Watsgeburt
Nieuwe Knie: De nieuwe (halve) knie zit erin. Operatie verliep snel en goed volgens de orthopedisch chirurg. Eind van de dag was Joyce weer thuis en kon het revalideren beginnen. Op moment van schrijven zijn we bijna vier weken verder. De nietjes zijn eruit waardoor het ‘rollade-effect’ redelijk verdwenen is. De eerste behandelingen bij de fysio zijn achter de rug. Nog wel een flink aantal te gaan, voordat Joyce weer over een hekje springt. Hoewel, de laatste keer dat ze dat deed, brak ze een been. Dus maar niet voorstellen. De chirurg heeft met Joyce een ‘deal’ gesloten. Doel is om na zes weken (nog twee te gaan) zonder krukken naar de gezamenlijke slotbespreking te komen. Alle ongeveer 20 ‘knie slachtoffers’ van juli waren vooraf al bijeen en sluiten ook gezamenlijk af. Wel hadden ze verschillende chirurgen. Wanneer iedereen dan bewonderend aan Joyce vraagt hoe lopen zonder krukken mogelijk is, moet ze zeggen: “Ik ben geopereerd door dr. Rademakers”. De chirurg bedoelde het natuurlijk als grap, maar je hebt als patiënt dan wel een mooie stip aan de horizon. Op dit moment klinkt er nog dagelijks veel gekreun en ‘auw’ en ‘ ahh’ door het huis, want Joyce wil zoals altijd actiever zijn dan al mogelijk is. Geduld is een schone zaak. Het gaat allemaal langzaam, maar na vier weken zit er best vooruitgang in. Het lopen met (inmiddels) één kruk gaat soepeler, een beetje buigen is inmiddels weer mogelijk en ze past weer op de bijrijdersstoel.
Verjaardagsprojecten: De Lego-sets die mijn verjaardag opleukten, zitten inmiddels in elkaar. De Red Bull van Max en de Ferrari van Leclerc. Ik heb er weer met veel plezier de nodige uurtjes in gestoken. Inmiddels aan het uitkijken naar een nieuw project. Er begint wel een ruimteprobleem te ontstaan in mijn werkkamer. Daarom eerst enkele wanddisplays aanschaffen om dit F1 duo samen met het eerdere duo van Hamilton en Norris het wagenpark aan de muur op te hangen.
Leeuwarden: Het blijvend contact met een flink aantal oud-teamleden voelt prettig. We zien en spreken de meesten met enige regelmaat. Eerder deze maand vierde oud-collega Froukje haar 70e verjaardag. Ja, we worden allemaal ouder. Samen met oud-collega’s Saskia en Henk en hun partners Frits en Gerland, togen wij naar Leeuwarden. Nog best een stukkie rijden. Joyce in de lengte geparkeerd op de achterbank, omdat de voorstoel i.v.m. buigen nog geen optie was. Gelukkig was het prachtig zonnig weer en konden wij, rijdend over de Afsluitdijk, genieten van de wijdse luchten. Daarna deden wij allerlei leuke dorpen aan met prachtige namen. Je zou zomaar accuut naar dit stukje Friesland willen verhuizen. Het feestje voltrok zich in een fraaie brasserie op landgoed Stania State in Oentsjerk (nabij Leeuwarden), een prachtige locatie. De 40 gasten waren geselecteerd op de belangrijke rol die ze hadden gespeeld in het leven van Froukje. Middels een diapresentatie lichtte Froukje ieders rol toe. Erg leuk om daar deelgenoot van te zijn. Mooi ook om een aantal mensen te ontmoeten die wij alleen kenden van de verhalen.
Trouwdag: En dan was het ook nog onze trouwdag. De 20e juli waren wij alweer 32 jaar getrouwd (en inmiddels 35 jaar samen). Geen kroongetal om uitgebreid te vieren, dus hielden wij het simpel met een etentje bij de Griek.
Ei gelegd: Na weken vergelijken en twijfelen is het ei gelegd. De nieuwe auto wordt een Lynk&Co. Na veel bezoeken aan showrooms, testritten en testverslagen lezen en kijken bestond mijn lijstje nog uit een drietal kanshebbers. (Renault Austral, Renault Captur en Lynk&Co 01). Allemaal prima auto’s met elk hun plussen en minnen. Wat kies je dan? Ik heb mijn keuze tenslotte laten bepalen door de auto waar ik het meest blij van werd. Met mijn gezondheidsrisico’s en twijfelachtige levensverwachting, moet je jezelf soms kietelen. En, laat dat nou net de auto zijn waar Joyce ook voor koos. Het duurt soms even bij ons, maar tenslotte komt er altijd wel een gezamenlijk resultaat uit. En dat voelt toch fijner, dan waneer de meningen verdeeld zijn. Het is de Lynk&Co 01 ‘Black Edition’ geworden. Deze week wordt de auto naar onze wensen gepersonaliseerd. Lynk heeft zijn 01 model namelijk opgesierd met blauwe accenten die wij minder fraai vonden. Iets wat de meeste kopers vinden. Alle blauwe en zilveren accenten worden nu zwart gemaakt. Met de velgen is dat inmiddels gebeurd. Ziet er stoer uit. Lynk&Co is een merk dat nog niet zoveel jaren bestaat, het is onderdeel van het Zweeds/Chinese concern Volvo, waar ook de Polar vandaan komt. Het verhaal gaat dat eigenaar bij zijn afscheid nog één keer een auto naar eigen smaak mocht ontwerpen. Dat werd de Lynk&Co 01. Een auto waarin standaard alle opties inclusief waren. De enige keuze voor de klant was zwart of blauw en je kon er nog een trekhaak onderzetten. Meer smaken waren er niet. In eerste instantie waren de auto’s via een soort abonnement te huur, maar inmiddels kun je ze ook gewoon kopen. Vind ik een prettigere optie. Onder de schil is de Lynk vooral een Volvo XC 40, maar dan luxer, groter en completer. Nog even tot 12 augustus geduld hebben. Valt niet mee.
Klantenservice: Ook jij zult af en toe met een klantenservice bellen die geautomatiseerd is en/of gebruik maakt van chatbots. Het is meestal één grote ergernis. Ik kwam er een leuk stukje over tegen met ergernissen die ik uit eigen ervaring ken. Ik wil ze je niet onthouden:
Het muziekje: “Een ogenblik geduld alstublieft, al onze medewerkers zijn in gesprek.’ En dan begint een jazzy panfluit of ander schel en keihard muziekje, in een loop van acht seconden. Na drie rondes ben je in staat om maar gewoon op te hangen.”
De robot: „Praat in volledige zinnen, zegt de vriendelijke robotstem. ’Ik wil een medewerker spreken.’ De stem: ’Bedoelde u: ik wil mijn adres wijzigen?’ Nee!!!. Nee!!!!, dat bedoelde ik niet!!.”
De eerste lijn: „Eindelijk, een mens! Je legt alles rustig uit. ’Oh, dat kan ik helaas niet voor u oplossen, daar moet u de technische afdeling voor hebben.’ Doorverbinden. ’Wat is uw klantnummer?’ Zucht. Weer opnieuw.”
Het keuzemenu: „‘Toets 1 voor facturen, toets 2 voor bestellingen, toets 3 voor retourneren, toets 4 voor overige vragen.’ Je drukt op 4. ’Dit menu bestaat niet. Het gesprek wordt beëindigd.’
De ‘ik verbind u door’: „Je wordt eindelijk geholpen. Maar dan: ’Ik verbind u even door met mijn collega, momentje.’ Je hoort een klik. En dan… tuut tuut tuut. Gelukkig heb ik niet meer te doen vandaag. Ik bel nog wel een keer.”
De enquête: „Na een half uur wachten, vier keer doorverbinden en nul oplossing, krijg je mail: ’Hoe tevreden bent u met onze service?’”
De chat die verdwijnt: „Je typt netjes je vraag in de chatbox. ’Een medewerker zal zo bij u zijn.’ Tien minuten later: ’U heeft te lang gewacht. Deze sessie is beëindigd.’ Lekker dan.”
Gegevens: „Je begint netjes in de chat. Naam, klantnummer, geboortedatum. Alles ingevuld. Dan krijg je eindelijk een medewerker. ’Kunt u mij eerst even uw klantnummer en geboortedatum geven?’ Serieus? Wat dacht je wat ik net allemaal heb lopen typen?”
Memorylane
Pabo: Joyce en ik volgden beiden onze opleiding tot leerkracht in Haarlem in twee imposante gebouwen. Joyce aan de Kennemer Streekschool aan de Raaks (inmiddels gesloopt) en ik aan de Rijks Pedagogische Academie aan de Leidsevaart in Haarlem. Voorheen heette dat Kweekschool en tegenwoordig Pabo. Deze kweekschool stamt uit begin 18e eeuw en niemand minder dan Theo Thijssen behaalde er zijn onderwijzersacte in 1898. Ik had dus goede voorgangers. Het gebouw aan de Leidsevaart heeft op mij een onuitwisbare indruk achter gelaten. Het lag pal naast de St. Bavo (niet te verwarren met de Bavo op de Grote Markt). Ik heb ieder lokaal en de meeste docenten nog scherp op het netvlies. Het is inmiddels ruim 50 jaar geleden dat ik de school verliet. De gedachte dat de meeste docenten inmiddels niet meer leven vind ik wel een droevig bewijs van de eindigheid van het leven. Van mijn studie genoten heb ik nog goed contact met een tweetal (het hierboven al eerder genoemde echtpaar Henk en Gerland) en af en toe met twee anderen. Van een paar weet ik dat ze inmiddels zijn overleden. Tja, zo gaat dat. In die tijd was er nog geen internet en mede daardoor is er weinig terug te vinden aan foto’s of info over studiegenoten of docenten. Kennelijk zijn er geen reünies geweest en ook op Schoolbank vind je weinig terug. Onlangs kwam ik op Schoolbank een docent tegen, mijnheer Schultz. Een bijzonder figuur die altijd op sandalen liep en Duits en geschiedenis gaf. Ik ben lid van de Facebook groep ‘Haarlems verleden” waar ik recent nog een paar foto’s vond van onze beider scholen. Heerlijke nostalgie. (Voor de goede orde zeg ik er nog maar een keer bij dat je de foto’s kunt vergroten door erop te klikken).
Van de meester en de juf, ter lering en vermaak
Chatgpt: Het blijft leuk om foto’s te bewerken met Chatgpt. Inmiddels zijn er ook diverse mensen die via internet een prompt (tekst) leveren om een bijzondere foto te maken. Onlangs probeerde ik de volgende twee opdrachten. Kies een foto van je gezicht en voeg één van onderstaande teksten in. Je kunt bepaalde woorden ook vervangen door bepaalde kenmerken weg te laten of toe te voegen. Het resultaat is verbluffend. Oké, Joyce was minder tevreden.
Maak een contrastrijk zwart-wit portret van dichtbij van de man op deze foto. De afbeelding mag alleen de rechterhelft van zijn gezicht tonen. Verlicht de rechterkant van het gezicht op dramatische manier en werp de rest in een diepe schaduw, gebruik donkere achtergrond details in de huid textuur, jukbeenderen en oogfocus om een sfeervolle filmische sfeer op te roepen.
Maak een contrastrijk zwart-wit portret van dichtbij van de man op deze foto. De afbeelding mag alleen de rechterhelft van zijn gezicht tonen, gedeelte ondergedompeld in water met zichtbare waterdruppels en belletjes op zijn huid en haar. Verlicht de rechterkant van het gezicht op dramatische manier en werp de rest in een diepe schaduw, gebruik donkere achtergrond details in de huid textuur, jukbeenderen en oogfocus om een sfeervolle filmische sfeer op te roepen.
Kangoeroe: Op bepaalde merken sportschoenen staat: ‘gemaakt van KG leer’. Dus van kangoeroe-huid. Nooit geweten dat de beestjes hiervoor werden gebruikt. Maar liefst 1,3 miljoen kangoeroes worden hiervoor jaarlijks afgeschoten. De rest van het vlees gaat naar de diervoederindustrie (hondenvoer) en hier en daar kun je kangoeroe steak (bovenbil) kopen. Of er worden tasjes van het leer gemaakt. Maar even terug naar de jacht. In de nachtelijke uren gaan jagers op zoek naar kangoeroes. Er mag niet op drachtige vrouwtjes worden geschoten en het moet een dodelijk schot in de kop zijn. Om dat op een afstand van 150 meter in het donker te doen is een utopie. Dus is de kogel vaak niet dodelijk en wordt een oog of kaak getroffen. Eén op de drie is bovendien een vrouwtje en die hebben het grootste deel van het jaar een jong in de buidel of vlak bij zich. De jager gaat na het schot naar de aangeschoten kangoeroe om te controleren of deze dood is. Zo niet dan volgt een tweede kogel. Vervolgens worden de poten afgeknipt. Geen idee waarom, want vluchten kan volgens mij niet meer. Is er een jong dan volgt een nog gruwelijker tafereel. Volgens de richtlijn van de overheid moet bij een jong zonder beharing de schedel worden verbrijzeld of het jong moet worden onthoofd. Betreft het een jong met beharing die al vrij rondloopt dan volgt ook hier de kogel. De meeste jongen vluchten echter weg en zijn daarna reddeloos verloren omdat ze nog niet voor zichzelf kunnen zorgen. In veel landen geldt al een verbod op alles wat van de kangoeroe komt. Helaas trekken ze er zich in Australië weinig van aan. Daar geldt dat er teveel kangoeroes zijn en er geruimd moet worden. Voor de betreffende uitzending volg je onderstaande link: https://npo.nl/start/serie/keuringsdienst-van-waarde/seizoen-25?at_campaign=npostart_series&at_channel=npostart&at_creation=share-link&at_detail_placement=1:mdq68f8x:5b06631c08d74c09b3bf67d1e475d25c&at_format=share_button;;0_0&at_general_placement=serie;keuringsdienst-van-waarde;seizoen-25;vlaamse-friet&at_medium=display&at_variant=organic
Tot zover de maand juli. Tot volgende keer.
Joop & Fritz 
Plaats een reactie