Twee weken in één dit keer. De ‘Week van …no. 76’ begon zo vrolijk maar eindigde dusdanig dramatisch dat wij even moesten overslaan. Laat ik toch beginnen met de vrolijke noot. Dat was ons bezoek aan Rhythm of the Dance in de Schouwburg van Amstelveen. Een dansspectakel van muziek en dans in Ierse stijl. In het verleden vooral bekend geworden door Michael Flatly met zijn Riverdance en Lord of the dance. Het is een traditionele tapdance, gekenmerkt door snelle bewegingen van de benen, waarbij lijf en armen onbeweeglijk blijven. En zeker wanneer een groep het doet een genot om te zien. Alles verloopt zo synchroon dat je het bijna niet gelooft. Het was dit keer een wat kleiner gezelschap, waardoor er wat meer ‘breaks’ in zaten die opgevuld werden met Ierse volksmuziek door de begeleidingsgroep en wat kerstzang. Dat had wat minder gemogen, maar voor de sfeer wel leuk. Eerste filmpje is een impressie. Het tweede ongeveer de complete show van een uur die iemand eerder had opgenomen.

Overlijden vader: En dan werd het zaterdag 23 december. De tijd en gebeurtenissen tussen het bovenstaande dansgebeuren en die zaterdag zijn wij compleet vergeten. Mijn vader had eerder die week zijn rug verdraaid en nogal wat pijn. Hij kreeg daarvoor een behandeling van de fysiotherapeut. Zaterdagochtend belde hij mij en klaagde hij over die pijn. Ik belde met de verzorging of zij toch eens wilden kijken of er niet wat meer aan de hand was dan een pijnlijke rug. Wellicht een sterkere pijnstiller. Daar zou bij de arts naar gevraagd worden en ik zou teruggebeld worden. Joyce besloot toch maar even langs te gaan. Zij trof een opgewekte schoonvader aan die kort daarvoor een sterkere pijnstiller had gekregen. Samen babbelden zij gezellig een uurtje en er werd vrolijk afscheid genomen. Tien minuten na dat afscheid werd ik gebeld door de verzorging. Ik ging ervanuit dat het ging over het al dan niet geven van een zwaardere pijnstiller. De dame begon met: “Ik zou u nog even terugbellen over het pilletje, maar helaas is uw vader net overleden”. Verbijstering bij mij. Uit de reconstructie bleek dat mijn vader, na het vertrek van Joyce, naar het toilet ging. Hij was daarbij gevallen. Gelukkig stond zijn deur open en hoorden bezoekers hem om hulp roepen. Samen met een verzorger werd hij overeind geholpen en liep hij met ondersteuning naar zijn stoel. Hij ging zitten, riep dat het hem zwart werd voor de ogen en stierf onmiddellijk. Ik belde Joyce, die inmiddels bij een verjaardag was. Ze begon nog vrolijk met: “Kun je mij nu geen moment missen?” Ik vertelde haar het nieuws en zij kon het nauwelijks bevatten. Net bij vader weg, vrolijk groeten en en nog geen paar minuten later overleden. Dat geloof je gewoon niet. Daarna mijn broer en schoonzus gebeld die evenmin het nieuws konden bevatten. Wij spoedden ons allemaal naar het verzorgingshuis en troffen onze vader daar dood in zijn stoel aan. Op dat moment startte het officiele proces. Hoewel een leek kon zien wat er aan de hand was, moest een arts officieel de dood vaststellen. Maar, omdat hij op de grond was aangetroffen en meteen daarna was overleden, werden die omstandigheden volgens de wet aangemerkt als ‘verdacht’. Dat betekende dat er ook een wettelijk aangestelde lijkschouwer moest komen om de ‘crimeplek en het slachtoffer’ te onderzoeken. Het leek wel een film. De betreffende lijkschouwer kon echter geen echte doodsoorzaak vaststellen. Dat betekende dat er wettelijk gezien een autopsie zou moeten plaatsvinden. Gelukkig zag de arts hier zelf ook wel de onzin van in en gaf zij het lichaam van mijn vader vrij en kon de begrafenisorganisatie gebeld worden. Die haalden mijn vader uren later op. Vanwege de kerstdagen en oud- en nieuw was een afscheidsplechtigheid en crematie niet snel te plannen. Crematoria zijn vanwege de feestdagen gewoon dicht en er vormt zich een wachtrij van overledenen. Bovendien was er niet meteen plek in het crematorium dat zijn voorkeur had. Dus werd vader eerst naar een tijdelijk locatie in Amsterdam gebracht. Pas eerste Kerstdag was er een medewerker beschikbaar voor het regelen van de crematie. Het werd dus een vreemde Kerst. Samen met mijn broer besloten wij er toch maar het beste van te maken en ons regelgesprek aan te kleden met een kersthapje en drankje. Zelden zo’n vreemde kerstmaaltijd gehad. De dagen na Kerst werden gevuld met regelzaken als mensen informeren, instanties bellen, bloemen bestellen, kaarten schrijven en het maken van een diafilm voor bij de crematie. Maar ook het uitruimen van zijn kamer in het verzorgingshuis. Terwijl wij nog naast mijn overleden vader stonden en het verhaal aanhoorden over de gebeurtenissen van die middag, voegde de verzorging er zonder schroom aan toe dat wij wel binnen vijf dagen zijn kamer leeg dienden op te leveren. Komt nogal gevoelloos over, maar is wettelijk verplicht. Dus volgden na de Kerst ook drie dagen van sorteren, inpakken en afvoeren naar kringloop en vuilstort. Het voelt zo raar om het leven en de bezittingen van een mens terug te brengen tot een paar doosje met wat bewaarspullen. De klus is inmiddels geklaard. De crematie is vastgesteld op 3 januari. Vanwege de lange tijd tussen overlijden en cremeren namen wij gisteren al officieel afscheid en sloten de kist. Vandaag mijn speech geschreven voor het afscheid. Geprobeerd er een luchtig verhaal van te maken met leuke anekdotes en ruimte voor een glimlach. Mijn vader heeft een mooi en lang leven gehad. Een voltooid leven, zoals dat zo mooi heet. Daar mogen wij dankbaar voor zijn. Iets meer dan een een week geleden, zei hij tegen mij dat hij hoopte oud-en nieuw niet te halen. Die wens is uitgekomen. Hij hoopte erop herenigd te worden met mijn moeder. Hoewel ik niet gelovig ben hoop ik dat ook die wens voor hem is uitgekomen.

En dan is het vandaag ondanks alles oudjaarsdag. Het is voor ons een vreemde start naar het nieuwe jaar, maar wij gaan de sprong wagen. Ook jullie allemaal een mooi en gezond jaar toegewenst.