Ik schreef al eerder over het lopen van krantenwijken. Behalve mijn eigen wijk voor het “NRC” en “Het Algemeen Handelsblad” liep ik in vakantieperioden ook nog “Het Parool” voor een vriend. Ik fietste heel wat af. Qua verdiensten was het ongeveer fl. 16,- per week voor NRC en Handelsblad. Betaling was eens in de maand middels een klein bruin envelopje. Ik vond het toen een heel bedrag. Mijn wijk lag in het (toen) nieuwbouwdeel Bankras met straatnamen van beroemde boeken van Nederlandse schrijvers (Max Havelaar, Eline Veere en Camera Obscura), beroemde opera’s (Rigoletto, Fidelio en Aida) en belangrijke verbindingswateren op aarde (Straat van Gibraltar, Straat van Makassar en Bosporus). Slechts 120 krantjes op zo’n uitgestrekte wijk voor de beter gestelde abonnees van de elite kranten NRC en Handelsblad. Dat merkte ik wanneer ik rond Kerst en Oud en Nieuw de bekende kaartjes met nieuwjaarswensen langsbracht. Leverde altijd zo’n fl. 200,- op. Voor die tijd best veel.

Er zijn van die belangrijke momenten in de geschiedenis dat je na jaren nog precies weet waar je op dat moment was. Dat was voor mij o.a. 20 juli 1969. Tijdens het lopen van mijn krantenwijkje (inmiddels per brommer) vond de eerste maanlanding plaats. Overal waar ik richting brievenbus liep, zaten mensen aan de buis gekluisterd om de maanlanding op TV te volgen. Bekende verslaggever daarbij was Henk Terlingen, bijnaam Apollo Henkie.

Zo rond mijn 16e verruilde ik mijn krantenwijk voor die van banketbezorger bij banketbakkerij Pels (v/h van Putten), toen één van de beste banketbakkers van Amstelveen. Twee middagen en de hele zaterdag bezorgde ik op mijn fietsje taarten en gebakjes door heel Amstelveen en Buitenveldert.

Veel vaste, wat elitaire klanten die elke week gebak thuis lieten bezorgen. Ik had geen draagblad om mijn nek, maar gewoon een grote doos op de arm. Had je een ver ritje van een half uur, dan leverde dat best een lamme arm op. Ik heb dat tot mijn 18e volgehouden. Erg leuk werk en overdag altijd gratis gebak eten. Op zaterdag kreeg ik dan vaak nog een hele doos vol overgebleven gebakjes mee. Vonden mijn ouders heerlijk, maar na een hele dag zoete gebaklucht had ik er ’s avonds geen trek meer in. Met name rond feestdagen was het erg gezellig werken en hielp ik ook in de bakkerij. Honderden kerstkransen vulde ik met amandelspijs en versierde ik met gekonfijte vruchtjes in allerlei kleuren.

Toen ik aan de Havo en aansluitend Pabo in Haarlem startte, kon ik mijn school- en reistijd niet meer combineren met het bezorgen op doordeweekse middagen. Ik had het geluk dat ik verkoper kon worden bij Suyver & Roosen, de grootste elektronicawinkel van Amstelveen in het winkelcentrum. Vergelijkbaar met b.v. de BCC van nu. Ik had een keer gesprekje gevoerd met de bedrijfsleider de heer Wilcke. Op een dag stond hij bij mijn ouders op de stoep om het heuglijke nieuws te brengen dat ik was aangenomen. Ik hees mijzelf elke zaterdag in het pak, want dat vond men bij Suyver & Roosen belangrijk. Dat kwam vooral door het soort publiek uit de omgeving. Veel bekende Nederlanders heb ik mogen helpen. Denk b.v. aan actrices als Josefine van Gasteren en Yoka Berretti, maar ook filmaker Louis van Gasteren, acteur en regisseur Jan Teulings (de Nederlandse Maigret) en cabaretier, acteur en schrijver Jan Blaaser. Toen beroemdheden in Nederland. Ik heb de meesten thuis mogen bezoeken om een tv te installeren of een wasmachine aan te sluiten. De kleuren-tv was toen net uitgevonden en die moest je dan eerst kalibreren op kleur en programma’s. Dat deed dat volkje niet zelf en hoorde bij de service. Overigens begon ik als verkoper achter de balie voor stekkertjes, lampen en stofzuigerslangen. Al gauw stortte ik mij brutaal tussen de twee vaste verkopers (de heren van Gelder en Mol) en verkocht ik de klanten ook het zogenaamde witgoed (wasmachines e.d.) en bruingoed (tv en geluidsinstallaties). Men accepteerde het en ik verkocht op zo’n zaterdag een aanzienlijk hoeveelheid apparaten. De technische gegevens en gebruiksmogelijkheden van elk apparaat had ik paraat. Toen ik rond mijn 19e mijn rijbewijs had gehaald, begon ik op de rustige momenten ook met het thuisbezorgen en installeren van apparaten. Mijn zaterdag collega in de winkel en vaste bijrijder in die tijd was niemand minder dan leeftijdgenoot Rogier van Boxtel. Hij was destijds student geneeskunde. Wij konden het uitstekend met elkaar vinden. Rogier werd later bekend als prominent lid van D’66, minister van binnenlandse zaken in het kabinet Kok, bestuurder van verzekeraar Menzis en tenslotte president-directeur van de NS. Tja, ik wist mijn vrienden te vinden (ha, ha!)

Op enig moment werd Suyver & Roosen overgenomen door André Pool. Een puissant rijke Nederlander die later nog zijn geld verdiende met pillen die je leven zouden verlengen. André doopte de winkels om tot “Van Pool tot Pool” (later Megapool). De gezellige familiesfeer veranderde in een prestatiecultuur waarbij alleen de verkopen telden. Ik weet nog goed de keer dat ik een klant een wasmachine aanprees. André kwam erbij staan en beoordeelde mijn verhaal. Ik kreeg verder geen feedback. Een paar weken later werden op basis van de beoordelingen alle zaterdagkrachten ontslagen. Ik was de enige die wel mocht blijven. Kennelijk was mijn verhaal dus goed geweest. Het feit dat ik de enige van de zaterdagkrachten was met een rijbewijs, heeft wellicht ook meegespeeld.

Wij waren als zaterdagkrachten allemaal verbolgen over het, in onze ogen, onterechte ontslag. Ik verklaarde mij solidair en gaf aan ook te vertrekken. Net als ik konden wij allemaal meteen aan de slag op de elektronica afdeling van V&D tegenover Suyver & Roosen. En zo verplaatsten wij ons werkterrein naar de overkant van onze winkel. Werken bij V&D was echter niet zo gezellig. Ik was inmiddels bijna klaar met mij Pabo-opleiding, dus een mooi moment om mijn zaterdagbaan om te ruilen voor mijn beroep van leerkracht.