Klusteam: Dinsdag wederom een schilderdag in de nieuwe woning van zoon Jeroen in Voorthuizen. Deze keer voorzagen Joyce en ik de gang en het trappenhuis van twee lagen muurverf. Jeroen gaf ondertussen met (klein)zoon Tim de keukenkastjes een nieuwe laag verf. Kortom een gezellige dag waar wij lekker met z’n allen aan de slag waren. Dat het toch niet helemaal goed afliep was mijn eigen schuld. Terwijl op een laddertje in het trapgat hangen geen punt was, werd een uitstekende pin van de (verwijderde) kapstok mij fataal. In een onbewaakt moment klom ik zonder te kijken op mijn trap en boorde de pin zich in mijn voorhoofd. Door mijn zijdelings terugtrekkende beweging trok de pin een stuk huid ter grootte van een 2-eurostuk van mijn voorhoofd. Het bloed droop met straaltjes over mijn gezicht. Na een half uur werd het bloeden minder en de wond provisorisch rondom dichtgeplakt, want er moest verder worden geschilderd.
De volgende dag de pleisterberg verwijderd en hopla, het bloed gutste er weer uit. Omdat het niet stopte, vond Joyce het toch wel verstandig om naar de dokter te gaan. Die achtte een paar hechtingen onvermijdelijk. Er bleek toch een diep gat in mijn voorhoofd te zitten.
“Zal ik je verdoven alvorens te hechten? Is wel een vervelende prik”, riep mijn huisarts. Ik antwoordde dat ik wel wat gewend was. Waarna de hechtnaald genadeloos in mijn huid werd gestoken. Miscommunicatie. Mijn huisarts dacht dat ik met mijn antwoord bedoelde dat ik het wel zonder verdoving aankon. Archhhh!!!! Toen bleek er nog een extra hechting noodzakelijk. Ik wist wat er ging komen, dus maar even de tanden op elkaar.
Ongeluk: Zodra wij vanuit Voorthuizen de snelweg op reden, belandden wij in een eindeloze file. Na een half uur stapvoets rijden, doemde in de verte een zee aan zwaailichten op. Pas toen merkten wij dat op de rijbaan voor tegenliggers geen verkeer meer was. Op die rijbaan waren een personenwagen, twee bedrijfswagens en een vrachtwagen met elkaar in botsing gekomen. Onze file ontstond dus louter door kijkers. De personenwagen was door de vrachtwagen compleet uit elkaar gereten. Daarbij was een dode gevallen, las Joyce op internet. Gruwelijk. De hele verdere terugweg waren wij stil. Je gaat dan toch reconstrueren hoe het ongeluk is ontstaan. En ook de dagen erna doemde steeds weer het schrikbeeld op van de verwoeste personenwagen. Slechts twee keer eerder bleef zo’n beeld bij mij hangen. De eerste keer was tijdens een vakantie in Frankrijk. Een auto was over de kop geslagen en naast het open passagiersraampje lag de bloederige scalp van de bestuurder op het asfalt. De andere keer was in Amerika. Wij waren op weg van de VS naar Canada en reden een bosrijke tweebaansweg op. Een paar auto’s voor ons werd in een bocht een personenauto geraakt door een camper. Het uitstekende kampeerdeel van de camper, schampte daarbij langs het dak van de personenwagen. Het verkeer kwam abrupt tot stilstand. Het gebeurde vlak voor ons en dan loop je er toch naar toe. Wat ik aantrof was gruwelijk. In de auto met opengereten dak een oude dame in shock en een bestuurder zonder hoofd. De camper had het dak van de personenauto als het deksel van een sardinesblikje naar binnen gekruld en daarbij de bestuurder onthoofd. Het zijn beelden die nooit meer uit je hoofd gaan.
Chansons: Naar aanleiding van het boek ‘Hemel op aarde’ van Rob Kemps, las ik deze week het boek ‘Chansons’. Het verscheen n.a.v. de gelijknamige tv -serie van Rob Kemps en Matthijs van Nieuwkerk. Het is natuurlijk alsof je dat eerste seizoen nog eens naleest, maar het boek bevat ook aanvullende informatie die niet in de serie te zien was. Ik heb het digitaal voor de liefhebber.
Saucijzenbroodjes: Naast het dagelijks koken, mag ik ook graag wekelijks iets bakken. Tarte tatin (omgekeerde appeltaart), oma’s appeltaart, boeren-, kaneel- of stroopwafelcake, brownies, chocolade cupcakes, kokosmakronen of een lekkere boterkoek wisselen elkaar af. Joyce slaakt dan wel eens een diepe zucht, want al die baksels vindt zij toch een aanslag op haar taille. Ze zou natuurlijk kunnen zeggen dat ik het dan maar alleen moet opeten, maar…..nee, dat doet ze dan weer niet. Dus peuzelen wij de baksels in de navolgende dagen gezamenlijk of met vrienden/familie weg. Deze week las ik de ‘Ovenbijbel’ eens van voor naar achteren door en stuitte o.a. op een likkebaardend lekker recept voor saucijzenbroodjes. Joyce legde de stappen vast in een fotoreeks. De broodjes zijn gelukt en heerlijk. Voor de liefhebber heb ik de ‘Ovenbijbel’ digitaal.
- INGREDIËNTEN VOOR 8 SAUCIJZENBROODJES
- 8 plakjes bladerdeeg/handje verse peterselie/2 teentjes knoflook/1 ei/300 gram half-om-half gehakt/1 snuf kaneel/2 tl paprikapoeder/flinke snuf zout en peper.
- BEREIDING
- Verwarm de oven voor tot 200 °C en bekleed een bakplaat met bakpapier;
- Leg de bevroren plakjes bladerdeeg naast elkaarop het werkblad om te ontdooien;
- Snijd de peterselie fijn, pel en pers de knoflook en klop het ei los in een kommetje;
- Doe het gehakt, de peterselie, de knoflook, de helft van het ei, de kaneel, het paprikapoeder en een flinke snuf zout en peper in een kom en kneed goed door, zodat het gehakt gemengd is met de kruiden;
- Verdeel het gehakt in acht gelijke delen en vorm er worstjes van;
- Leg het gehakt op één helft van een plakje bladerdeeg en vouw de andere kant eroverheen; druk de randjes goed vast met een vork; maak zo acht pakketjes en leg ze op de bakplaat;
- Bestrijk de broodjes met de rest van het ei en bak ze ongeveer 20 minuten op 200 graden.
Bakkerijmuseum: Het voorgaande is een mooi bruggetje naar dit stukje. Na Voorthuizen op dinsdag, maakte Joyce donderdag opnieuw de rit richting Veluwe voor een bezoek aan vriendin Lia in Epe. Twee keer per jaar trekken de twee erop uit voor een een cultureel en culinair uitstapje. De ene keer bij ons in de buurt en de andere keer rondom Epe. Deze keer was Hattem het reisdoel en dan met name het bakkerijmuseum. Hattem is een pitoresk Hanzestadje met prachtige pandjes en het ‘Anton Pieck’ Museum, het ‘Voerman’ stadsmuseum en het bakkerijmuseum. Op onze fietstochten komen wij er eigenlijk elk jaar wel een keer langs om op het plein voor de kerk even iets te drinken. Ook de drie musea bezochten wij meer dan één keer. Het bezoek aan het bakkerijmuseum dateerde uit de tijd dat Jasper nog wat jonger was. De twee dames maakten uiteraard een culinaire stop op het plein bij de kerk. Na afloop van het bezoek aan Hattem deden zij het nog eens dunnetjes over bij Grand Café Cornelis in het prachtige, voormalige gemeentehuis van Epe, daterend uit 1854.
Notaris: Deze week met mijn broer naar de notaris. Na twee maanden informatiewerving konden dan eindelijk de handtekeningen worden gezet om de afwikkeling van het testament in gang te zetten. Probleem van het oponthoud was dat uit de opgevraagde stukken naar voren kwam dat ik geen kind van mijn vader zou zijn. Dat is natuurlijk wel even iets om je achter de oren te krabben. Het zou toch niet….? Ik moest er eigenlijk wel om lachen. Maar gelukkig bleek het een administratieve fout te zijn van de gemeente Amstelveen. Ik bleek dus toch wel degelijk kind te zijn van mijn vader en dus erfgenaam. Met de verklaring kunnen wij straks bij de bank weer toegang krijgen tot rekening van mijn vader. Een dure grap van zomaar € 900,– . Bij geen enkele bank hoeft dit en is een overlijdensverklaring genoeg. Maar niet bij de Rabo-bank. Die jagen je dus op kosten. Nu nog wachten op de belastingdienst voor de erfbelasting, want die pikt ook nog een aanzienlijk bedrag in. Daarvoor schijn je een formulier van maar liefst 73 bladzijden in te moeten vullen. Controle daarop schijnt ook weer minimaal vier maanden te duren. ‘Leuker kunnen wij het niet maken, wel makkelijker’ zegt de belastingdienst toch. Nou dat is maar vanaf welke kant van de tafel je zit. Wist je overigens dat PvdA/Groenlinks erfenissen van de erfgenamen willen afpakken? Zij vinden dat het geld is waarvoor erfgenamen niets hebben gedaan. Daarom willen zij erfenisgelden geven aan mensen die dat geld harder nodig hebben. Die gekke Fransje Timmermans toch.
Tot volgende week!
Joop & Fritz 
Plaats een reactie