Afscheid: Afgelopen woensdag hebben wij afscheid genomen van mijn vader. De crematie vond plaats in het crematorium in Zaandam. Mijn ouders hebben hun jeugdjaren doorgebracht in Zaandam. Mijn moeder werd, conform haar wens, in 2015 in de stad van haar jeugd gecremeerd. Mijn vader wilde een kopie van deze crematie, inclusief muziek. Gelukkig hadden wij het draaiboek van mijn moeder bewaard. Er moest wel wat aangepast worden aan de muziekkeus. Wij denken dat mijn vader daar wel mee kon leven. Er waren mooie bloemstukken. Het bestellen gaf nog wel wat gedoe. Er was aanvankelijk geen bloemist te vinden die zo kort na nieuwjaarsdag een bloemstuk van verse bloemen wilde leveren. Alleen bloemen van de werkdag voor oudjaar, dus 6 dagen eerder. Dat vonden wij geen goed idee. Hoe zou dat er zoveel dagen later uitzien. Gelukkig kon de uitvaartmaatschappij nog iemand vinden die wel verse bloemen kon leveren. Wij hadden een mooie chronologische fotoreportage samengesteld. Een paar jaar geleden had ik alle fotoalbums en dia’s van mijn vader gescand en digitaal gemaakt. Toen een klus van maanden, maar nu simpel door te spitten op bruikbaar materiaal. De eerste serie betrof met name zijn jeugd (vanaf 1925) en jaren in Indonesië (1947-1949) tijdens de politionele acties destijds. Dat deel vond iedereen bijzonder, omdat weinigen daar de plaatjes van kennen. (zie enkele afbeeldingen). Deel twee besloeg de periode van onze jeugd en deel drie ging liet mijn vader zien met kleinkinderen en achterkleinkinderen.

Voorafgaand aan het afscheid stelden wij ons buiten op om de lijkwagen met daarin de kist met daarin mijn vader te zien arriveren. Daarna wachtten wij in de familiekamer op het teken van de begeleidster om naar de aula te gaan. Na ons vulde de zaal zich met een redelijk groot gezelschap van kennissen, oude buren en familieleden van mijn vader. Maar er waren ook vrienden en (oud)collega’s van ons aanwezig. Dat doet ons goed. Wij zijn inmiddels al meer dan vier jaar gestopt met werken, maar de band met de kern van ons team is er nog steeds. De speeches waren warm en vol anekdotes. Mijn broer opende, daarna volgden Masha (mijn dochter), een nichtje en een vriendin van mijn vader, Lisa (dochter van mijn broer), waarna ik afsloot. Iedere spreker had gekozen voor een luchtig verhaal met mooie herinneringen en grappige voorvallen. Er was een zekere overeenkomst in de verhalen. Iedereen had eenzelfde beeld van mijn vader. Scherp van geest, vrolijk, een babbelaar, liefdevol voor eenieder, modern met zijn iPad en mobieltje en een mensen-mens. Na afloop was er gelegenheid voor een hapje en een drankje. Fijn om alle aanwezigen even te kunnen spreken.

Mijn broer en ik sloten deze enerverende dag af middels een etentje met een deel van onze kinderen en kleinkinderen. Het was al met al een mooi afscheid geworden.

Om de week toch met enige humor af te sluiten een stukje tekst dat ik jaren terug op Facebook heb geplaatst.                    

Nooit grappig:
Een DJ die doordraait
Een spin die wordt afgewezen als webdesigner
Een ober die een steakje laat vallen
Een opticien die je sterkte toewenst
Een slager zijn in hart en nieren
Een smurf die een blauwtje loopt
Een tandarts vragen of hij nog een gaatje heeft
De cursus lassen voor beginners die is afgelast
Een konijn met een hazenlip
Een glazenwasser die ladderzat is
Een restaurant voor het gerecht slepen
Een begrafenisondernemer, die het stervensdruk heeft
Een beul die op maandagmiddag roept dat de kop er af is
Een bliksembezoek brengen tijdens een onweersbui
Een hartchirurg die zegt: “hmm, hier klopt iets niet”
Je shit voelen als je aan de diarree bent