Na openen mail, klik je op de titelbalk (De week van…) om naar mijn blog te gaan. Foto’s helemaal zien door erop te klikken)

Worden jullie ook gestoord van al die regen. Wanneer stopt het een keer. Het dak van onze schuur kon het allemaal niet meer verwerken en is gaan lekken. Een nieuwe laag bitumen is na 20 jaar noodzakelijk. Benieuwd wat dit geintje gaat kosten. Overigens zorgt de regen voor meer storingen. Afgelopen weekend constant stroomuitval. Liander is maandag gaan graven bij onze andere buurman, omdat er een hoofdleiding kortsluiting maakte. Weliswaar geen stroomuitval meer, maar door de storingen wel zonnepanelen die niet meer goed werken, omdat de omvormer ontregeld is. Gebeld met de installateur: “Ik zit op dit moment in Istanbul en kan pas over een week of wat reageren”. Dan kies je bij aanschaf van je zonnepanelen nog wel voor een gerenommeerd bedrijf.??? Grrrr. Gelukkig was er ook goed nieuws. De uitslag van mijn scan was prima. Mijn tumorvriendjes waren stabiel en klein gebleven. Dus voorlopig weer vier maanden verlof van het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis. Joyce is gestart met fysio voor haar versleten knie. Met twee behandelingen per week moet de pijn rond de jaarwisseling voor een groot deel weggenomen zijn. Zo niet, alsnog naar de chirurg. Tenslotte onze huisgenoot Icky. Hij leeft nog. Afgelopen maandag zou ik bellen voor een euthanasie afspraak. Alsof het beestje het aanvoelde, liet hij zich ineens van zijn beste kant zien. Het leek alsof er niet veel meer aan de hand was. Wij konden het toen niet over ons hart verkrijgen om het beestje te laten inslapen. Zou de medicatie dan toch werken? Eind van de week kwamen alle klachten echter terug. Inmiddels schreeuwt het beestje weer de hele dag om eten. Met gemak gaat er nu een pond vlees per dag in (normaal 2 ons en wat korrels) en nog is de honger niet gestild. Als je bedenkt dat de maag van een kat de grootte heeft van een pingpongbal, dan snap je wel dat er iets niet klopt. Dus maandag alsnog maar een afspraak met de dierenarts maken voor een laatste prikje.

Klasgenoot: Soms levert het schrijven van een blog onverwachte contacten op. Grappig is bijvoorbeeld dat volslagen onbekenden mijn blogs lezen. In de statistieken kan ik terugzien in welke landen iemand mijn blog leest. Helaas niet door wie. Mensen uit Europese landen, maar ook Noord-Amerika, China, Australië staan vermeld. Afgelopen week reageerde een oud klasgenoot uit de vijfde en zesde klas van de Piet Heinschool in Amstelveen. De lagere school waarop wij beiden zaten. Hij was op zoek naar jeugdherinneringen op diezelfde lagere school. Toevallig kwam hij op één van mijn blogs onze klassenfoto tegen (6e klas – 1965). Er volgde een uitwisseling van namen die wij beiden nog konden reproduceren. Dat waren er niet veel, maar samen kwamen wij nog een heel eind. Grappig om na bijna 60 jaar onverwachts je hersens over te laten kraken. Zijn vader staat ook op de foto. Meester Loning, hoofd der school. Geweldige vent en ongetwijfeld een inspiratiebron geweest voor mijn latere loopbaan in het onderwijs. Uiteraard kopietje van de foto opgestuurd.

To do lijstje: “Was ik maar altijd vrij om te doen wat ik zelf wil. Geen verplichtingen en liefst onder een parasol op een zonnig oord. Ken je dat gevoel? Maar klopt het ook. Sociaal psycholoog en hoogleraar Cassie Holmes heeft daar onderzoek naar gedaan. Daaruit blijkt dat twee uur per dag genoeg is en vijf uur te veel. Binnen die twee tot vijf uur geeft vrije tijd een geluksgevoel. Bij minder voelen wij ons gejaagd en geleefd. Bij meer voelen wij ons nutteloos, onrustig en ontevreden. Het maakt wel uit wat je met die tijd doet. Vooral plezierige en waardevolle/betekenisvolle momenten geven een fijn gevoel. Dat zijn vooral sociale of intieme momenten met dierbaren, bewegen en buiten zijn. Maar uiteraard verder alles wat je zelf plezierig en betekenisvol vindt. Een serie bingen op Netflix of gamen scoren hoog op plezier, maar laag op betekenisvol. Bij werk en zorgen is het precies andersom. Uit onderzoek blijkt ook dat tijd ‘weggeven’, (iets voor een ander doen), mensen het gevoel geeft dat ze meer tijd hadden. Dat heeft te maken met zelfeffectiviteit. Het vertrouwen in je eigen bekwaamheid om te volbrengen wat je wilt en moet doen. Wie veel zelfeffectiviteit ervaart, heeft het gevoel over meer tijd te beschikken. Ongepland iets voor jezelf doen, voelt vaak als tijdverspillen, terwijl spontaan iets voor een ander doen vaak ervaren wordt als waardevol. Ik vertel dit omdat ik vaak een ontzettend prettig gevoel heb van de klusjes en activiteiten die ik gepland heb. Ik heb altijd een lijstje (ook in mijn hoofd) van noodzakelijke en plezierige dingen die ik wil doen. Voor een ander misschien niet altijd zinvol, maar voor mij wel. Joyce daarentegen heeft soms een onbevredigd gevoel na een dagdeel van een beetje rondlummelen met een tijdschrift o.i.d. Ik zeg dan ook vaak: “Ga iets doen”, waarop meestal het antwoord is: “Geen idee, wat dan?” Dat veranderde deze week door gebruikt te maken van een ‘to do’ lijstje. Gewoon dagelijks vooraf een lijstje maken van wat je allemaal wilt gaan doen. Vervolgens steeds een taak afvinken, wanneer deze klaar is. Het gaf Joyce echt een ‘kik’. Aanrader dus. Maar Joyce is een grapjas. Ik krijg namelijk ongevraagd een rol in haar to-do lijstje. “Ger, waar is de verf, de kwast, de terpentine?” of: “Ik wil een fotoalbum via de computer maken. Kun jij mij erbij helpen?”. Joyce denkt, hoe lief, namelijk dat ik alles kan. Nu dus nog even oefenen aan het zelf uitvinden van dingen. Microsoft Office (Word, etc) heeft overigens een heel leuk gratis ‘To-do’ programmaatje voor taken. Lijstjes maken is trouwens altijd handig. Ik adviseerde het vaak (jonge) collega’s. Hun hoofd zat vol met dingen die gedaan moesten worden. Gevolg druk, druk, druk en stressgevoel. Ik gaf dan de tip om een lijstje met die taken te maken en prioriteiten te stellen. Wat moet er vandaag en wat kan ook morgen, volgende week of hoeft helemaal niet? Was echt een eye-opener.

Kunst aan de muur: Na een flinke levertijd zijn ook mijn art-prints aangekomen. Twee mooie ingelijste prints op formaat 50 x 70 cm, getekend door Koen de Vreeze. Een tekenaar uit Oisterwijk die tekent in de stijl van de stripalbums van Kuifje en Suske en Wiske. Grappig genoeg worden deze prints gedrukt in Zweden. Omdat ze pas na bestelling gedrukt worden, duurde de levering even. Maar het was het wachten waard.

Kamertje Joyce: Het is dan eindelijk af. De nieuwe betonlook afwerking op de kastdeuren, het groene kleurtje op de muur en radiatorombouw en de profiellijsten langs het plafond voor de art-wall, waren redelijk snel klaar. Het was het wachten op de art-prints van ‘Coco de Paris’. Die moesten deels uit Frankrijk komen. Ook het zoeken naar de nodige accessoires als planten, een aaibaar bankje, een rekje en wat snuisterijen kostte de nodige tijd. Ik moet zeggen dat Joyce zichzelf heeft overtroffen met het stylen. Al is dat natuurlijk een kwestie van persoonlijke smaak. Ik heb het omgedoopt tot ‘Joop’s boudoir’. Hieronder de resultaten.

Bomen snoeien: Dakplatanen zijn geweldig decoratief in je tuin en geven schaduw, maar ze vragen wel het nodige snoeiwerk gedurende het jaar. Ze groeien namelijk als kool. Laat je de boom zijn gang gaan, groeien er elk seizoen volle takken aan tot wel drie meter. Wij snoeien ze weliswaar tot een soort parasol model, maar de boom zelf wil de lucht in. Tussentijds moet je ze dus regelmatig in model houden om het schaduw-gevende parasolmodel te behouden. Vandaag de eind snoei. Net als bij een knotwilg gaan na het seizoen alle takken eraf tot op de knot. Joyce en ik klommen dus op de ladders om de klus te klaren. Drie groenbakken met loof en klein gemaakte takken staan klaar om opgehaald te worden. Het was weer een stevige klus en wij hebben nog kramp in de handen van al dat knippen.

Dat was het weer voor deze keer. Tot volgende week.