Watsgeburt
Twee weekjes boerderijgeluk (met een hobbel): Na mijn hartinfarct en het plaatsen van twee stents en ruim een maand niks mogen doen, vonden wij het tijd om opnieuw te genieten van een paar heerlijke weken op de boerderij van Henk en Lia in Epe. Al ruim zeven jaar komen we daar met regelmaat en het voelt elke keer weer als thuiskomen. Midden tussen de weilanden en het vee verblijven we in onze comfortabele bungalow, mét dagelijks diverse gezellig praatjes met Henk en Lia én een gezamenlijk etentje ter afsluiting. Uiteraard stapten we weer op de fiets. Sinds mijn hart weer goed werkt, zijn tochtjes van 40 kilometer geen probleem meer. De mooiste rit bracht ons van Epe langs de IJssel naar Deventer – wat blijft dat toch een prachtige stad. De historische sfeer, de gevels in Dickensstijl, het pontje over de IJssel… En natuurlijk even neerstrijken op een terrasje. Daarna reden we via Olst weer terug richting Epe. Nou ja, dat was de bedoeling. In Olst moesten we een dijkje op. Iets te steil, zo bleek. Ik verloor mijn evenwicht en rolde – met fiets en al – achterover naar beneden. Gelukkig droeg ik een helm, maar door mijn bloedverdunners veranderden wat ontvellingen in een flink bloedbad. Terwijl Joyce haar schrik van zich af probeerde te schudden, belde ze bij diverse huizen aan. Bij nummer vier troffen we een vriendelijke vrouw die kordaat de EHBO ter hand nam. Met een ingepakte hand vervolgden we onze weg. Het was mijn eerste valpartij in al die jaren – en dan net een week nadat ik met antistolling begonnen ben. De wonden bleven nog een week bloeden. Irritant, maar het mocht de pret niet drukken. We genoten verder van prachtig weer, terrasjes, lekker eten én het fijne gezelschap van Henk en Lia. Op de boerderij is altijd wat te beleven: dit keer mocht ik meekijken bij het schapen scheren. Indrukwekkend hoe de dieren zich zonder morren lieten scheren. Jammer genoeg trof Henk twee dagen later een geschoren schaap dood onder een boom. Geen verband, wel sneu. Zondag 15 juni reden we voor een weekje naar huis, vanwege verplichtingen met betrekking tot de voorbereidingen van de knieoperatie van Joyce. Wel met een tussenstop bij zoon Jeroen in Voorthuizen. Schoondochter Sylvia herstelt daar van gebroken ribben – gelukkig gaat het al wat beter, maar pijnlijk blijft het nog wel. Een week later volgde de omgekeerde weg. Eerst de 9e verjaardag van Zoë vieren in Voorthuizen en dan door naar Epe. Veel gefietst werd er niet echt door minder weer, maar dat mocht de pret niet drukken. We brachten een bezoek aan het mooie Harderwijk en terwijl ik opnieuw dialyseerde in het Isala ziekenhuis in Zwolle, maakten Joyce en Lia een leuke stadswandeling door Zwolle.
Als alles bloeit: We genieten van ons tuintje nu alles in bloei staat. Toch altijd het mooiste moment van het seizoen. De hortensia-border staat vol roze trossen, de Oleander heeft de winter overleefd in onze schuur en de Petunia’s hangen rijkelijk over de potten en bakken heen.
Auto kiezen, altijd lastig: een nieuwe auto kiezen valt nog niet mee. Vooral als het gaat om smaakverschillen tussen Joyce en mij. Het scheelt dat Joyce haar eigen sportieve Opeltje Adam Rocks heeft, want dan mag ik de familiewagen redelijk vrij kiezen. Maar het is natuurlijk leuk wanneer je een gezamenlijke keuze kunt maken. Voorkeur van Joyce gaat uit naar de nieuwe versie van de Renault Captur die in augustus verschijnt. Maar na drie Capturs wil ik toch eigenlijk wat anders en iets groters. Voorkeur gaat uit naar een mat zilveren Renault Austral in de sportieve en luxe Alpine Esprit versie. Bijna gekocht bij een dealer in Den Haag. De verkoper begon echter binnen een paar uur met belletjes zo aan te dringen (“Nu kopen, anders verkoop ik hem aan een ander”.), dat ik er vriendelijk voor bedankt heb. Gelukkig belde mijn vaste dealer in Hoofddorp dezelfde dag dat hij er binnenkort drie binnen krijgt in dezelfde mat zilveren versie. Dat is betere service. Wachten betekent wel dat er nog andere merken en modellen in beeld komen. En de twijfel over elektrisch of hybride. Nieuw of eentje van een jaar oud? Ik ben van ‘nieuw’, maar wat zijn ze duur tegenwoordig. Ik herinner mij mijn eerste Fiatje 850 voor Fl. 1750,– in 1971. Vond ik toen al een heel bedrag, waar ik mijn rode Kreidler brommer met spijt voor verkocht en een beetje leende bij mijn vader. En zo liepen in die ruim 50 jaar de prijzen stevig op. Je bent nu gauw zo’n 40.000 euries kwijt. Bijna een ton in oud geld. Niet te geloven. Ik ben er nog niet uit.
Verlos ons van deze vreselijke man.
Ontwikkeling: De grijze coupe van Joyce ontwikkelt zich steeds meer in de richting van haar wensen. Maar het blijft een traject van bijsturingen. Het model heeft een knipbeurt gekregen en is qua lengte weer een beetje opgeschoven naar vroegere tijden.
Tegelwijsheid: Gezien bij een Oldtimerbeurs
Oldtimers: In Mijdrecht deze maand een leuke Oldtimerbeurs, waarbij ik ook een paar oud-collega’s trof van het Transportmuseum. Even bijpraten over de sluiting van dit leuke museum. Kwam er ook een Fiat 600 tegen. Het eerste autootje van mijn vader rond 1964. Bij deze versie staan de portieren al in de normale stand, bij het exemplaar van mijn vader gingen ze nog achterwaarts open. Het kentekennummer is mij altijd bijgebleven: JF-20-13.
Voorbereid: Donderdag krijgt Joyce haar nieuwe (halve) knie. Ter voorbereiding even langs Medipoint. Dacht dat een stel krukken wel voldoende zou zijn, maar volgens de mevrouw van dienst hoorde er ook een rollator, een toiletverhoger en een badkruk bij. Gelijk maar lid geworden van Amstelring.
Dat was deel twee van juni. Tot de volgende keer.
Joop & Fritz 
Plaats een reactie