen wat er allemaal mogelijk en onmogelijk is en de ervaringen van getransplanteerden en dialyse patiënten te beluisteren. Getransplanteerd zijn, is toch minder rooskleurig dan het lijkt. Om afstoting te voorkomen, wordt je immuunsysteem op een laag pitje gezet. Daardoor ben je superbevattelijk voor van alles en nog wat en mag je b.v. geen rauwe producten meer eten als worst, eieren en rood vlees. En heerst er een griepje, dan ben je meteen aan de beurt. Ik kom niet in aanmerking voor transplantatie. Door het verlagen van mijn immuunsysteem, zou de kanker het winnen. Voor mij ook geen buikspoeling, want dat gebied is door operaties te zeer aangetast. Ook geen ‘shunt’. Dat is een ader en slagader verbinden, die dan permanent opzwelt en gebruikt wordt om de aan- en afvoerslang van de machine op aan te sluiten. Ik krijg een ‘katheder’ bij mijn sleutelbeen. Een soort permanente aansluiting (slangetje met T-stuk) dat uit mijn borstkas bungelt. Beetje oppassen dat mijn jongste kleinkind er niet enthousiast aan gaat trekken, wanneer ik in mijn zwembroek loop. En natuurlijk Joyce in de gaten houden dat ze niet te enthousiast wordt. Je mag niet meer zwemmen vanwege infectiegevaar. Ik was nogal nieuwsgierig naar het inperken van vrijheid. Je moet tenslotte drie keer per week zo’n vier uur aan het apparaat liggen. En daarna zijn veel patiënten de rest van de dag brak. De dialyse patiënt die ik sprak (toevallig een onderwijs collega) was gelukkig van het type ‘het glas is halfvol’. Zijn opvatting: “Het zijn weliswaar drie ochtenden, maar wat zijn nou drie ochtenden op een hele week. En het is ook nog eens supergezellig met zo’n groep”. En zijn tip (bevestigd door arts): beweeg voor, tijdens en na het dialyseren. Dus ga met de fiets heen en terug naar het ziekenhuis. Tijdens is wat lastiger, want je kan moeilijk gaan hardlopen wanneer je aan zo’n apparaat ligt. Maar gebruik tijdens het dialyseren de ‘bedfiets’. Nou moest ik dat ook dagelijks doen toen ik acht jaar geleden op de intensive care lag, en daar heb ik niet zulke prettige herinneringen aan. Maar ik ga het maar wel proberen. Dialyseren kost energie, maar door die inspanning krijg je juist weer meer energie en heb je minder last van de ‘dialyse kater’. Wat wel lastig wordt is vakantie. Natuurlijk kun je nog steeds overal naartoe in Nederland en de rest van Europa, maar je moet je dialyseplek wel een paar maanden van tevoren aanvragen. Onze levenswijze van: ‘het is morgen mooi weer, dus we gaan nu weg’, zullen we dus helaas vaarwel moeten zeggen. Van de diëtisten nog een mooi overzicht van zaken waar te veel zout in zit.

Dagen worden korter, maar niet in hetzelfde tempo: Elke herfst is er wel een moment dat je denkt: “Wat wordt het al vroeg donker”. Het lijkt alsof de dagen steeds sneller korter worden. En dat is niet zo gek, want in september en begin oktober worden de dagen ook écht sneller korter. Sneller dan bijvoorbeeld in augustus of november. Hoe komt dat? Met het korter worden van de dagen bedoelen we natuurlijk het afnemen van de daglichtperiode. Het verschil in daglichtlengte heeft te maken met de stand van de aarde ten opzichte van de zon. Het noordelijk halfrond staat in de zomer naar de zon toe gericht en in de winter van de zon af. De seizoenen en ook de daglengte hangen dus af van de hoek die de rotatie-as van de aarde maakt met de zon. In de zomer maakt de as een kleine hoek met de zon, in de winter is die hoek juist groot. Als we van de zomer naar de winter gaan, dan wordt de hoek van de aardas met de zon dus geleidelijk groter. Maar die hoek verandert niet met een vaste snelheid! Rondom de equinox, dat is het moment waarop de zon recht op de evenaar schijnt, verandert deze hoek sneller dan op andere momenten. De equinox vindt elk jaar plaats rond 21 maart en 23 september. Met het veranderen van de hoek, verandert dus ook de daglichtperiode. En omdat de hoek rond de equinox sneller verandert dan anders, doet de daglengte dat in die periode dus ook! In Nederland worden de dagen begin augustus zo’n 3:30 minuten per dag korter, rond 23 september gaat dat met ruim 4 minuten nog sneller. Nou is het dus niet zo dat dit alleen geldt in de herfst. In maart, tijdens de ‘andere’ equinox, verandert de daglengte ook sneller dan in de periode daarbuiten. Maar dan verandert de daglengte in ‘positieve’ zin. Met andere woorden: rond 21 maart worden de dagen sneller langer dan tijdens de andere dagen in de lente.

Internet en wifi: Wij hadden al een tijdje problemen met internet. Wifi viel grotendeels weg in delen van het huis vanwege te zwak signaal en zelfs de vaste verbinding zakte tot ongekend laag niveau. Ik heb een abonnement voor Giganet (1000 mbit), maar het kwam vaak niet verder dan 10 Mbit. Nou had ik normaal Jasper als techneut bij de hand, maar die is er een jaartje niet, dus maar zelf ploeteren. Eerst met Ziggo gebeld. Na een half uur proberen via hulp op afstand, besloot de gebelde deskundige dat het toch beter was om een monteur te sturen. Die monteur bleek behoorlijk doof te zijn, dus dat werd al sowieso een uitdaging om uit te leggen wat er mis was. Maar hij zag en overwon. Er waren wat verouderde Ziggo contactpunten. Snel nieuwe geplaatst en volgens hem was het weer top. Ik wilde het in zijn bijzijn toch even testen. Nou forget it. Bagger signaal. De goede man wist het even niet en drukte zonder enig inzicht op wat reset knoppen. Zowaar draaide internet ineens weer als een tierelier. Maar die knoppen had ik ook al eens geprobeerd en toen draaide het ook een half uurtje naar wens. Ik kon hem niet overtuigen dat volgens mij het probleem in de wifi versterkers zat en dat het dus niet echt was opgelost. Dus was de goede man nog niet de straat uit of de ellende begon opnieuw. Zelf nog erger, want alles in ons huis (verwarming, oven, geluidsinstallatie, ketel, verlichting) werkt bij de gratie van Wifi en dat deed het dus niet meer. Wat een ellende. Ziggo kon even niets voor mij doen, want volgens hun info was het signaal prima. Ja heus. Op zo’n moment wil je het abonnement opzeggen. Ik gaf opnieuw aan dat volgens mij het probleem in de versterkers zat. Na enig aandringen mijnerzijds, wilden ze wel een paar nieuwe versterkers (ter vervanging oude set) opsturen. Duurde wel een kleine week. Gelukkig waren wij dat weekje weg, dus in principe geen last van. Teruggekomen de Wifi-pods aangesloten. Wat een ellende. Het heeft mij twee dagen gekost om alles weer verbonden te krijgen. Alleen de oven moet nog handmatig bediend worden. Nou deden wij dat toch al, want bedienen op afstand is sinds wij gepensioneerd zijn niet meer nodig. Ik was zonder de hulp van Jasper af en toe wanhopig, maar nu wel weer voldaan omdat het mij gelukt is. En….wifi draait op topsnelheid, ondanks Ziggo.

Politiek: Vind je het ook politiek gezien op dit moment best interessant? Er gebeurt een hoop. De meeste ratten verlaten de Tweede Kamer, dus stroomt er straks vers bloed binnen. Hoewel dat volgens deskundigen ook nadelen heeft, omdat het een aantal jaren duurt voordat de nieuwelingen de ‘mores’ van de politiek onder de knie hebben. De toon is wat milder geworden. Zelfs Wilders is ineens redelijk aimabel en bereid tot compromissen. Alleen halvegare Baudet kokhalst nog wat na met de complottheorie dat de reis naar de maan in scène was gezet (geeuw). Lekker belangrijk. Gelukkig roept Wilders dat Baudet al zelf halverwege naar de maan is. Die Wilders heeft ondanks alles wel humor. Zoals te verwachten was, krijgen de enthousiast ontvangen nieuwkomers Caroline van der Plas en Pieter Omtzigt het nu wat moeilijker. Het was natuurlijk leuk om eerder allerlei populaire kreten te roepen, maar nu het erop aan komt, blijken veel van die plannen ongedekt te zijn. De kamer noemt dat ‘gratis bier’. Toch gun ik ze het voordeel van de twijfel. Hopelijk stuurt de kiezer klimaatdrammer Timmermans weer zijn hok in, want met hem zijn wij straks nog verder van huis. Hij roept nu al dat hij straks van plan is om al zijn plannen er doorheen te drammen, omdat wij als gewoon volk geen verstand van zaken hebben. CDA en D’66 kunnen de koffers pakken, want ondanks het feit dat ze er slecht voorstaan, hebben ze niks geleerd. Vasthouden aan het verder uitkleden van onze portemonnee. De overige kleintjes hebben ook geen echt nieuws. De Partij van de dieren slacht elkaar af en de Christen Unie wil dat de bijbel weer de leidraad wordt. Ik begon al te twijfelen aan de achterliggende jaren van Rutte, maar de man heeft het lang niet zo slecht gedaan. Dus ga ik voor het enthousiasme van Dilan Yeşilgöz-Zegerius. Ze straalt in ieder geval hetzelfde enthousiasme, optimisme en de vrolijkheid uit als voorganger Mark. Samen met Caroline en Pieter misschien best een leuk trio. Iedere lijsttrekker heeft nu het kopje ‘bestaanszekerheid’ hoog in het vaandel. Dat klinkt leuk voor een groot deel van onze bevolking. Maar zolang ‘niet of minder werken’ nog steeds beloond wordt met allerlei toeslagen en subsidies, schiet de gemiddelde Nederlander er niks mee op. Zoals een deskundige al deze week riep: Niet meer bruto, maar meer nettoloon. Dat helpt. Maar ja, dat gaat ten koste van overheidsgeld en dus het dure wensenlijstje van de partijen en alle ingehuurde deskundigen en commissies. Over die zogenaamde ‘armoede’ las ik deze week een relativerende column van Marianne Zwagerman. Misschien wat zwart-wit, maar er zit wat in. Ik geef hem hieronder door.

Beeldvorming is een fascinerend ding door Marianne Zwagerman: Nu politici met stikstof- en klimaatgedram geen zetels meer kunnen winnen, hebben ze een nieuwe love baby: de arme mens. Wie de algemene politieke beschouwingen in de Tweede Kamer deze week volgde, zou denken dat Nederland is veranderd in een vuilnisbelt waar tandeloze zwervers met elkaar op de vuist gaan, in de rij voor een geplunderde voedselbank. Er is in Nederland minder armoede dan ooit en toch gaat het in de prille verkiezingscampagne nergens anders over. Armoede is in de politiek mode, terwijl het percentage ’arme’ inwoners van ons gave landje sinds de jaren 90 bijna halveerde, van weinig naar bijna niks. Armoede is ook nog eens geen feit, maar een mening. Een lastig vast te stellen fenomeen dat zelfs de planbureaus maar moeilijk kunnen vatten. Ze hebben lange zinnen vol begrippen als referentiebudget, grensbedrag en sociale participatie nodig om een definitie te fabriceren. Het Sociaal Cultureel Planbureau (SCP) kwam tot de formulering dat ’mensen arm zijn wanneer ze gedurende langere tijd niet de middelen hebben voor de goederen en voorzieningen die in hun samenleving als minimaal noodzakelijk gelden’. Onze door en door verwende samenleving vindt nogal wat noodzakelijk tegenwoordig – iPhones, Netflix, thuisbezorgde maaltijden – wat er in de jaren 90 nog helemaal niet was. Zo beschouwd is het een wonder dat er nu minder mensen ’arm’ zijn dan toen. Bovendien is de helft van de armoede geïmporteerd. Vijftig procent van de ’arme’ mensen in Nederland is migrant. Het is maar de vraag of hun armoede (volgens de Nederlandse definitie) niet een enorme rijkdom is, afgemeten aan wat als noodzakelijk wordt gezien in de samenleving die zij achterlieten. Dat beaamt het SCP: ’Armoede is afhankelijk van tijd en plaats. Armoede in Nederland is niet te vergelijken met armoede in landen waar hongersnood en droogte heersen. Ook is armoede in het Nederland van nu heel wat anders dan armoede in het Nederland van net na de Tweede Wereldoorlog.’ Maar je hoeft niet eens terug naar de wederopbouwtijd. Het Nibud, dat zich ook rot rekent aan armoede, vindt dat kinderen van nu niet meer in de afdankertjes van hun oudere broertjes of zusjes naar school kunnen. Mijn jongere broertje moest in de jaren 70 nog gewoon de spijkerbroek aan waar mijn oudere broer uit groeide. Mijn moeder naaide dan zo’n gele smiley op de knie, waar een niet te herstellen gat zat. Niet dat wij arm waren, in ons ondernemersgezin kwamen we niets tekort in mijn herinnering. Maar cola en chips was er alleen in het weekend, computers bestonden nog niet en de tv stond bijna altijd uit, want er waren hutten en crossfietsen te bouwen terwijl mama truien breide en kleding naaide voor haar vier kinderen. Nu komt het niet meer in politici op dat mensen misschien zelf oplossingen kunnen bedenken voor hun luxeproblemen. Dat ze de tering naar de nering kunnen zetten en een jaartje langer met een jas kunnen doen, de kachel een graadje lager kunnen zetten of wat vaker een goedkope maar voedzame bloemkool op tafel kunnen zetten dan de deur open te doen voor de thuisbezorger. De Tweede Kamer denkt dat Nederland een opvanghuis voor zwakke vogeltjes is, waar weerbaarheid is afgeschaft. Ik telde het even in de notulen van de algemene beschouwingen: de woorden helpen en hulp kwamen 239 keer voor. Dat is pas armoede. – Marianne Zwagerman