Cruquiusmuseum: Maandagavond was onze eerste cateringavond in het Cruquius Museum. Natuurlijk beetje spannend om in een nieuwe werkomgeving je kunstje te doen. Om ons wegwijs te maken was vrijwilligster Jannie aangeschoven. Zij heeft echter normaal andere taken in het museum en viel deze avond in. Ze gaf dan ook meteen aan dat ze graag van ons vernam hoe wij het wilden organiseren. Tja, dus maar meteen het initiatief naar ons toegetrokken. Het was voldoende dat Jannie vertelde waar wij de benodigdheden konden vinden. Wij togen daarom aan het werk, alsof wij dat al tijden daar deden. Jannie hielp overigens dapper mee. Dat scheelde, want het was toch een heel gesleep met spullen van het keukentje beneden naar de zaal boven in het museum. Het was de avond van ‘de vrienden van het museum’. (de donateurs). Gepland stonden de jaarvergadering en een lezing. Klokslag half acht was alles klaar en stonden wij klaar voor de ontvangst. Het bleek een gezelschap te zijn van krasse knarren. Een paar van hen oogden alsof ze de drooglegging van de Haarlemmermeer polder nog persoonlijk hadden meegemaakt. Maar, wel een zeer beschaafd gezelschap. Grappig was dat de gasten ons persoonlijk de hand kwamen schudden en zich voorstelden. Wij waren natuurlijk in hun ogen de gastheer en dame van de avond, maar toch wel leuk. Sommigen voegden er een verhaal aan toe over hun relatie met het museum en hun voormalige werkzaamheden. Altijd interessant om te horen, omdat je dan toch wat geschiedenis opdoet, die later te gebruiken is als gids. Dat viel mij overigens ook op, wanneer ik rondleidingen gaf in het Transportmuseum. Veel oudere bezoekers die b.v. gewerkt hadden bij Fokker, vertelden mij de mooiste feitjes en verhalen over hetgeen bij ons tentoongesteld werd. Die verhalen gebruikte ik dan weer bij een volgende groep. Zo bouwde ik een mooi verhaal op. Halverwege de avond was het tijd voor de lezing over molens in de Beemster. Een beetje saaie diavoorstelling zoals men vroeger wel thuis deed en waar je als gast op hoopte dat de gastheer de dia’s van de vakantie in de kast hield. “Volgende plaatje” riep de verteller steeds tegen zijn technicus, waarbij een deel van het gezelschap weer vrolijk verder dutte. Ik was even bang dat er een paar van hun stoel zouden vallen. Na afloop verzorgden wij de borrel. Er was één opvallend mannetje dat kennelijk nog niet gegeten en gedronken had, want hij wandelde van statafel naar statafel om de schaaltjes nootjes en zoutjes moeiteloos in zijn mond te laten verdwijnen en dronk de wijn in een vlotter tempo dat ik hem kon inschenken. Dat soort types zijn er dan ook in zo’n uiterst beschaafd clubje. Het werd verder een gezellige avond en rond 22.30 uur hadden wij ook de laatste volhouders zover dat ze huiswaarts keerden.

Mondhygiëniste: Dinsdagochtend stond mondhygiëniste Heleen op de agenda. Wij komen er al jaren en dat schept een band. De laatste paar jaar plaatst Heleen een stoel erbij in de behandelkamer, zodat er uitvoerig verslag kan worden gedaan van ieders bezigheden van de afgelopen maanden. Heleen is een ‘prater’. Terugpraten valt nog niet mee, wanneer zij ondertussen met allerlei apparaten in je mond bezig is. De conversatie werd zo gezellig tussen Joyce en Heleen, dat ik als liggend slachtoffer op enig moment toch moest opmerken dat mijn ondergebit inmiddels voor de derde keer van tandsteen werd ontdaan, terwijl mijn bovengebit nog nauwelijks bekeken was. Je moet ook alles in de gaten houden.

Oranjebal: In een eerder blog heb ik al eens verteld dat Joyce dit jaar het line-dansen weer heeft opgepakt. Nog steeds bij Line-dance-club ‘Let’s Dance’ van Saskia en Ria in Aalsmeer. Saskia is overigens de zus van onze schoondochter Sylvia. In het verleden werd gedanst in cowboy-outfit, maar inmiddels staat vooral het plezier voorop en mag je aantrekken wat je wilt. Dinsdagavond was er ‘Oranjebal’ waarbij zowel de beginners als gevorderden hun geleerde dansen van dit seizoen mochten demonstreren. Ik had wekelijks zulke enthousiaste verhalen gehoord dat ik nieuwsgierig was geworden. Dus mocht ik zowaar mee naar Aalmeer om het feestelijk gebeuren met eigen ogen te aanschouwen. Countrydansen op maar liefst 30 muzieknummers, waaronder huidige hits als Texas Hold’em van Beyoncé, Stumblin’in van Cyril en zelfs het vreselijke nummer Europapa van Joost Klein. Het is soms even doorbijten. De overwegend 60+ dames waren onvermoeibaar en de zweetdruppeltjes vlogen ervan af. Bij dansen hoort een lach op het gezicht. Bij o.a. Joyce en vriendin Sandra zag je dat duidelijk. Een aantal dames danste echter met een blik alsof ze net de marathon van Rotterdam hadden gelopen. Na afloop werd de groep nog even voor het nageslacht vastgelegd. Erg leuk om deze avond bij te wonen.

Voorthuizen: Woensdag wederom de rit naar Voorthuizen om bij Jeroen en Sylvia te klussen aan hun nieuwe huis. Wij hebben het ritje de afgelopen paar maanden bijna wekelijks gemaakt. Joyce heeft de kinderkamer van jongste telg Tessa van een verflaag voorzien. Ik stortte mij op een behoorlijk omvangrijke en zware linnenkast voor kleinzoon Tim. Het leek een eenvoudig klusje, maar niet elke bouwtekening heeft het niveau van Ikea. Maar het is gelukt. Natuurlijk weer even gezellig met Tessa op de knie. Al heeft die laatste daar kennelijk zo haar eigen gedachten over.

In het groen: Vanaf donderdag hebben wij ons op de planten gestort. Onze vissenstaartplanten in de zithoek waren met een anderhalve meter hoogte en een meter breedte zodanig uit hun model en kracht gegroeid, dat vervanging noodzakelijk was. Het is altijd weer even zoeken naar geschikte planten voor onze hoge bakken. In Aalsmeer vonden wij geschikte vervangers. Wel altijd een pittig gesleep van boven naar beneden en weer terug met bakken aarde van een kilootje of dertig. Van vrijdag t/m zondag was de tuin aan de beurt. Nieuwe potten zoeken en weer wat vrolijke bloeiers als oleanders op het terras. Inmiddels staat alles er weer frisgroen bij, schieten de Hosta’s uit de grond, vertonen de hortensia’s een zee aan knoppen en beginnen onze dakplatanen uit te lopen. Klaar voor de zomer. Alleen nog beetje mooier weer.

Hun of hen: Joyce en ik worden altijd weer ‘getriggerd’ wanneer mensen verkeerd gebruik maken van de woorden ‘hen’ en ‘hun’. Sorry, alum, wij blijven toch leerkracht. Hoe Vaak hoor je mensen niet zeggen: “Hun hebben….” of “hun zeggen ….”. Onjuist! Het is eigenlijk heel eenvoudig. Als het over mensen gaat die onderwerp zijn in de zin, dan gebruik je ‘zij’ dus: “Zij hebben….” of “zij zeggen ….”. ‘Hun” is een meewerkend voorwerp. Je kunt er ‘aan’ voor denken of zetten. ‘Hen’ is een lijdend voorwerp. Stel dat je een cadeau koopt voor 2 vrienden die tegelijkertijd jarig zijn? Je zegt dan: “Ik geef hun dit cadeau”. Er staat bovendien geen voorzetsel voor. Als we de zin redekundig ontleden: ‘Ik’ is het onderwerp, ‘dit cadeau’ het lijdend voorwerp en ‘hun’ het meewerkend voorwerp. Als er dus een lijdend voorwerp in de zin staat (en geen voorzetsel in de buurt is), gebruikt je ‘hun’ in plaats van ‘hen’. Vertel je een verhaal aan meerdere personen, dan zeg je: “Ik vertel een verhaal aan ‘hun’? ‘Een verhaal’ is namelijk lijdend voorwerp. Maar als je naar een mooi concert bent geweest en applaudisseert voor de muzikanten, dan klap je voor ‘hen’. En je bewondert ‘hen’. ‘Hen’ is hier lijdend voorwerp en er staat het voorzetsel ‘voor’ bij.

Dat was het weer voor deze week. Komende week wacht de keyboardles, starten wij op kasteel Duivenvoorde, klussen wij weer een dagje in Voorthuizen en proberen wij ons tweede zonnige reisje te boeken voor midden mei. Tot volgende week.