Watsgeburt

Dag augustus: Wanneer augustus voorbij is, rest ons nog een paar weken tot de herfst. Vroeger stond ik er niet zo bij stil, maar de laatste elf jaar vervult het mij met enige melancholie. Toen ik voor het eerst hoorde dat ik kanker had, kwam de gedachte op: ‘Haal ik het voorjaar?’ Hoewel mijn oncoloog meteen aangaf dat er voor mij nog wel wat ‘voorjaren’ zouden volgen, nam ik dat niet voor zoete koek aan. Na een paar maanden stil vallen van verbijstering, kreeg ik daarna haast. Haast, om nog zoveel mogelijk (zomerse) dingen te doen, want je weet niet hoe lang je nog te gaan hebt. Dat weet natuurlijk niemand, maar ik ben mij daar gelet op mijn haperende gezondheid, bewuster van. Dus bij elke naderende herfst vind ik het extra jammer dat de periode van mooi weer, genieten van de tuin, fietstochten maken, binnenlandse vakanties, etc. voorbij is. En er zaten dit jaar met een dubbel hartinfarct en een knieoperatie al de nodige haperingen in. Sinds de dialyse kent ook het reizen beperkingen. Met het einde van de zomer inzicht, denk ik ook nu weer aan de haalbaarheid van de volgende zomer. Ik lig er gelukkig niet van wakker, want ik blijf optimistisch. Maar toch staat het gevoel sinds 2014 in een ander standje.

Stuk: Hoeveel kan er in een korte periode stuk gaan? Begin deze maand begaf onze stofzakloze Miele stofzuiger het en had prijzig onderhoud nodig. (weggooien was geen optie). Vervolgens raakte de gootsteen verstopt. Nog nooit gebeurd in onze ruim dertig jaar samenzijn. Na allerlei probeersels van onszelf, bleek een loodgieter absolute noodzaak. Waar je zo vaak hoort dat die mensen stampvolle agenda’s hebben en dus wachttijden en dan ook nog woekerprijzen rekenen, stond er zowaar een uur nadat ik gebeld had eentje op de stoep. Misschien dat de zomervakantie in ons voordeel was. Voor een alleszins redelijk prijs werd de klus geklaard (een doorgebogen afvoerpijp in de kruipruimte) door dit overigens gerenommeerde bedrijf. Kort daarna blies de stoomstrijker zijn laatste adem, pardon, stoom uit. Probleem is dat Joyce die dingen nooit ontkalkt. In de afgelopen dertig jaar is de strijkbout dan ook wel het meest vervangen apparaat in huize Gritter. Dus een strijkijzer aangeschaft die zelf ontkalkt. En voor mijn zekerheid heb ik voor Joyce flessen gedistilleerd water aangeschaft. Daar zit geen kalk in. Onkruid tussen de stenen weghalen met een elektrische brander. Twee jaar geleden kochten we zo’n ding en sindsdien een paar keer, met wisselend succes, gebruikt. Het gaat heel langzaam en het stinkt enorm. Maar ja, de buurvrouw was er heel erg over te spreken en dus wilde Joyce er ook eentje. Toen Joyce hem deze maand weer eens wilde gebruiken (want dat kan toch met een stijve knie!) bleek de haalbare temperatuur net genoeg om je haar mee te föhnen. In de prullenbak ermee en maar weer gewoon heet water en een krabbertje gebruiken. Op een ochtend laadde mijn elektrische tandenborstel niet meer op. Dat probleem had die van Joyce ook al af en toe, maar dan gebruikte ze mijn body. Dus maar snel twee nieuwe besteld. Vervolgens konden mijn prijzige Sennheiser oortjes niet meer opladen. Toen ik de bon erop nasloeg, bleek dat precies een dag na afloop van de garantie te zijn. Ik besteedde er een briefje aan met allerlei vriendelijke woorden en deed een beroep op coulance. En zowaar, ik mocht ze kosteloos opsturen naar het service centrum in Duitsland. Diezelfde week ontving ik een keurig pakketje met daarin een compleet nieuwe set. Dat was nog eens service. Inmiddels begint ons Hue domoticasysteen te haperen. Lampen gaan niet of deels niet meer aan volgens het schema. De Hue buitenlamp kon daarentegen niet meer uit en moest vervangen worden. Toch een schroeflampje van 25 euries. Als wij ’s avonds naar bed gaan, hoeft één van ons alleen maar te roepen naar de Google-Hub: “Oké Google, Bedtijd” (of Welterusten). Normaal gingen dan alle lampen uit. Vorige maand begon onze Google stem dan alle 24 lampen en hun plek op te noemen waarbij dat niet lukte. Dat bleef de stem eindeloos herhalen. Wil je nog enige nachtrust hebben, moet je snel roepen: “Oké Google: Stop!”. Vreemd genoeg gingen alsnog de lampen uit. Sinds deze maand krijgen wij als antwoord terug: “Dat kan niet op dit apparaat, welterusten”. De lampen gaan overigens ook dan uit. Er gaat dus ergens iets niet goed, maar talloze pogingen de boel te resetten, heeft nog niks opgeleverd. Ik hoop dat er komende maand even niks stuk gaat.

Jasper 30: Op 5 augustus werd Jasper 30 jaar. Jeetje: 30 alweer! Het moment dat ik hem in de Tummy Tub stopte lijkt gisteren. Gezamenlijk vieren zat er ook dit jaar niet in, want het feestvarken is op reis. Dus had Claudia familie en vrienden gevraagd om tijdig een leuke kaart te sturen. Dan was er op Jaspers verjaardag toch een soort verrassingspakketje. Wij maakten beiden een leuke kaart met 30 jaar herinneringen en foto’s uit die periode. Ze kwamen keurig op tijd aan en Jasper gaf aan dat het hem raakte.

Lynk&Co: Op 12 augustus maakten wij de laatste rit met onze blauwe Captur naar Emmeloord. Na iets meer dan vier en een half jaar trouwe dienst, krijgt hij een nieuwe eigenaar via een autobedrijf aldaar. Waarom zo ver van huis? Deze dealer had als één van de weinigen nog een Lynk&Co Black Edition in huis die voldeed aan onze wensen. Hadden wij destijds ook met de blauwe Captur. Onze ‘Edition One’ versie was destijds alleen nog beschikbaar in Leeuwarden. Het spreekwoord luidt: ‘Wat je van ver haalt, is lekker’. Onze Lynk&Co Black Edition konden wij helemaal personaliseren. Dus letters eraf, zwarte velgen en alle zilveren, chromen en blauwe onderdelen zwart gemaakt. Lekker stoer.

Autoverleden Ger: Inmiddels gingen, sinds wij ons rijbewijs hadden gehaald, zo’n 20 auto’s aan de Lynk vooraf. 13 van mij of van ons samen en 7 van Joyce. Hieronder een fotografisch overzichtje. Dat bleek overigens nog lastig, omdat een deel zich afspeelde voor het digitale tijdperk. Toen schoten wij nog foto’s met een gewone camera en een fotorolletje of cassette. Gelet op het beperkte aantal foto’s (24 op een rolletje of 36 op een cassette) en het prijzige ontwikkelen en afdrukken, was het fotograferen van je auto niet meteen het eerste object dat je vast wilde leggen.

Autoverleden Joyce

Joop 68 jaar: Afgelopen 15 augustus tikte Joyce de 68 kaarsjes aan. Gebruikelijk is bij onze verjaardagen een ‘belevenisdag’ i.p.v. een kringverjaardag. Ging mijn belevenis verjaardag dit jaar niet door vanwege mijn hartinfarct, die van Joyce verviel door de knieoperatie. Na het Skydiven vorig jaar was (en is) de gewenste belevenis dit jaar een ‘Paramotor vlucht’. Dat is vliegen met een motortje onderaan een parachute. Maar met een stijve knie natuurlijk op dit moment niet erg verstandig. Het vliegseizoen loopt tot oktober, dus maar uitstellen tot volgend voorjaar. Dit jaar weer een gewone verjaardag in kleine kring. Wel ’s middags samen een gezellig terras opgezocht aan het water voor een lekker grote ijscoupe. Jasper stuurde en persoonlijke kaart met allerlei lieve gedachten over zijn moeder en enkele QR-codes met haar favoriete muzieknummers. Die werden dus luidkeels meegezongen in de tuin.

Revalidatie: Het is inmiddels 8 weken geleden dat Joyce een nieuwe (halve) knie heeft gekregen. Het herstel valt nog niet mee. Aan de buitenkant herinnert een klein streepje nog aan de operatie. Op een paar meter afstand valt het bijna niet meer op. Van binnen loopt het echter nog niet gesmeerd. Wij bezochten deze week een afsluitende lotgenoten bijeenkomst. Een groep van zo’n 12 mensen die een nieuwe (hele of halve) knie had gekregen. Net voor de operatie kwamen ze ook bij elkaar. Een arts en een orthopeed bespraken de kort daarvoor genomen röntgenfoto’s en de vorderingen van een ieder werden getest. Bij de één was het gewricht weer soepel als voorheen (iemand rende zelfs alweer) en bij de anderen was het buigen en strekken in allerlei gradaties aanwezig. Joyce bleek de ‘slechtste’ van de klas te zijn en ja, dan moet je nablijven. De arts en de orthopeed bekeken de knie nog eens en kwamen met een dringend advies: “Ga met buig-oefeningen door de pijngrens om daarmee het binnenkapsel van de spieren te laten scheuren. Je merkt zelf dat dit gebeurt en dat voel je, maar het kan geen kwaad. (Oeps!!!) Voor het doorbuigen naar de andere kant leg je je been op een stoel met 3 kilo zand op je knie. Ook dat ga je na een minuut of vijf flink voelen. Half uurtje volhouden. (!!!) En op de hometrainer net zo lang heen en weer trappen tot je rond gaat. De tranen springen je bij dit alles ongetwijfeld in de ogen, maar daarna merk je pas hoe fijn het is om een nieuwe knie te hebben. (Ja, ja, dat is pas vreugde). O ja, je moet wel extra sterke pijnstillers en een maagbeschermer slikken. Blijft angst jouw pijngrens bepalen, dan brengen wij je onder narcose en gaan de knie zelf doorbuigen. Dan scheurt het kapsel pas echt goed, maar dat merk je pas wanneer je uit narcose komt. Dat wil je natuurlijk niet, dus ga aan de slag. Doen jij of wij verder iets, dan verhardt het spierkapsel en blijft de knie de rest van je leven stijf” . Zoooo…dat is een pittig en streng advies! In de films van ‘The Godfather’ noemen ze dat zo ongeveer ‘An offer you can’t refuse’. Er klonken nog een paar ‘Ja maren…’ uit Joyce haar mond, maar dat veranderde niks aan het advies. Dus is er meteen een hometrainer aangeschaft en heb ik zes zakjes met elk een pond aan gewicht aangemaakt. Voor de overige oefeningen waren er voldoende trappetjes en hekjes voor een Squat-oefening in ons huis aanwezig. Joyce werkt inmiddels een paar dagen hard aan de ‘verscheurende kapsel’ oefeningen. Er klinken heel wat ‘Auws’ en ‘Aahs’ en er is veel napijn, maar er is wel vooruitgang. De buighoek is nu 90 graden, maar moet nog naar 110 graden.

Plussen en minnen: In aansluiting van het bovenstaande nog even dit. De laatst in gebruik zijnde kruk wordt sinds gisteren aan de kant gezet. Fijn voor de gebruiker maar overigens ook fijn voor mij. Want na acht weken krukken in huis kan ik mij gerust aanmelden voor een concours hippique. Niet als jockey, maar als paard. Joyce zette die krukken namelijk overal neer en bleven ze dan maar staan. Die dingen zijn echter topzwaar en vallen elke keer om. Ik kijk terug op acht weken kruk-gekletter. Je kunt het natuurlijk voorkomen, maar leg dat maar eens uit aan iemand als Joyce. Die gevallen krukken lagen dan overal over de vloer waar Joyce is of was. Constant alert zijn en de nodige noodsprongetjes maken om niet zelf op mijn gezicht te gaan. Het krukloze tijdperk dat wij nu binnengaan is ook wel prettig qua geluid. Zo’n kruk heeft toch iets dreigends, vooral ’s nachts. Je hoort namelijk steeds een harde klik wanneer de kruk de grond raakt, gevolg door een licht gekraak en een voetstap. Het is alsof ‘kapitein Haak’ je besluipt. En dan is er nog iets vreemds. Je zou zeggen dat wanneer de oefeningen niet lukken, je knie stijf is en je veel pijn hebt, je het voor de rest een beetje rustig aan doet. Nou, nee dus. Dan hoor je net dat de pijn hevig is en de knie stijf en vervolgens gaat mevrouw met de hoge drukspuit het terras afspuiten of klimt ze op een trap om een twee meter hoge heg te knippen. Dan vraag ik ’s morgens nog om dat maar niet te doen en dan krijg ik, wanneer ik net hulpeloos aangesloten ben op het dialyse apparaat, een triomfantelijk fotootje met zo’n blik van: ‘Tata! lekker toch gedaan!’

Dat was zo ongeveer het belangrijkste uit augustus. Voor nu tot ziens eind september.