Omringd door idioten: Deze week las ik het geweldig leuke boek ‘Omringd door idioten’ van Thomas Erikson. Het boek gaat over gedragtyperingen van mensen. Nou moet ik zeggen dat ik daar een zekere fascinatie voor heb. Mijn dochter maakte mij onlangs wat bozig uit voor zelfbenoemde psycholoog. Tja, ik kan er niks aan doen. Tijdens mijn werkzame leven benutte ik modellen rond gedragstyperingen om leerstijlen en persoonlijkheidstypes van collega’s in kaart te brengen. Inzicht daarin bevordert de samenwerking. De titel van het boek van Thomas Erikson triggerde mij meteen. Erikson brengt gedragsstijlen in kaart op basis van vier persoonlijkheidstypes. Hij beschrijft niet alleen de kenmerken, maar ook hoe je de verschillende types moet begrijpen of juist niet.

Sommige mensen beweren dat zij omringd worden door idioten. Zij begrijpen hun collega’s of familie niet, hoe ze ook hun best doen. Erikson verschaft je inzicht in het gedrag van de ander en dat van jezelf, waardoor je beter met de ander leert communiceren. Hij geeft de gedragsstijlen vier kleuren, rood, geel, groen en blauw. Rode types hebben een sterke wil, zijn onafhankelijk, ambitieus, vastberaden en effectief. Hun omgeving ziet ze vaak als streng, opdringerig, hard, dominant en hardvochtig. Ze zijn gericht op resultaat, vaak bot en ze verwachten veel van de ander. Aan prietpraat hebben ze een hekel. Wie hun tempo en denken niet snapt, wordt al gauw uitgemaakt voor idioot. Gele types zijn enthousiast, stimulerend, inspirerend en extravert, maar kunnen met hun zonnige en uitbundige karakter, voor anderen alle zuurstof uit de ruimte wegnemen. Ze raken anderen graag aan en motiveren een ieder met hun grootse plannen. Ze hebben vaak alleen geen idee hoe de uitvoering moet zijn. Groene types zijn stabiel, ondersteunend, respectvol, hulpvaardig, betrouwbaar en gezellig. Heb je veel groene types om je heen, dan is er best enthousiasme, maar je komt tot niets. Groene types werken keihard om de vooruitgang tegen te werken. Blauwe types zijn van de informatie en details. Ze zijn vlijtig, bedachtzaam, ernstig, volhardend, veeleisend en methodisch. Zij gaan voor zekerheid waardoor het soms lang duurt voor er iets gebeurt. Hun gerichtheid op informatie gaat ten koste van hun empathisch vermogen. 80 % van de mensen heeft een combinatie van twee kleuren in zich. Wanneer je het boek leest, ga je als vanzelf, bekenden een kleurtje toekennen. Dat is best grappig vanwege de herkenning, maar je bekijkt ze ook ineens door een heel andere bril. Joyce is b.v. een combinatie van vooral geel en een beetje blauw. Altijd positief en enthousiast. Zij raakt je graag even aan. In een groep trekt ze mensen aan en is ze duidelijk hoorbaar aanwezig. Ze zit vol plannetjes, maar heeft het liefst dat ik ze uitvoer. Zoals bij de meeste gele types heeft het bij Joyce geen zin om b.v. de werking van apparatuur uit te leggen. Het enige wat voor haar telt is: ‘Dat het werkt’. Zelf ben ik een combinatie van blauw en een beetje rood. Ik herkende mijzelf meteen. Vanuit het blauw qua informatie en kennis op alles voorbereid, maar gevoel schakel ik nog weleens uit. (ik hoor Joyce nu zeggen: “Weleens?” – Mea Culpa)). Dat brengt mij soms relationeel in de problemen. Vanuit het rood kan ik streng en dominant zijn wanneer ik een plan wil doorzetten. Nu ik niet meer werk is dat gelukkig allemaal wel beter geworden. Ik kan je dit boek aanraden wanneer je meer over je eigen gedrag en dat van anderen te weten wilt komen. Maar ook, omdat het aanwijzigen geeft hoe je beter met het gedrag van de ander kunt omgaan, waardoor je de ander niet langer als ‘idioot’ ziet.

Geestverschijning: Wanneer Joyce en ik een spannende film kijken, dan gebeurt het soms dat Joyce de handen voor de ogen slaat en een soort van ‘stiekem’ tussen haar vingers doorkijkt hoe een scene verloopt. Oorzaak: De filmscene kan ook in het echt gebeuren en Joyce verplaatst zich in het bedreigde slachtoffer. Ik roep dan: “Het is maar een film”, maar dat maakt voor haar niet uit. Gaat het echter over geestverschijningen dan ben ik degene met kippenvel. Ergens toch een beetje geloof in het occulte. Joyce moet daar om lachen, want zoiets kan in haar ogen niet in het echt gebeuren. Dat gezegd hebbende, kom ik tot het volgende. Wij hebben al enige jaren een deurbel met video. Belt er iemand aan dan kunnen wij hem/haar, al dan niet thuis, beantwoorden. De camera heeft een bewegingssensor en waarschuwt ons ook voor al dan niet gewenste personen in de tuin. Er gaat dan een alarmpje op onze telefoons en middels een filmpje kunnen wij de ongenode gast zien. Tot op heden gebeurde er ’s nachts niet zoveel. Maar vanaf het moment dat onze Icky er niet meer is, gaat het alarm ’s nachts ineens met regelmaat af. Soms wel vijf of zes keer per nacht. De filmpjes laten steeds een totaal verlaten tuin zien. Dat is wel vreemd. Tenminste tot deze week. Voor het eerst lokaliseerden wij een dader. En die oogt als twee druppels water op onze overleden Icky. Wat het extra bijzonder maakt, is dat hij te voorschijn komt vanuit een hoek in de tuin waar geen doorgang zit. Dus waar komt hij de tuin in? Tja, dat heb je met geesten. Die lopen overal dwars doorheen. Een andere witte kat, denk je nu vast. Nou, ik ken alle katten in onze omgeving en daar is er niet eentje wit van. Er is meer tussen hemel en aarde. Geloof je mij niet? Kijk dan naar dit screenshot van donderdagnacht.

MOCO: Vorig jaar kreeg Joyce van Jasper twee vrijkaartjes voor MOCO. Het is een onafhankelijk museum met een breed scala aan inspirerende moderne, hedendaagse en straatkunst – gevestigd in Amsterdam en Barcelona. Je vindt er kunst van Jean-Michel Basquiat, Banksy, JR, KAWS, Keith Haring, Jeff Koons, Damien Hirst, Tracey Emin, Yayoi Kusama, Mark Rothko, Andy Warhol, Studio Irma en nog veel meer! Het is geen museum waar je met de Museumjaarkaart terecht kunt. MOCO ligt aan het Museumplein. Er waren deze week ineens een paar stralende dagen, dus wij met de bus naar Amsterdam. Met een zonnetje is Amsterdam toch altijd het leukst. MOCO zit in een prachtig oud pand met zicht op het Rijksmuseum. Dat alleen al is een leuke ervaring. Kunst is natuurlijk maar net wat je er van vindt, maar MOCO toont net die kunst waar je wel van hebt gehoord, maar nog weinig van in het echt hebt gezien. Neem als voorbeeld Banksy. Het waren een paar leuke uurtjes met daarna een zonnig terrasje even verderop aan het Leidseplein.

Oppenheimer: In 2023 was Oppenheimer toch wel de beste film van het jaar als je de media mocht geloven. Joyce riep al bij voorbaat dat het geen film was voor haar en zelf had ik ook mijn bedenkingen. Daarom voor deze film geen gang naar de bioscoop. Maar mijn broer en schoonzus waren redelijk enthousiast, dus wellicht was onze weerstand ongegrond. Via Appie Heijn hadden wij kaartjes gespaard voor Pathé thuis en langs dat kanaal maar een poging gewaagd. De film handelt over Oppenheimer, de man die de atoombom heeft bedacht die aan het eind van WO 2 op Hirosjima en Nagasaki werd geworpen. Het is een hele zit van maar liefst drie uur. Het verhaal is nogal fragmentarisch met veel zwart-wit beelden. Het heeft veel weg van een documentaire. Het is zeker een film waarbij je alert moet blijven om de geschiedenis te blijven volgen. Joyce haakte eigenlijk na een paar minuten al af (want ja: geen James Bond) maar hield het toch nog een uur vol. Ik heb de rit uitgezeten. Het was dan wel drie uur, maar het boeide toch wel zodanig dat de tijd redelijk snel voorbij ging. De film geeft een goed tijdsbeeld en maakt duidelijk hoe de ontwikkeling van de atoombom de geschiedenis van oorlog en vrede voorgoed heeft veranderd.

McLaren F1: Deze week mijn bouwproject voltooid van de Formule 1 racewagen van McLaren. De wagen waar Lando Norris en Oscar Piastri op dit moment in rijden. Het was weer een heerlijke bouwklus met als resultaat een prachtige racewagen van 60 cm. Best een exemplaar dus. LEGO voor volwassenen is zo leuk. Nieuw project is inmiddels binnen: ‘Airbus reddingshelicopter’ van maar liefst 72 cm en zo’n 2000 onderdelen. Ik zit de komende weken weer goed.

Tot volgende week.