Watsgeburt

Blog: Inmiddels is dit het 117e blog. Best een flink aantal. Eerst wekelijks en het laatste jaar voornamelijk maandelijks. Er moet immers wel voldoende stof zijn om over te schrijven en mijn schrijfsels moeten voor een ander prettig zijn om te lezen. Dus moet ik weer eens een beetje sleutelen aan mijn schrijfsels. Minder onderwerpen, minder lang en iets minder aandacht voor de gezondheidsaspecten misschien. Laat ik daar maar mee beginnen: De tumoren zijn gegroeid, dus weer aan de chemo-pillen en de revalidatie van de knie van Joyce gaat langzamer dan verwacht.

Nederland-nachtmerrie: Word je ook langzamerhand niet een beetje wanhopig over ons landje? Voormalig asielzoekers die hun onderlinge strijd in ons landje gewoon voortzetten of anderszins voor overlast en onveiligheid zorgen. Het altijd maar weer afdekken van het probleem met: ‘We moeten in gesprek blijven’. Onze dramatische politici waar een land als Nederland zich voor moet schamen. Wijzen naar elkaar en niks oplossen. En dan het woord ‘inclusiviteit’. Ik word er allergisch voor. Onze eigen cultuur wordt gewist ten behoeve van of uit angst voor culturen die ons land zijn binnen gekomen. Na de jarenlange heisa rond Sinterklaas staan nu ineens onze feestdagen ter discussie. Op de Hogeschool van Utrecht mogen de termen Pasen en Kerst niet meer worden gebruikt bij onze nationale feestdagen. Namen van Islamitische feestdagen daarentegen blijven bestaan.

Dat iedereen zijn of haar mening heeft over Israël en Gaza snap ik, maar waarom moet dat met intimidatie, geweld en vernielingen in Nederland gepaard gaan. Het gaat alleen nog maar daar over, terwijl er voldoende Nederlandse problemen zijn die om een oplossing schreeuwen. En dan de intolerantie van een klein deel van onze bevolking. Ik las deze week dat één op de vijf schrijvers wordt bedreigd vanwege de onderwerpen waar ze over schrijven. Boekhandelaren durven bepaalde boeken niet meer in de etalage te leggen, omdat anders hun ruiten worden ingegooid. Iemand vond in een prentenboek een minuscule tekening van een dame met ontbloot bovenlichaam. De plaatselijke boekhandelaar werd bedreigd en gesommeerd het boek uit de handel te halen. Boeken van schrijvers die in de winkel met messen worden bewerkt. En dan zijn er tegenwoordig de ‘loedermoeders’. Ik kende de term niet, maar toen ik het artikel las, herkende ik ze wel uit mijn werkzame jaren. Het is een categorie moeders die, vanwege allerlei eigen principes, met alle mogelijke middelen scholen onder druk zet om zaken te schrappen waar ze op tegen zijn. Zoals kinderen laten trakteren op hun verjaardag, omdat het ‘niet gezond en gelijkwaardig’ zou zijn. Deze moeders zetten zichzelf op de eerste plaats in plaats van denken om wie het draait: ‘het jarige kind’. En dan is er nog de wolf. Elke deskundige kan je vertellen dat de introductie van wolven een aantal fasen kent. Het begint met schuwheid in de eerste fase, dat loopt langzaam door van minder schuw naar helemaal niet schuw in fase vier. Daar zitten wij nu in. Op naar fase 7, waar de wolf de mens als prooi ziet. Maar wat zeggen de fauna fanaten: ‘de wolf is heilig, dus moet de mens maar wijken’. Een burgemeester die een wolf liet afschieten omdat hij een kind had aangevallen, wordt door de fanatieke faunaclub voor het gerecht gebracht met als doel een lange gevangenisstraf. Omgekeerde wereld toch. Minderheden die dwangmatig hun wil willen opleggen aan de meerderheid. En tot slot de betutteling. Zoals de ambtenarij die angstvallig met allerlei regeltjes grip probeert te houden op de bevolking. Bejaarden die geen advocaatje meer mogen drinken omdat het zorgcentrum waar ze wonen daarvoor een horecavergunning moet hebben. Of het verbieden dat die oudjes een spelletje bingo doen voor een pak koffie o.i.d. omdat bingo wettelijk gezien een verboden spel is. Je gelooft het toch niet. Mijn kapper had deze week een mooi verhaal. In ons dorp is elk jaar een feestweek. Voor de avond met artiesten wordt een tent van 100 meter lang opgezet. Deze is aan één zijde over de volle lengte open. Vervolgens zegt een ambtenaar die komt inspecteren: “Waar is hier de nooduitgang?”. Dat is Nederland anno 2025. ‘Waar moet ik heen?’ zong het Goede Doel ooit al met vooruitziende blik. Volgens de twee muzikanten is België de beste oplossing. Moest ik even kwijt.

Liriope: Onze border met Liriope of Leliegras staat prachtig in bloei. De lange paarse pluimen zijn een lust voor het oog. Liriope is een geslacht uit de aspergefamilie en bloeit van de late zomer tot en met oktober.

Theaterconcert: Deze maand een theaterconcert bijgewoond rond de muziek van Simon and Garfunkel. Uitvoerende artiesten Sieb van der Ploeg en Maarten Peters. Het origineel is natuurlijk beter, maar het was al met al best aardig. Gaf meteen inspiratie en dus de volgende dag snel bladmuziek opgezocht van het tweetal om op mijn keyboard te spelen. Opvallend hoe simpel de nummers te spelen zijn.

Huizenjacht: Wij zijn al een klein jaar op zoek naar een andere woonstek. Onze voorkeur gaat vooral uit naar Gelderland. Je leert van de bezichtigingen vooral wat je allemaal niet wilt. Deze maand een drietal bezichtigingen gedaan in Lelystad, Zwolle en Heerde. Twee appartementen en een twee-onder-één-kap. Zwolle leek heel mooi, vooral qua ligging aan de Milligerplas. Maar de realiteit van het appartement liet iets anders zien dan de foto’s. De staat van het appartement was zorgvuldig weggepoetst op de foto’s. De makelaar was het schoorvoetend met mij eens dat het appartement minstens voor een ton gerenoveerd moest worden. Het appartement in Lelystad was geweldig. Helaas nergens een berging. Waar laat je dan je spullen? Bijzondere makelaar ook. Vrolijke man in t-shirt en sportschoenen waar wij inmiddels meer van weten dan van het appartement. We zullen maar zeggen dat het vooral heel gezellig was. En dan nog Heerde. Op de foto’s was het ook dit keer allemaal mooi. De garage was verbouwd tot slaapkamer en er was een badkamer beneden. Levensloop bestendig dus. Dat kan allemaal heel fraai zijn, maar niet hier helaas. De slaapkamer leek op de foto heel aardig. In werkelijkheid was het niet meer dan een bed in de garage, waar je ook nog eens alleen via de fietsenberging kon komen. Zie je dat voor je als je ’s avonds naar bed gaat of ’s nachts het toilet moet bezoeken? De makelaar waarschuwde bovendien voor asbest in het garagedak. Stond er allemaal niet bij in de advertentie. De badkamer bleek aan de andere kant van het huis gesitueerd en kleding kon je alleen op de eerste etage bewaren. Niet echt levensloop bestendig. De geuren in deze jaren dertig woning herinnerden mij aan de oude Zaanse woning van mijn oma. We zoeken verder.

Bijzondere geluid: Wij dachten even dat iemand met een zware betonboor ons huis te lijf ging. Een oorverdovend geluid vulde ons huis. Na enig onderzoek bleek dat de wasmachine zijn laatste klaagzang liet horen. Het ging gepaard met verbrandingsgeuren. Dus na alle kapotte apparaten van vorige maand is de reeks weer langer geworden. Ik had Joyce al het hele jaar op dit moment voorbereid en aangedrongen op preventieve vervanging. 12 jaar voor een wasmachine en 13 jaar voor een droger is een hoge leeftijd voor dit soort apparaten als er geen Miele opstaat. Maar ja, Joyce pareerde dat met haar logica: ‘Hij doet het toch nog’. Afdeling ‘wassen en drogen’ is haar departement, dus dan bemoei ik mij er dan wijselijk maar niet mee. Maar nu het ding ineens kapot ging, klonk ineens wel haar wens om ‘morgen’ een nieuwe te hebben. Ja, ja, ook dat is Joyce. En dan begint traditioneel ons ‘stribbelen’. Ik zoek altijd naar testen, extra’s en technische vernieuwingen, Joyce stelt als hoogste eis dat een aan/uit knop voldoende is. Als ik mijn ideale apparaat doorzet, dan weet ik dat Joyce al vrij snel zal roepen: Wat een k*t apparaat’. Maar als we voor haar aan/uit knop versie gaan, zal hetzelfde geluid vanuit teleurstelling te horen zijn. Dus liet ik het voorlichten over aan een deskundige verkoper. En voilà, daar kwam binnen een uur precies een mooi compromis uit. En ook nog eens binnen twee dagen bezorgd.

Spanje: Na zo ongeveer een hele zomer zonder fietstochten en uitstapjes vanwege de knie van Joyce, trekken wij er komende week gelukkig weer eens op uit. Anderhalve week naar Spanje voor een bezoek aan Casa la Calera in Teba, de B&B van broer/zwager Erik en schoonzus Natascha. Wij waren er al eerder in april. Nu kunnen wij wat langer omdat ik gedialyseerd kan worden in een kliniek in Torremolinos. Moesten mijn dialyse centrum en ik wel het nodige voor regelen, maar het is gelukt. Best spannend, omdat ik geen idee heb hoe men het daar doet. Veel variatie zal er niet zijn, maar toch.

Tot zover september. Op naar oktober.