Weer thuis: Na twee weken ‘zon en zaligheid’ in La Douce France, kom je thuis en binnen 24 uur val je weer terug in je Hollandse patroon. Het is weer even wennen, natuurlijk. Zeker zonder de dagelijkse duiken in ons privézwembad. Hier weer gewoon de douche. Ook nat, maar toch anders. Stiekem ook wel weer lekker om thuis te zijn. Vertrouwde patronen, even de neus laten zien bij de familie, mantelzorg bij (schoon)moeder, je eigen lekkere bed, geen water meer uit flesjes, een goede tv en al je spulletjes weer bij de hand. Gelukkig was het mooie weer met ons meegereisd, waardoor het goed toeven was in de tuin en natuurlijk lonkten onze fietsen. Na eerst even de voorraden te hebben aangevuld, zaten wij maandagmiddag al op onze ijzeren rossen, voor een rondje Haarlemmermeer. Wij hadden onze nieuwe fietsen echt gemist. Dat fietsen hebben wij de rest van de week voortgezet met o.a. een rondje Amstelveen en Amsterdamse Bos. Gelijk het voormalige buurtje van mijn vader aangedaan, voor een praatje met zijn voormalige vaste buurtjes. Vonden ze leuk. Uiteraard werden wij gelijk bijgepraat over degenen met wie het ook slecht gaat of inmiddels was overleden. Altijd verrassend bij die oudjes. Ze houden vooral elkaar scherp in de gaten. Dinsdag was een medische dag. In de ochtend uren een ontsteking weg laten snijden in mijn bovenbeen. Er was een pijnlijke bobbel verschenen die steeds groter werd en de aangenomen kleuren waren wat verontrustend. Ik ben meestal van ‘gaat wel over’, maar Joyce vertrouwde het niet. Dat bleek terecht. Waarschijnlijk een insectenbeet opgelopen in Frankrijk waarbij de nodige bacterien ijverig aan het werk waren gegaan. Voor iemand zonder milt, zoals ik, kan dat slecht aflopen. Dus scalpel erin (“Het kan even pijn doen, mijnheer Gritter, maar u bent wel wat gewend toch”. “Ja dokter, maar toch….Autch!!!!!!”) en drie dagen koelen. Na de ingreep ’s morgens, met ingepakt been meteen door naar mijn vrienden van het AvL. CT-scan met een middagje opname om mijn nier in een bedje van vocht te leggen. Geen echte inspanning, maar het kost een paar uur. Maandag aanstaande de uitslag. Hoop dat de groei weer tot stilstand is gekomen na drie maanden extra chemopillen. Zo niet, dan hebben ‘die schatten’ mij een nieuwe medicatie beloofd die leidt tot inleveren van kwaliteit van leven. Wil ik eigenlijk bij dit prille zomerseizoen nog niet aan denken en beginnen. Dus duim maar voor mij. Deze week afgesloten met de verjaardagen van twee van onze kleinkinderen, Zoë (8 jaar) en Tim (17 jaar) in Voorthuizen. Tim was bovendien net geslaagd voor zijn examen. Dus dubbelfeest. E.e.a. werd meteen gecombineerd met ‘een open huis’ van het hele gezin van zoon Jeroen en schoondochter Sylvia. Wekelijks hebben wij daar met onze schilderkunsten een bijdrage aan kunnen leveren. Maar het meeste werk werd natuurlijk door de ouders gedaan. Na maanden bezig te zijn geweest, kunnen ze nu eindelijk rustig hun leven leiden. Het huis ziet er weer tiptop uit.
In de rij: Vorige keer beschreef ik mijn ergenissen over ‘in de rij staan bij de Franse kassa’. Mijn oud-collega en goede vriend Henk reageerde hierop met een mooie collumn van Frank Renout, correspondent in Frankrijk voor o.a. de NOS. Ik neem hem hieronder over.
In de rij: Ze staan bij de patisserie van Cédric Grolet en ze staan bij de deur van Louis Vuitton. Ik zie ze samenkomen bij een overheidsloket voor kinderbijslag en bij de 69 kassa’s van onze supermarkt Auchan. Als ze jong zijn verzamelen ze zich op het schoolplein voor ze de klas in mogen, als ze een baan hebben verzamelen ze zich rond elk spitsuur bij de metro in Parijs. Fransen die in de rij staan. Ze zijn een waar fenomeen. En ze worden bloedserieus genomen. Sociologen, antropologen en historici hebben zich er allemaal al overheen gebogen. En één goed duidelijk antwoord is er nooit gekomen op deze vraag: Waarom lukt het de Fransen – het volk dat een revolutie ontketende, het volk waarvan boeren en vissen met de regelmaat van de klok in opstand komen, het volk dat demonstreren als deugd ziet – waarom lukt het die Fransen om doodgemoedereerd uren in een rij te wachten, én daar te blijven staan, achter iemand anders die weer achter iemand anders staat te wachten? Het is werkelijk waar: Fransen hebben de kunst van het ‘in de rij staan’ tot grote hoogte verheven. Sereen en kalm berusten ze in hun lot en wachten ze op hun beurt. Ze doen niets. Soms urenlang. In Nederland ga je naar de bakker en moet je soms vechten om aan de beurt te komen. Ruzies over voordringen zijn schering en inslag in de strijd om een halfje wit. In Frankrijk staat iedereen bij de bakker netjes in een hele lange rij, tot ver in de straat. Iedereen wacht zolang als nodig is. Én zonder morren. En als je dan aan de beurt bent, zegt de mevrouw naast je: “Non, non, c’est à vous”. Uit beleefdheid, omdat ze ziet dat je met een zware tas en een ongeduldige peuter staat. Wij gaan één keer in de week naar een kaasboer op de markt. En daar staat elke week een héél lange rij. Een stoet mensen, netjes wachtend op brie à la truffe of traditionele Banon, ingepakt in een druivenblad. Die rij slingert zich zelf langs de appels en artisjokken van de groenteboer die naast de kaasboer staat. De groenteboer klaagt niet. De wachtenden schuifelen langzaam en onverstoord richting zuivel. Niemand is ontevreden in de camembertfile. De Britse historicus Thomas Carlyle schreef een boek over de Franse revolutie en besteedde een heel hoofdstuk aan ‘de kunst van het in de rij staan’ die de Parijzenaars onderscheidt van alle andere volken. Jean-Paul Sartre keek in 1960 in Parijs uit zijn raam en zag beneden op het plein, naast Les deux Magots, een rij wachtenden voor de bus staan. Dat leidde tot filosofische gedachten over vervreemding, individuen en collectieven, opgetekend in ‘Critique de la Raison Dialectique’. De Franse historicus Gérard Monnier maakte een fotoboek over ‘mensen in de rij’. Antroposoof Christian Bromberger publiceerde een bloedserieus wetenschappelijk artikel over ‘staan wachten’: ‘een sociaal fenomeen dat een speciale verhouding heeft tot tijd en ruimte, dat verschilt per periode en samenleving, en dat haaks staat op de moderne tijd waarin alles steeds sneller gaat’. Onderzoeksbureau Ipsos hield het praktischer. Het vroeg de Fransen naar hun ervaringen. De langste rijen, zeiden de ondervraagden, staan bij winkels en warenhuizen en in postkantoren. Maar nergens vond ik het antwoord: waaróm kunnen de Fransen zo goed in de rij staan en wachten? Ik gok dat het iets te maken heeft met Franse beleefdheid en met de hiërarchische samenleving. Maar als zelfs Sartre het niet wist, wie ben ik dan?
En dat is 100: Op 9 mei 2022 Verscheen de eerste ‘Week van Joop & Fritz’. Eigenlijk toen nog alleen ‘De Week van Fritz’, maar het ging natuurlijk over ons. In 100 blogjes heb ik de afgelopen twee jaar de lotgevallen uit ons leven vastgelegd. Dat alles aangevuld met wetenswaardigheden over musea, geschiedenis, etenswaren, recepten, artikelen, films, boeken, etc. Dat alles zoveel mogelijk visueel gemaakt met filmpjes en foto’s. Heel veel foto’s. De mij geboden ruimte op WordPress is dan ook voor 96% opgebruikt. De komende weken ga ik mij eens beraden op de toekomst. Ga ik flink opruimen op de site (had ik al eens gezegd, maar niet van gekomen) of is het misschien mooi geweest en is het tijd voor wat anders? Ik weet het nog niet precies. Mijn blog is natuurlijk in eerste instantie een dagboek voor onszelf, maar er is in de afgelopen twee jaar een kleine lezersschaar ontstaan. Kind op wereldreis, familie in Spanje, nichten en neven, oud-collega’s, vrienden en kennissen. Wij merken dat mijn schrijfsels het contact met al die mensen intenser en levendiger maakt. Men reageert, belt, informeert, stelt vragen, gaat in gesprek en geeft tips en suggesties. Een aantal van onze volgers geeft dikwijls aan van de stukjes te genieten. Dat maakt het natuurlijk leuker dan af en toe een belletje plegen. Het maakt ook dat ik wekelijks bijna een soort plicht voel om iets te schrijven. Sla ik een keer over, dan denken sommige lezers meteen dat er wat aan de hand is. Grappig eigenlijk dat er zo’n soort band ontstaat. Kortom, ik ga een tijdje nadenken over een vervolg. Net als vorig jaar las ik een zomerstop in. Zo eind augustus meld ik mij weer. Onze tuin staat in bloei, dus wij vlijen ons op de kussens om te genieten van al dat moois. En als het even meezit, reizen wij tegen het einde van juli opnieuw af naar Frankrijk om er een paar weken te fietsen. Fijne zomer!
Update: Uitslag scan was goed. Arts vroeg verbaasd wat ik had gedaan om zo’n goed resultaat te halen. “Tja, zijn advies gevolgd en een hogere dosis genomen”. Was hij vergeten op te schrijven vorige keer. Hij was in ieder geval zeer verheugd over de verbeteringen. Uitzaaiingen stabiel gebleven of gekrompen. Hij verwacht dat voortzetting van de hogere dosis tot nog meer krimp leidt. Dus weer vier maanden rust in de tent. Wij zijn er blij mee.
Joop & Fritz 
Plaats een reactie