Watsgeburt

Blog: En…..hoe vind je het? Na anderhalf jaar was het tijd voor verandering. Ons blog is een beetje strakker met andere kleuren, waardoor de leesbaarheid is toegenomen. Verder een nieuw lettertype, nieuwe header en kopjes en een bredere lay-out. Teksten lijken daardoor minder lang en foto’s zijn beter zichtbaar. Al hangt het wel af van het apparaat waarop je het blok bekijkt.

Metamorfose: De stoelen uit het vorige blog zijn verkocht. We moeten dus even een maand improviseren, totdat de nieuwe komen. Er is een nieuw beige kleed besteld voor de eetkamer en tegels voor achter de kookplaat in de keuken. Het is minstens 40 jaar geleden dat ik voor het laatst tegels heb gezet, dus dat wordt een uitdaging. Daarnaast begin ik aan de ombouw van de kasten in de eetkamer en krijgen de wanden een nieuwe kleur. Het begin van de huis-metamorfose van grijs en wit naar meer beige en taupe tinten. Het wordt een hele operatie. Vroeger draaide ik er mijn hand niet voor om, maar inmiddels wil mijn lijf niet meer in dat tempo aan de gang.

Vier uur dialyseren is natuurlijk lang, maar gelukkig vermaak ik mij meestal wel. Op maandag doe ik tegenwoordig mee aan de sjoelcompetitie. Twee leuke jongedames van de activiteitenclub komen langs bij de deelnemers met een sjoelbak op een tafeltje. De meeste patiënten sjoelen vanuit hun bed, maar ik ga er toch even bij staan. De bloedslangetjes tussen mijn arm en de machine zijn net lang genoeg. Daarnaast fiets ik door heel Europa met de fiets op bed en een groot scherm ernaast. Erg leuk. En dan zijn er nog de gesprekjes met mijn coach Lies, medisch maatschappelijk medewerkster Marlous, de diētiste, de masseuses (vrijwilligster die je niet-shunt arm masseren), mijn nefroloog Camille, verpleegkundigen die toevallig voorbij komen en ik inmiddels goed ken en tenslotte Sylvia en Madelon van de catering. Kortom ik verveel mij niet echt. En soms slaap ik er gewoon een paar uur extra uit. Leuk gebaar was het kleine poppetje rechtsboven. Kreeg ik van verpleegkundige Judith bij mijn 100e dialyse. Het zegt iets over de sfeer in het dialyse centrum.

Bewegen: De knieoperatie van Joyce vorig jaar juli, betekende meteen het einde van onze fietsweken. Joyce werkte na eindeloze fysiobehandelingen verder op onze hometrainer. Gelukkig kan ze sinds kort ook weer fietsen op haar e-bike. Het fietsen lukte inmiddels wel, maar op een echte fiets moet je ook op- en afstappen. Dat was tot voor kort instabiel en dus gevaarlijk. Maar deze week nodigde het mooie weer uit voor onze eerste fiets-capriolen met o.a. een mooie tocht via de Zilk, Noordwijkerhout en Langevelderslag. Uiteraard een terrasje en als eindbeloning een lekker ijsje. Wij hebben beiden een broertje dood aan wandelen. “Ahum…het slechte weer enzo…!” Om het bewegen van ons beiden toch wat meer te stimuleren, hebben wij deze maand een lichtgewicht loopband aangeschaft. iPad erop voor het uitzicht en lopen in elk tempo dat je maar wilt. Je kunt hem eventueel inklappen en onder het bed of de bank leggen, maar Joyce ziet mijn ‘Mancave’ steeds meer als werkplek, dus is het nu een halve fitness ruimte geworden.

Cultuur en meer

Gluren bij de buren: Een ontzettend leuk evenement waarbij mensen gedurende een dag hun huis of bedrijfsruimte beschikbaar stellen voor amateur muzikanten. In Haarlemmermeer was het vanwege corona destijds gestopt, maar gelukkig is het dit jaar in ere hersteld. Via de site kon je zien waar de optredens plaats vonden. Wij kozen er twee uit in Nieuw Vennep. Op de zolder van een locatie in ons oude centrum, bezochten wij eerst ‘de Blurry Faces’. Een jeugdig bandje dat actuele popnummers speelt. Na een paar nummers herkent Joyce in de zangeres een oud leerlinge van ons. Ik heb daar over het algemeen meer moeite mee. Enerzijds omdat oud-leerlingen qua uiterlijk vaak enorm veranderd zijn sinds hun basisschooltijd en anderzijds omdat ik zelf geen klassen draaide als directeur. Joyce heeft oud-leerlingen vaak één of meer jaren in de klas gehad. Dat scheelt een stuk in het herkennen. En..het moet gezegd, ze heeft een ijzeren geheugen voor oud-leerlingen, inclusief hun ouders. Na het optreden dus even een leuk gesprekje aangeknoopt met oud-leerlinge/zangeres Femke. Daarna snel naar de tweede locatie. Opnieuw een leuke verrassing, want dit optreden bleek bij onze oud-collega Sandra plaats te vinden. Zij werkte rond 2004 een jaar of wat bij ons op Merlijn. Een hartelijke en enthousiaste ontvangst dus. Wederom een half uurtje zang van het duo de Marginata’s (Danny gitaar/Petra zang), die hun zangkunsten omschrijven als ‘snoeizachte klassiekers’. Ach, de Ziggo-dôme zullen dit soort muzikanten nooit halen, maar in een huiskamer-ambiance is het ontzettend leuk. Gluren bij de buren is een evenement dat door het hele land plaats vindt, op verschillende data en onder verschillende namen. Houd daarom je plaatselijke nieuwsblaadje in de gaten. In Haarlemmermeer is de volgende op 31 januari 2027.

Cruquius: Rob Storm en ik vormden vele jaren een vriendschappelijk duo toen wij beiden als directeuren werkten binnen brede school ‘De Breedenborgh’. Hij leidde de katholieke school ’t Venne en ik deed datzelfde kunstje op Merlijn. Vanuit onze directiekamers konden wij elkaar zien en zo rond de koffiepauze wenkten wij naar elkaar dat het tijd was voor een praatje en een sigaretje. Voor ons dus geen concurrentiestrijd, maar samen praten over onze ervaringen en elkaar verder helpen met adviezen. Geweldig dat wij er zo tegenaan keken. Wij zijn beiden inmiddels al geruime tijd met pensioen en uitgerookt, maar zo’n twee keer per jaar spreken wij af om bij te kletsen. Na onze pensionering was ik een periode gids in het Cruquius Museum. Geweldig om het grote gemaal te mogen demonstreren. Rob is er inmiddels ook gids. Grappig dat wij beiden na onze pensionering een tijdje dezelfde weg zijn ingeslagen. Het Cruquius museum bestond tot vorig jaar alleen uit het oude gemaal, maar is inmiddels uitgebreid met de geschiedenis van de Haarlemmermeer in een nieuw gebouw en het vernieuwde Theehuis. Voorheen bevond dit Historisch Museum zich in een oude boerderij in het Haarlemmermeerse Bos. Onze nieuwe afspraak deze maand vond plaats in het ‘Theehuis’. Joyce, ook oud-collega van Rob, was dit keer ook van de partij. Na het bijpraten bij de koffie/thee, verzorgde Rob een korte rondleiding door het nieuwe museum. Erg leuk, al is veel van het oude Historisch Museum niet meegekomen naar het nieuwe museum.

Ghislaine van Tongeren: Na het genieten van een ijsje in Hillegom na onze fietstocht, wipten wij nog even binnen bij Galerie 20 aan de Hoofdstraat 128 in Hillegom. Kunst – en portretfotografe Ell Geeh uit Voorhout runt hier sinds zes jaar haar galerie met werk van zichzelf en andere interessante kunstenaars, veelal uit onze regio. Mooie en vooral betaalbare kunstobjecten in o.a. keramiek en glas. We kennen Ell Geeh (naar haar initialen LG) inmiddels een paar jaar. We bewonderden haar persoonlijk werken eerder tijdens de Kunstroute Haarlemmermeer, de Kunst-10daagse in Bergen aan Zee en de jaarlijkse kunstmarkt in het pittoreske Ootmarsum in Twente. Daar fietsen wij overigens bijna jaarlijks wel even langs om te genieten van de kleurrijke werken van de helaas onlangs overleden kunstenaar Ton Schulten. Bij Ell Geeh in Hillegom is Joyce altijd helemaal weg van de unieke beeldjes van Ghislaine van Tongeren. Vorig jaar werden wij al eigenaar van een gecertificeerd beeldje van haar. Ons spontane bezoek dit keer resulteerde in twee nieuwe aanwinsten van Ghislaine. Joyce dus helemaal blij naar huis met haar beeldjes.

Creatief

Wij werken inmiddels vrolijk verder aan onze nieuwe schilderijen. Joyce is bijna klaar met haar vierde schilderij, de skyline van New York met het Vrijheidsbeeld. Alleen nog de invulling van het water en dan is hij af. Ik ben bijna halverwege mijn tweede, een abstracte versie van het hoofd van Jezus na de kruisiging. Overigens niet uit geloofsovertuiging, maar gewoon omdat ik hem mooi vind.

Van de Meester en de Juf

Gordelroos vaccinatie: Heb je in jouw jeugd waterpokken gehad, dan blijft dat virus in je lichaam achter. Het steekt de kop weer op, wanneer je minder weerstand hebt. Gordelroos komt vooral voor bij mensen boven de vijftig jaar. Je krijgt pijnlijke blaasjes op delen van je huid aan één kant van uw lichaam. Het begint vaak met pijn en soms met koorts. Na een paar dagen verschijnen pijnlijke blaasjes op de pijnplek. Het gaat meestal over, maar een kwart van de patiënten houdt er zenuwpijnen aan over. Geloof mij, dat is ‘de hel’. Je hebt geen prettig leven meer. En…het blijft terugkomen. Je kunt er een een serie van twee vaccinaties voor halen. Deze vaccinaties zouden in het basispakket komen, maar inmiddels is duidelijk dat jaarlijks alleen de nieuwe 60-jarigen geluk hebben. Wie boven de 60 is, heeft pech en moet e.e.a. zelf betalen. Kost je maar liefst 2x € 190,-. Dat is geen kattenpis, maar wel het overwegen waard. Gelet op mijn gezondheid, neem ik het risico niet. De eerste vaccinatie is inmiddels gezet.

Lente: Vanaf 1 maart begint de meteorologische lente. Meteorologen hanteren geen astrologische seizoenen, waarbij de lente begint op 20/21 maart, de zomer op 20/21 juni, de herfst op 22/23 september en de winter op 21/22 december. Indelen in keurige blokken van drie maanden is handiger voor de wereldwijde seizoensgebonden statistieken. Lente op 1 maart, zomer op 1 juni, herfst op 1 september en winter op 1 december. Dat gebeurt al sinds weerkundig instituut Societas Meteorologica Palatina dat in de 18e eeuw besloot. Dat de lente nabij was, merkten wij al aan de vogels. Rond een uur of vijf ’s morgens verzorgt zo’n vrolijke flierefluiter in onze tuin luidkeels een concert. Op zich leuk, maar ik word er wel wakker van. Het geluid van mijn Apple wekker staat ingesteld op ‘fluitende vogels’, dus zodra die echte flierefluiter begint te zingen, denken mijn hersenen dat het tijd is om op te staan. Nou moet ik rond die tijd toch mijn tumorremmers innemen, dus valt er mee te leven. ‘Vogeltjes die vroeg zingen zijn voor de poes’, zei mijn vader vroeger. Onze flierefluiter heeft zich kennelijk veilig genoeg opgesteld voor katten, want hij fluit nog steeds. Overigens richtte mijn vader zich met dat spreekwoord niet zozeer op vogels, maar meer op mij. Ik begon als kind dan de dag iets te enthousiast naar zijn zin. Het zou dus niet goed aflopen als ik zo enthousiast bleef. Tja, mijn vader was meer van het type: ‘Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’. Maar dat terzijde. Ik heb altijd gedacht dat vogels die in de vroege ochtend fluiten, dat deden uit een soort vrolijkheid. Ze doen dat echter voornamelijk om hun territorium aan te geven, partners aan te trekken en te communiceren. Het is de beste tijd omdat de lucht dan vaak windstil en vochtig is, waardoor het geluid verder draagt. Bovendien is het op dit moment nog vaak te donker om te zoeken naar voedsel. Het vroege fluiten wordt ook wel ‘ochtendkoor’ genoemd.

Hoop dat je ons blog weer leuk vond. Wij vinden het altijd leuk wanneer jullie een reactie sturen. Voor nu, tot eind maart.