Deze week kwamen er opnieuw een aantal profielen binnen van de DISC-test. Zo ontzettend leuk om te merken dat een flink aantal lezers ermee aan de slag is gegaan. Mooi ook om te lezen dat deelnemers toch weer wat meer van zichzelf hebben geleerd. In de afgelopen weken heb ik een aantal boeken besproken. Mocht je belangstelling gewekt zijn en wil je deze boeken ook lezen, laat het dan even weten. Ik heb ‘Omringd door idioten’, ‘Eigen welzijn eerst’, ‘de Zeven Vinkjes’ en ‘Hemel op Aarde’ (deze week) allemaal digitaal. Dus wil je ze ook lezen, stuur dan even een berichtje.
Olijfolie: Er is olijfolie mild, traditioneel, classico en extra vierge. Voor koud, lauwwarm en heet gebruik. ‘Van de eerste persing’ staat er op de extra vierge flessen. Bij flessen milde en klassieke olie gaat het om een geraffineerde variant. Ze worden beiden gemaakt van olijven, maar over de geraffineerde olie hoorde de Keuringsdienst van Waarde iets frappants. Worden olijven van de boom geplukt? Dan maken ze er (extra) vierge olijfolie van. Vandaar de naam extra vierge (De Franse benaming), extra vergine (op zijn Italiaans) of extra virgen (Spaans). Dit betekent letterlijk vertaald ‘extra maagdelijk’, wat verwijst naar de ongerepte olijven. Liggen olijven echter op de grond? Dan zijn ze bestemd voor de klassieke of milde variant. Deze olijven zijn verre van ongerept. Het zijn slechte olijven, ze zijn verrot en er hebben zelfs wormen aan gegeten. Vroeger gebruikten ze deze door insecten aangevreten olijven om lampenolie van te maken. Lampante olie noemen ze dat. Maar de industrie heeft een trucje gevonden om van deze brandstof olijfolie te maken. Weliswaar heel slechte olijfolie, maar olijfolie desalniettemin. Deze lampante olie smaakt niet bepaald lekker. De olie wordt daarom via een ingewikkeld raffinageproces behandeld om de slechte smaak en geur uit de olie te verwijderen en de olie geschikt te maken voor consumptie. Door het raffinageproces verdwijnen niet alleen negatieve eigenschappen, maar ook de gezonde eigenschappen van de olie, waaronder onverzadigde vetten, antioxidanten en vitamine E. Het resultaat? Een olijfolie die geen smaak, kleur of geur meer heeft. Ze voegen daarom nog een klein percentage Extra Vierge olijfolie aan de mix toe. Zonder toevoeging van de Extra Vierge olijfolie mag deze geraffineerde olie niet de naam olijfolie dragen. In meerder studies wordt aangetoond dat bakken in extra vierge olijfolie gezonder is dan in de geraffineerde variant. De Nederlander verkiest ‘milde’, ‘traditionele’ of ‘klassieke’ olijfolie boven ‘extra vierge’ omdat over die laatste een hardnekkig misverstand heerst. Ons wordt wijsgemaakt dat je extra vierge olijfolie niet kunt verhitten, en er dus niet in kunt bakken of braden. ‘Onzin’, volgens de kenners. Olijfolie werd vroeger gemaakt met grijze molenstenen. Dit proces zorgde ervoor dat er pit- en schilresten achterbleven in de olijfolie. En die resten kunnen verbranden tijdens verhitting. Die verbrande resten zijn ongezond. Tegenwoordig wordt alle olie gefilterd en zitten die resten er niet meer in. Je kunt er dus prima mee bakken. Sterker nog: geen Spanjaard, Italiaan of Fransman zal bakken in de geraffineerde olijfolie die wij dus gebruiken. Dat is namelijk afval. En het is in Nederland ook nog duurder dan de Extra Vierge omdat wij bijna altijd kiezen voor die geraffineerde olie. Terwijl die dus slechter is. “Jullie Nederlanders worden genaaid”, zeggen de olijfboeren. Wil je de uitzending bekijken, klik dan op de link. https://npo.nl/start/serie/keuringsdienst-van-waarde/seizoen-24/olijfolie_1/afspelen
Klusteam rukt uit: Terwijl jongste zoon Jasper met zijn Claudia deze week is neergestreken in Vietnam, is oudste zoon Jeroen met zijn gezin verhuisd naar een leuke bungalow in Voorthuizen. Jeroen is al jaren beheerder van Camping ‘het Beloofde Land’ in Voorthuizen. De camping is inmiddels uitgegroeid tot een modern bungalowpark met uitstekende faciliteiten. Jaren achtereen reisde Jeroen heen en weer tussen woonplaats Aalsmeer en Voorthuizen of hij verbleef in één van de chalets op de camping. Toen er een bungalow vrijkwam vlak naast de camping, was het gezin snel overgehaald om de overstap naar Voorthuizen te maken. Een ruime bungalow met als bijzonderheid dat alle slaapkamers en badkamer voor driekwart onder de grond liggen. Heerlijk koel in de zomer dus. Afgelopen week was de overdracht en wachtte een flinke opknapklus. Precies op de dag van overdracht overleed de eigenaar echter. Gelukkig was e.e.a. notarieel al geregeld, zodat hetgeen al te grote problemen gaf. Voor het nodige opknapwerk steken alle ouderparen de handen uit de mouwen. Joyce rukte maandag uit voor schoonmaakwerkzaamheden en samen hebben wij woensdag de huiskamer van een nieuw verflaagje voorzien. Volgende week weer verder klussen.
Hemel op Aarde: Als klein jongetje kwam ik vaak in Zaandam bij mijn opa en oma van vaders kant. Ik fietste dan regelmatig de Conradstraat af en ging aan het einde rechts de Zuiddijk op. Na een minuut of vijf was links een begraafplaats. Dat was mijn reisdoel. Ik was nog maar een jaar of acht, maar op de één of andere manier vond ik het leuk om namen en jaartallen te lezen op de grafstenen. Hoe lang iemand er b.v. al lag of met wie samen. Datzelfde gevoel komt altijd weer boven wanneer ik langs begraafplaatsen rijd. Noem het een afwijking.
Een begraafplaats die mij ook enorm aantrekt is Père Lachaise in Parijs. Ik heb er verschillende keren rondgedoold, op zoek naar bekende figuren die daar begraven liggen. Ik schreef er al eerder over. Deze week las ik het boek ‘Hemel op aarde’ van Rob Kemps. Rob was jaren gids op Père Lachaise en doet dat nu nog steeds regelmatig. In het programma Chansons namen hij en Matthijs van Nieuwkerk ons al eens mee voor een rondje over deze prachtige plek. Rob heeft er nu een boek over geschreven met verhalen van tientallen figuren die daar begraven liggen. Echt de moeite waard, want zelfs al heb je nog nooit van een figuur gehoord, dan is het verhaal van deze figuur geweldig interessant om kennis van te nemen.
Rob vertelt de levensverhalen of bijzondere gebeurtenissen bij de graven van Karel Appel, Jim Morrison, Chopin, Bizet, Oscar Wilde, Gilbert Becaud, Michel Legrand, en natuurlijk van Édith Piaf. Maar er komen ook onbekende verhalen aan bod, zoals over de maker van de eerste luchtfoto, de uitvinder van de moonwalk en de schrijver die met een kreeft door de straten van Parijs liep. En vergeet ook niet de Franse president die tijdens een vrijpartij het leven liet. En zo komen in totaal 100 zangers, zangeressen, acteurs en actrices, componisten, dichters en schrijvers, etc. voorbij in verhalen en anekdotes. Rob schrijft zoals hij praat. Luchtig, amusant en vooral boeiend. Een klein voorbeeld bij het graf van stedenbouwkundige Baron Georges-Eugène Haussmann: Parijs was vroeger een dorpsachtige plek met houten huisjes, kleine straatjes en steegjes. De bevolking kwam regelmatig in opstand en blokkeerde dan de weggetjes. Napoleon stelde Haussmann aan om Parijs opnieuw vorm te geven. Hij sloopte het grootste deel van Parijs. Om de blokkades voortaan te vermijden maakte hij brede boulevards zoals de Champs Elysees. Probleem opgelost.
Pietertje: Kijk, daar heb je Pietertje. Hij zit op kleuterschool ‘Het Binnenhofje’. Het is een bijzondere school, voor bijzondere kinderen. Kinderen met een rug-zak-je. Wat staat hij daar nou zo alleen te dralen op het schoolplein? Zojuist zat hij nog gezellig in de zandbak, met Dilan, Geert en met Lientje. Zij bouwen samen een zandkasteel. Ze noemen het ’het huis van de de-mo-cra-tie’. Oei. Dat is een moeilijk woord! Maar ze weten wat het betekent. Ongeveer. De één begrijpt het iets beter dan de ander. Het betekent dat iedereen mag meedoen en dat iedereen gelijk is. Zelfs Geert weet wat de-mo-cra-tie is. Dat duurde even, want Geert wordt snel boos. En dan gaat hij schelden. „Jullie zijn knettergek”, roept hij dan. Maar nu vindt Geert plot-se-ling ook dat alle kinderen gelijk zijn. Goed hè, van Geert! Voor zolang het duurt. Ach, zo hebben alle kinderen wel wat. Dilan kletst te veel. En dan gaat het nergens over. Dat is best knap. Ze ratelt maar door, maar ze zegt niks. Zelfs bovenmeester Ronald wordt af en toe gek van haar ge-leu-ter. En Lientje? Ach, Lientje. Lientje kan niet re-ke-nen. Nu is dat op de kleuterschool nog niet zo erg, maar toch maakt bovenmeester Ronald zich een beetje zorgen. Hoe moet dat straks? Misschien speelt ze te vaak met Mona. Dat is ook geen licht, al zal bovenmeester Ronald dat natuurlijk nooit zeggen, want dat is niet pe-da-go-gisch ver-ant-woord. Maar wat is er dan met Pietertje? Kom, laten we hem gaan vragen wat er aan de hand is! Pietertje, waarom sta je hier in een hoekje zo ze-nuw-ach-tig met je oogjes te knipperen? „Kweenie.” En waarom speel jij niet meer met de anderen in de zandbak? „Kweenie.” Wil je niet verder bouwen aan het huis van de de-mo-cra-tie? „Kweenie.” Heb je soms ruzie? „Nee… Ja, nee… Kweenie.” (Poeh. Wat is Pietertje een twij-fel-kont zeg!) Kom, vertel nu eens knul, wat scheelt eraan? „De schatkist.” O ja! De schatkist! Die lag begraven onder het zandkasteel toch? „Kweenie.” En wat is daarmee dan? „Kweenie, leeg.” Oké. En is dat dan waarom je niet meer wil meespelen? „Kween… eh… Ja.” Hmm, is dat echt waar Pietertje? Of is er iets anders? Zeg eens eerlijk! “Kweenie”. Ik denk, lieve kinderen, dat Pietertje met zijn hoofd een beetje in het au-tis-ti-sche spec-trum zit. Maar daarom was hij nu juist zo goed in het bouwen van het huis van de de-mo-cra-tie! Hij lette op de details, dat zijn kleine, maar be-lang-rijke dingen. En hij lette vooral op Geert, dat die zich aan de spelregels hield. Als we het aan Dilan, Geert en Lientje overlaten, dan wordt het alleen nog maar meer ge-kib-bel. En het zandkasteel een ruïne. Nou ja, dat is het eigenlijk al. Goede raad is duur. En de schatkist is leeg! Goed Pietertje, ik probeer het nog één keer. Wat wil je dan echt? Weet je dat? “ Ja”. Goed zo! Wat wil je dan? „Een func-tie el-ders.” (column door Marcel Peereboom Voller).
Berichtje: Er zijn van die krantenberichtjes waar mogelijk alleen sportliefhebbers op letten. Zoals deze: ‘William Troost-Ekong helpt Nigeria naar finale Afrika Cup. Nigeria kwam na 67 minuten spelen op voorsprong. William Troost-Ekong, geboren in Haarlem en zoon van een Nigeriaanse vader en Nederlandse moeder, scoorde uit een strafschop.’ Wat is hier bijzonder aan? Wel, William was ons buurjongetje toen wij op Lindholm in Hoofddorp woonden. Hij was het vriendje van Jasper. Dat maakt het berichtje voor ons bijzonder.
Tot volgende week.
Joop & Fritz 
Plaats een reactie