Na openen mail, klik je op de titelbalk (De week van…) om naar mijn blog te gaan. Foto’s helemaal zien door erop te klikken)

Het was weer een goed gevulde week. Na mijn keyboardles op maandagochtend meteen door naar het AVL voor een halve dagopname. Even de overgebleven nier via een infuus in een bedje van vocht leggen alvorens er een scan gemaakt kon worden. Uitslag pas 7 november. Later in de week bezocht Joyce met haar moeder het ziekenhuis voor een behandeling van de knie van laatstgenoemde. Het medisch gebeuren werd aangevuld met een spoedbezoek aan de dierenarts met onze kat. Ikea werd opnieuw aangedaan voor wat posterlijsten, want de eerste exemplaren van de ‘artwall’ op het kamertje van Joyce was afgeleverd. Joyce heeft gekozen voor een artwall van Coco de Paris. Hieronder enkele gekozen posters.

Jig-Saw Joop: Joyce is gegrepen door het Jig-Saw puzzelvirus. Waar komt die naam vandaan? De eerste legpuzzels verschenen in de tweede helft van de 18e eeuw en hadden in de eerste plaats een educatieve functie. Rond 1760 commercialiseerde de Engelsman John Spilsbury een puzzel met de kaart van Groot-Brittannië. De Engelse naam jigsaw puzzle verwijst naar de figuurzaag die werd gebruikt om vroege legpuzzels te maken. De puzzelstukken bestonden uit de verschillende Engelse graafschappen en werden afzonderlijk verkocht. In Frankrijk werden in de jaren 1770 gelijkaardige puzzels gedrukt met landkaarten als afbeelding. Er werden in Engeland in die periode ook puzzels gemaakt met afbeeldingen van de verschillende Engelse koningen. Door de puzzel te leggen leerde de speler de juiste dynastieke volgorde kennen. Pas later ontstonden puzzelstukken met een rechthoekige, uniforme pasvorm, los van de te leggen afbeelding. Maar weer even terug naar Joyce: Na de moeilijke strandpuzzel van Wasgij? waarbij je moet raden hoe de situatie 20 jaar later is dan het plaatje op de doos van vorige week, werd deze week de nieuwe Jan van Haasteren ‘Celebrate Pride’ voltooid. Toch wel handiger wanneer de puzzel gewoon hetzelfde is als het plaatje op de doos. De puzzeldrang van Joyce was nu helemaal niet meer te stuiten en er ontstonden onmiddellijk afkickverschijnselen.

John Lennon nam eind jaren zeventig een demo van Now And Then op achter de piano in zijn huis in New York. Het was een opname met veel omgevingsgeluiden. John werd in 1980 vermoord. In 1994 gaf Yoko Ono het bandje met de opname aan Paul McCartney. Samen met Ringo Star en George Harrison ging Paul er in 1995 mee aan de slag. George speelde zijn gitaarpartij in, Paul deed de baspartij en Ringo kroop achter het drumstel. Het nummer bleef echter lange tijd op de plank liggen omdat het niet mogelijk was om Lennons zang- en pianopartijen van elkaar te scheiden. In 2001 overleed George aan longkanker. Met behulp van moderne technieken als AI (artificial intelligence) lukte het onlangs wel om John’s stem- en piano geluid te isoleren. De ingespeelde gitaarpartij van George werd toegevoegd. Paul speelde de baspartij en voegde wat extra tekst toe in de stijl van John en Ringo deed het drumwerk. Het geheel kreeg een muzikaal sausje van het nummer ‘I am the walrus’. Verrassend mooi nummer. Klik op de link voor de video. https://youtu.be/Opxhh9Oh3rg?si=hB8lhbLoW5BHqVlu

Anoniem: Met verbazing heb ik deze week kennis genomen van de conclusie van het onderzoek tegen voormalig kamervoorzitster Khadija Arib. Ik heb persoonlijk niets met deze PvdA politicus, maar ik kan slecht tegen onrecht. Op basis van vage anonieme klachten (machtsmisbruik/wangedrag/schrikbewind) besloot de huidige kamervoorzitster Vera Bergkamp tegen de wil van veel kamerleden in, om het hoofd van Arib op het hakblok te leggen. Een obsessief doorgedrukt onderzoek door D66-er Bergkamp. Zo ongeveer één van de slechtste kamervoorzitsters ooit, die professioneel en persoonlijk niet van elkaar kan scheiden. Een onderzoek waarbij de aanklagers zelf betrokken waren bij het opzetten van het onderzoek. Een staaltje machtsmisbruik en belangenverstrengeling volgens juristen. Als conclusie van het onderzoek kwam naar voren dat vrijwel niets van de aanklachten overeind bleef. Alleen een handjevol softies die er niet tegen kon dat Arib met stemverheffing tegen ze had gesproken. Ach, ach, wat sneu. Ik heb het al eens eerder geschreven: we zitten met een slappe generatie die er niet tegen kan gecorrigeerd te worden. Zodra ze aangesproken worden op hun functioneren, dienen ze laf anonieme klachten in of schreeuwen moord en brand tegen hun vertrouwenspersoon. Daarna wordt de carriere van de beschuldigde kapot gemaakt en moet hij/zij vrezen voor zijn/haar baan. Bergkamp heeft, naar ik las, miljoenen belastinggeld verkwist aan deze persoonlijke vendetta. Schandalig. Het is de hoogste tijd dat er een onderzoek wordt ingesteld tegen deze rancuneuze D66-er die inmiddels een reputatie van onbekwaamheden heeft opgebouwd.

Lef: Wanneer roept de meerderheid van weldenkenden een keer hardop dat er een verbod moet komen op het publiceren van anonieme beschuldigingen. Wanneer je iets op je lever hebt, toon dan lef en zet je naam erbij. Zoniet, dan gewoon negeren. Anoniem is zo laf. Ik heb er in mijn tijd als directeur dikwijls last van gehad. Opmerkingen van ouders en/of collega’s in de trant van: “Weet je al dat ‘Ze‘ dit of dat over je zeggen/beweren?”. Wie dan die ‘ze’ was, kon niemand je vertellen. Je weet dat de beweringen leugens zijn, maar wat doe je eraan. Je verweren heeft geen zin, dus moet je er mee leren leven. Het is eenzaam aan de top. Mijn leidinggevende op het bestuurskantoor zei ooit tegen mij: ‘Als je geschoren wordt, moet je stil zitten”. Daarmee bedoelend dat je beter niet kunt reageren, want dan maak je de geruchtenstroom alleen maar erger. Maar het knaagt wel aan je. Zo las ik deze week hoe via de ‘Zorgmeter’ artsen en instellingen anoniem veel slechte beoordelingen en dus een slecht cijfer krijgen. Terwijl die beoordelingen veelal gebaseerd zijn op irritatie van de publicist en niet op deskundigheid. (personeel is kil en koud???, dokters zijn incapabel??). Zo worden mensen en instellingen kapot gemaakt. Wat niet wegneemt dat er natuurlijk best wel eens wat fout gaat. Hetzelfde geldt voor reviews van reiservaringen. Mensen klagen wat af. Mijn advies: Lees gerust reviews, maar ga af op wat je zelf waarneemt. Bedenk dat mensen met goede ervaringen meestal geen review schrijven. En nogmaals, als je het ergens niet mee eens bent, zeg het rechtstreeks tegen de betreffende persoon of zet je naam erbij. Dat getuigt van lef.

Praatje Poep: Ik schreef al eerder dat het niet goed gaat met ons bejaarde katertje Icky. Deze week voor de zoveelste keer naar de dierenarts, omdat het beestje steeds magerder wordt en maar blijft schreeuwen om eten. En zodra het op is, zit hij alweer in de kattenbak. Om vervolgens om een nieuwe portie voer te vragen. Zo gaat het de hele dag door. De laatste tijd begint hij ook spontaan in huis te plassen en zit zijn vacht regelmatig onder de ontlasting. Deze week dus naar de dierarts. Met haar is afgesproken om het nog één week te proberen met zware medicijnen. Wanneer dat geen verbetering geeft, dan volgt euthanasie. Wij waren na het bezoek de straat van de dierenarts nog niet uitgereden of er kwam een enorme poeplucht vanaf het vervoerskooitje op de achterbank. “O nee, niet weer!”. Een paar maanden geleden hadden wij dezelfde ervaring en kwamen bij de arts aan met een kat die van kop tot staart onder de bruine smurrie zat. De arts wilde ons wel helpen, zolang wij onze beurt wel buiten wilden afwachten. Gelet op de ondraaglijke stank, begrijpelijk. Dit keer dus poepalarm op de weg naar huis. Normaal gaat Joyce mee om de kattenkooi inclusief kat een beetje in de gaten en in balans te houden. Deze keer wilde de dierenarts onze kat met spoed zien voor bloedonderzoek, was Joyce elders en moest ik alleen. Autorijden en je kat + kooi in bedwang houden is een ongelukkige combinatie. Dat bleek bij de eerste rotonde, toen de kattenkooi omrolde. Dat in combinatie met een kat die aan de diarree is, is fataal. Met mijn arm naar achteren probeerde ik de kooi weer recht te zetten, maar drukte daarbij per ongeluk het deurtje open. Even later stond een bruin besmeurde kater enthousiast tussen de twee voorstoelen glunderend het verkeer voor hem te aanschouwen. Tja, wat doe je dan? Ik besloot om het laatste stukje maar door te rijden en met gestrekte arm onze Icky ervan te weerhouden, bij mij op schoot te springen. Godzijdank lukte dat. Thuisgekomen wist ik hem met zo min mogelijk verspreiden van de smeerboel uit mijn auto te krijgen. Teil water erbij en boenen maar. Eerst de kat en daarna de auto. Gelukkig had ik de bank vooraf plat gelegd, zodat het zitgedeelte de dans ontsprongen was. Maar jongens wat een ellende. Allereerst voor de kat, want het beestje is gewoon zielig. Maar ook in de auto bleek het verstandig om nog enkele dagen met de ramen open te rijden. Mocht je dus binnenkort met mij meerijden en een vreemde geur ruiken: ‘It’s not me!’ De zware kuur heeft niets opgeleverd. Het is alleen maar erger geworden. Morgen dus maar bellen voor het finale spuitje. Een moeilijke beslissing, want het beestje is zo ontzettend lief en aanhankelijk. Ik vond op internet een dun en gratis boekje van dierenarts Hugo van Duijn (www.afscheidvandieren.nl) met de titel: ‘Zijn we niet te vroeg?’. Deze dierenarts vertelt daarin o.a. dat de meeste mensen een beslissing om over te gaan tot eutanasie, vaak te lang uitstellen. Het is natuurlijk een moeilijke en pijnlijke beslissing, maar dat blijft het ongeacht het uitstellen. Wanneer er echter geen perspectief is op genezing of herstel en geen dierwaardig bestaan meer is, dan moet je die beslissing wel nemen. Anders zorg je voor onnodig lijden. Je dier krijgt eerst een spuitje waardoor het in een diepe slaap valt. Dan volgt een tweede injectie waardoor hart en ademhaling onmiddellijk stoppen. Het beestje merkt er dus niet van. Maar ja, er is nog nooit een dier geweest die dat heeft bevestigd. Het wordt morgen een moeilijke dag.

Stroomuitval: Deze week werd en wordt onze straat getroffen door mysterieuze stroomuitval. Een paar dagen terug bleek dat in onze rij de huizen om en om geen stroom meer hadden. Buurman geen stroom en wij wel. Zaterdagavond was het andersom. Buurman wel stroom en wij niet. En zo om en om bij de meeste huizen. Aldus viel de doorgaans gezellige zaterdagavond waarop wij ons hadden verheugd een beetje in het water. In de duisternis blijkt pas dat je eigenlijk bijzonder weinig kunt doen. Rond een uur of elf waren de accu’s van onze mobiele apparaten redelijk leeg en besloten wij maar niet langer te wachten en onze slaapplek op te zoeken. Eenmaal boven floepte ineens alles weer aan. Dus weer gauw naar beneden voor nog even een kort tv-programma. Ter verhoging van de feestvreugde een heerlijke grillworst met kaas warm gemaakt. Onze nachtrust begon daardoor wat later dan gebruikelijk. Om een uur of vier werd ik gewekt omdat alle lichten aanfloepten en de tv begon te spelen. Wederom was er dus een stroomstoring geweest. Wij hebben een Philips HUE lichtsysteem, dat via een app bediend wordt. Erg handig, maar bij herstel na stroomuitval, trekt het systeem zich niets aan van de app en gaan alle lampen overal aan. Het zijn er een stuk of 26, dus bingo. Vanavond net onder het pannenkoeken bakken weer alle stroom eraf. Nu bij iedereen. Begint vervelend te worden, want inmiddels is mijn vriezer voor de derde keer aan het ontdooien. De vreemde storing schijnt iets te maken hebben met fasen. Eerste fase valt de stroom bij de helft van de huizen uit, tweede fase de andere helft en in de derde fase bij iedereen. Inmiddels doet alles het hier weer, maar bij de buurman niet. Hij werkt daarom vanavond maar vanuit onze eetkamer.

Dat was het weer voor deze week. Tot de volgende keer.