Het was een weekje met positieve berichten. Broer/zwager Erik en schoonzus Natascha hebben na lang zoeken een eigen B&B in Spanje kunnen kopen. Het nieuwe avontuur begint volgend jaar. Ook andere broer/zwager Paul kreeg deze week goed nieuws. Kortgeleden werd bekend dat zijn operatie was geslaagd en werd hij ‘schoon’ verklaard. Toen Paul afgelopen najaar melding maakte van zijn ziekte bij zijn werkgever, zegde deze per direct zijn arbeidscontract op. Een laffe streek. Paul ging echter niet bij de pakken neerzitten en besloot te solliciteren bij de NS als conducteur. Na alle procedures volgde als laatste een gezondheidskeuring. Deze week het bericht dat hij was goedgekeurd. Dus wanneer je binnenkort een treinreis maakt, dan kan het zo maar zijn dat Paul je kaartje komt knippen.
Weer wat geleerd: Ik ben niet zo’n fan van pasta, maar af en toe een spaghetti- of macaronischotel tussendoor kan. Eén van mijn bezwaren tegen met name spaghetti is de gladde structuur. Saus glijdt ervan af. Dus eten wij het gesneden, met een lepel en draaien niet op de traditionele manier met een vork een nestje. Anders blijft de meeste saus op je bord achter. Maar ik heb wat geleerd. Italianen lachen om onze spaghetti (met name de samenstelling) en noemen het ‘teflon-spaghetti’ omdat het zo glad is. Fabrikanten in Nederland persen de pasta namelijk door een mal van ‘teflon’, bekend van de pannen. De pasta ‘glijdt’ er met hoge snelheid doorheen. Van poriën en schubben in de pasta is dan geen sprake. Opname van saus is daardoor niet mogelijk.
De basis van echte pasta is tarwegriesmeel, gemaakt van gemalen durum-tarwe. Ook wel ‘harde tarwe’ genoemd. Dit is cruciaal vanwege de gluten, die veel eiwitten bevatten en zorgen voor structuur en een stevige ‘bite.’ Italianen gebruiken een bronzen mal, waar de pasta langzaam doorheen wordt geperst en gesneden. Dat zorgt voor een ruwere en poreuzere textuur in de pasta. Pasta die zo is gemaakt noemen ze ‘al bronzo’. Wanneer je deze spaghetti met saus mengt, dan trekt de saus via de openingen in de sliert. Vervolgens kun je gewoon je nestje draaien met een vork en blijft de saus niet op je bord achter. Voor de kwaliteit en smaak speelt ook het droogproces een belangrijk rol. Italiaanse pasta wordt langzaam gedroogd bij lage temperaturen om de kwaliteit te behouden. Tijdens het drogen wordt het niet warmer dan 45 graden en het duurt minimaal 36 uur. Nederlandse spaghetti drogen ze op 80 graden in 9 uur. Daardoor gaat veel smaak verloren. Gladde teflon spaghetti vind je in onze supermarkten volop. Spaghetti van durum-tarwe moet je even zoeken, maar vind je in de meeste supermarkten. Al bronze is wat lastiger. Ik vond er eentje bij Appie. Controleer voor de zekerheid de tekst op de verpakking. O ja, het is wel een Euro duurder, maar dan heb je ook wat. Wij hebben het deze week getest en het werkt.
Vrijwilligerswerk: Eén van onze vrijwilligerstaken is hulp aan Wil. Een lieve, hartelijke vrouw van mijn leeftijd die slecht ter been is. Een paar keer per jaar staat zij op crea-markten in ons dorp met haar gebreide en gehaakte creatieve producten. Met de opbrengst van de verkopen, kan zij dan weer nieuw materiaal aanschaffen. Wij zorgen voor het brengen en ophalen van de tassen en koffers met spulletjes naar en van de marktlocatie. Wil volgt op haar scootmobiel. Ze mag natuurlijk meerijden, maar op deze manier is ze de hele dag mobiel. Deze zaterdag was er weer zo’n crea-markt. Toen wij halverwege de dag even langsgingen om te kijken hoe het met de verkoop ging, vertelde zij ons een voorval eerder die dag waar je echt woedend over kan worden. Terwijl Wil met een klant stond te praten, griste een vrouw een gehaakte pop van tafel en ging ermee vandoor. Wil kon er onmogelijk achteraan. Wat zijn dat toch voor lieden die er zelfs niet voor terugdeinzen om een minder mobiele dame te bestelen.
Villa Arena: Deze week de tweede ronde ‘bank’ zoeken. Dit keer in Villa Arena in Amsterdam. Toch iets meer keuze qua winkels. En daar zit ook Lederland waar wij onze eerste leren banken kochten. Veel van onze meubelen komt bij Piet Klerkx vandaan, dus ook daar ruim rondgekeken. Het gevaarlijke van dit soort meubelparadijzen is wel dat je dan ineens heel hebberig wordt en zin hebt om nog meer meubelstukken te vervangen. Het zal dus wel niet alleen bij een bank blijven. Joyce heeft namelijk haar oog laten vallen op andere eetkamerstoelen. We gaan het zien. Overigens vraag ik mij af hoe de winkels in Villa Arena hun geld verdienen. Wij waren er een hele middag, maar zo ongeveer de enige bezoekers. Een ander stel reageerde blij toen ze ons zagen: “O, gelukkig nog een paar klanten”. Misschien zijn het de parkeerkosten die mensen afhouden. € 12,50 voor vier uurtjes parkeren. Daar moet wat aan gedaan worden, want het is belachelijk hoog. Overigens verliep dit bezoek in goede harmonie en waren wij het zelfs eens over de voorlopige keuze. Voor onze begrippen behoorlijk snelle overeenstemming.
Lekker slim: Ooit was er op televisie een programma met de naam ‘Lekker slim’. In het programma worstelden niet bijster slimme types met tamelijk simpele vragen. Een voorbeeld dat ik mij herinner: Wat ligt dichterbij: de maan of Australië? Met een blik die het beperkte denkvermogen van de betrokkenen weergaf, volgde een hilarische redenering. Het antwoord luidde: de maan. Toen om een verklaring werd gevraagd, antwoordde één van de dames: “Nou, de maan ligt natuurlijk dichterbij, want die kan ik van hieruit zien en Australië niet”. Tja, geen speld tussen te krijgen. Ik moest aan deze scene denken, toen ik deze week een filmpje op Instagram zag van twee bekende Nederlandse influencers. De één, Famke, vertelde dat ze zich had verslikt en dat e.e.a. in haar ‘verkeerde keelgat’ was terechtgekomen. De ander zette haar slimste blik op en corrigeerde haar vriendin: “Famke, een verkeerd keelgat bestaat niet. Iedereen heeft maar één keelgat.” Op zich had ze gelijk, want er is natuurlijk maar één keelgat met daarachter de splitsing luchtpijp en slokdarm en een strotklepje. Famke gaf de moed echter niet op en bleef erbij dat zij een goed en een verkeerd keelgat had. Om de ander alle wapens uit handen te slaan, beloofde ze het bewijs op Google op te zoeken.
Klusteam: Ook deze week reisde het klusteam weer richting Voorthuizen. De bosvilla van zoon Jeroen bestaat uit een woonlaag iets boven grondniveau. Half onder de grond bevinden zich een gang, meerdere slaapkamers en een mega badkamer. Die badkamer wordt, vanwege de totale bekleding met witte tegels, bij wijze van grap ‘het slachthuis’ genoemd. Deze week werd die hal door ons van een nieuw kleurtje voorzien. Nieuw-Vennep – Voorthuizen is maar 87 kilometer, dus je bent een goed uur onderweg. Vorige keer was er een dodelijk ongeluk gebeurd, waardoor wij terug naar huis in een enorme file terechtkwamen. Gevolg een uur langer onderweg. Ook dit keer zat het weer niet mee. Nog maar net op de snelweg konden wij aansluiten in wederom een enorme file. Een motorrijder was door de achteruit van een Toyota Aygo gevlogen. Toen wij eindelijk weer verder konden, strandden wij opnieuw. Dit keer in Amsterdam-Zuidoost. File van meer dan 20 kilometer. Zucht. Na anderhalf uur waren wij nog maar een paar kilometer verder. Na enig manoeuvreren konden wij er bij Buitenveldert tussenuit knijpen om via de omweg Amstelveen en Aalsmeer alsnog thuis te komen. Beter omrijden dan staan wachten. Totale reistijd ruim drie uur. Autorijden in Nederland: Ik begin er steeds meer een hekel aan te krijgen.
Afwachten bij kanker: In de Volkskrant deze week een groot artikel over het afwachten bij kanker. Mijn internist oncoloog Christian Blank heeft dit in het Antoni van Leeuwenhoek-ziekenhuis geïntroduceerd. Voorheen werd er vaak eerst geopereerd, waarna de patient behandeld werd met b.v. chemo. Blank introduceerde het omgekeerde, namelijk eerst behandelen en dan eens kijken wat er gebeurt met de tumoren. In veel gevallen waren de tumoren dan verdwenen en hoefde de patient niet geopereerd te worden. Dus ook geen beperkingen of andere ellende na afloop. Wel leuk toen ik dit succes las van de arts die mij behandelt. Het is ook de aanpak die bij mij wordt toegepast. Al zullen de tumoren bij mij helaas niet verdwijnen. Ze groeien alleen al een paar jaar niet meer en tot nu toe zijn er geen bijgekomen. Morgen overigens de uitslag van de laatste scan. Fingers crossed. Hieronder een link naar het artikel. Hoop dat je het kunt openen. Anders heb je aan mijn beperkte uitleg hierboven genoeg om het principe te begrijpen. https://digitalekrant.volkskrant.nl/volkskrant/2130/article/2004812/70/1/render/?token=76144ecb6129a00394772b8165ceefaf&vl_platform=ios&vl_app_id=be.persgroep.devolkskrant&vl_app_version=7.31.0
Dat was het weer voor nu. Tot volgende week.
Joop & Fritz 