Na openen mail, klik je op de titel (De Week van…) om mijn blog te openen.

Een afwisselende week waarin weer wat stappen zijn gezet in het opknappen en inrichten van ‘het kamertje van Joyce’. Joyce reisde naar Eindhoven voor de crematieplechtigheid van de moeder van een vriendin en ging weer gezellig naar haar line dance club. Bij de nefroloog hoorde ik de stand van zaken rond mijn nier en wij sloten zondag de week af met de ouders van Claudia met een bezoek aan museum Voorlinden in Wassenaar.

Het kamertje van Joyce begint steeds meer vorm te krijgen. Het is een proces van geduld, want Joyce gaat niet echt uit van een plan. Ik heb het al eens eerder vermeld dat Joyce meer van het type is ‘Van Plan’. Er zijn genoeg ideeën, maar ze wijzigen net zo snel als de gemiddelde Nederlander van onderbroek wisselt. Dat maakt het voor mij als uitvoerder niet altijd makkelijk. Net als ik van het ‘van plan’ een echt plan van uitvoering heb gemaakt, dan wijzigt de situatie zich weer. Maar we naderen de eindfase. Er is inmiddels een ‘aaibaar’ bankje, de deuren van de kamerbrede kastenwand zijn voorzien van ‘betonlook’ meubelfolie en de indeling van planken en hangdelen is (nu Jasper is weggetrokken) aangepast naar de kleding- en schoenbehoeften van twee mensen. Nog wat planten en schilderijlijsten en ook deze klus is af.

Nefroloog: Met mijn nierwaarden blijft het iedere keer weer spannend om de nefroloog te bezoeken. Zeker nu ik een nieuwe nefroloog heb gekregen. Met de vorige had ik een enorm goede band. In de 30 jaar dat hij in het Spaarne heeft gewerkt, was ik 25 jaar zijn patient. De goede man was altijd positief. Natuurlijk ging het in al die jaren langzaam achteruit, maar hij benoemde vooral de dingen die stabiel bleven. Voor wat er minder ging, corrigeerde hij dat zoveel mogelijk met een aangepast dieet en een pilletje. En natuurlijk altijd stimuleren van het goede gevoel. Hij hield de uitslagen natuurlijk wel goed in de gaten, maar keek vooral naar ‘wat hij zag’. En dat maakt het verschil tussen een arts die uitgaat van ‘kwaliteit van leven’ en een arts die uitgaat van wat medische mogelijk is. Nu er een nieuwe nefroloog aantrad, was ik enigszins bevreesd dat hij misschien zou uitgaan van de medische mogelijkheden boven de kwaliteit van leven. Maar die vrees bleek ongegrond. Hij had zijn naam (de Roy van Zuiderwijn) qua publiciteit niet helemaal mee, maar bleek voor de rest een vrolijke opgewekte en geestige arts. Naar mij toe zelfs nog iets meer gericht op ‘maak er wat leuks van’. Op vakantie gaan vond hij nog steeds prima verantwoord, want de nierwaarden waren stabiel gebleven. Dus gaan wij binnenkort weer een zonnig reisje boeken.

Linedance: Dinsdagavond is tegenwoordig Line-Dance avond. Na een pauze van enkele jaren heeft Joyce dit van oorsprong ‘cowboy-dansen’ weer opgepakt. De zus van schoondochter Sylvia leidt met haar levenspartner al jaren zo’n dansgroep. Via deze familiecontacten is Joyce er destijds ingerold, want zeg nou zelf, wie denkt er nou meteen aan line-dance als je wat meer wil bewegen. Hoewel het er qua bewegen niet intensief uitziet, is het dat wel degelijk. En het vereist een flink geheugen om alle pasjes te onthouden. Hieronder een plaatje uit de vorige periode. Inmiddels hangt cowboyhoed aan de kapstok en is de muziek minder country gericht. Erg leuk om te doen en ook naar te kijken.

Brinta: Vroeger werden de meesten van ons grootgebracht met een stevig bord havermout of Brinta. Van het eerste gruwel ik nog steeds, maar Brinta vond ik wel de moeite waard. Zelfs Jasper kreeg in zijn jonge jaren dit tarwepapje voorgeschoteld. Toevallig las ik er onlangs een artikel over. De historie van Brinta begon in de jaren veertig van de vorige eeuw. De naam is niet zomaar een merknaam, maar staat voor de afkorting ‘Breakfast Instant Tarwe’. Nooit geweten. Brinta maakt onderdeel uit van de historie van de legendarische extreem zware Friese Elfstedentocht van 1963. Deze winterse strijd op de schaats werd gewonnen door de al even legendarische winnaar Reinier Paping, die stelde dat hij juist Brinta had verorberd als motor voor zijn overwinning. Er is zelfs een ‘Brintahuisje’. Het staat al 200 jaar in Breede in de provincie Groningen. Dit markante gebouwtje ontleent ‘de merknaam Brinta’ aan het simpele gegeven dat het in de jaren tachtig jarenlang te zien was op de verpakkingen van Brinta. Zelfs toen het er niet meer op stond bleef het pandje in de herinnering van graansmullers. Het is onlangs van de slopershamer gered.

Museum Voorlinden: Bij het vertrek van Jasper en Claudia spraken wij met Theo en Annemiek (ouders Claudia) af om een gezamenlijk uitstapje te maken. Het werd deze zondag Museum Voorlinden in Wassenaar. Helaas niet toegankelijk met de museumjaarkaart, maar absoluut de moeite waard. Deze periode staat daar het werk van Anselm Kiefer centraal. Een groot kunstenaar die monumentale doeken maakt die worstelen met de Duitse geschiedenis, maar ook werken die reflecteren op de kosmos en spiritualiteit. De begeleidende catalogus zegt: ‘Kiefer verweeft mythe, geschiedenis, poëzie en filosofie in zijn werk. Met behulp van traditionele en onconventionele technieken en materialen creëert hij hele symfonieën van texturen en betekenissen. Hij stelt zijn werk bloot aan de elementen, valt ze aan met een beitel, steekt ze in de brand en voegt er levensgrote, zware objecten aan toe. Kiefer werkt met materialen als verf, stro en bakstenen en metaal als bladgoud, dat nooit verandert, en lood, dat doorheen de tijd transformeert.‘ Bijzonder blijft het zwembad waar je onder het water kan gaan staan. Als je goed kijkt zie je Theo, Anemiek en mij zwaaien. Het werd een gezellige middag met ons viertjes. (klik op de foto’s om ze helemaal te zien)

Tot volgende keer.