De regelmaat van het schrijven van blogjes was er de laatste tijd wat uit. Er zijn van die periodes dat het aan inspiratie ontbreekt. Een nieuwe categorie moet uitkomst bieden. In “De week van Fritz” doe ik verslag van mijn (onze) belevenissen, omdat er altijd wel wat gebeurt. Dat “Fritz” is een grappige toevoeging. Joyce noemt mij altijd bij mijn tweede naam Frits (naar één van mijn opa’s) en schrijft het met een “z”.

Stralend weer op maandag 9 mei. Fietsen op de trekhaak en vervolgens richting Kockengen, nabij Utrecht, voor een mooie tocht die ons in ieder geval naar Kasteel de Haar zal brengen. In mijn herinnering ben ik daar in mijn jeugd voor het laatst geweest met mijn ouders. Dat moet dus al meer dan 50 jaar terug zijn. Ik had mij al jaren voorgenomen er weer eens een kijkje te nemen, maar telkens kwam het er niet van. Tot nu.

De fietstocht ontvouwde zich door de uitgestrekte natuur en een paar leuke plaatsen. Paadjes langs slootjes en door veengebieden. In de Middeleeuwen nam de bevolking in Utrecht enorm toe. Daarom werden de veengebieden buiten Utrecht ingedeeld in lange stroken, gescheiden door sloten, met op de kop van elke strook veengrond een boerderij. De nieuwe boeren konden op hun strook landbouwbedrijven en aldus voorzien in eigen behoeften. Deze lappendeken is nog steeds zichtbaar, maar de meeste boerderijtjes zijn verdwenen.

Kasteel de Haar, nabij het dorpje Haarzuilens, lag bijna op het einde van de tocht. Mooi rustpunt om nog wat cultuur op te snuiven. Het is het grootste en ook mooiste kasteel van Nederland. En waar de meeste kastelen redelijk sober overkomen, is kasteel de Haar volledig ingericht. Vanaf 1892 werd het op de oude ruïnes herbouwd in neogotische stijl door architect Cuypers. Het fundament stamt waarschijnlijk uit de 12e eeuw en was niet meer dan een toren met een omgrachte vesting. Door het huwelijk van Yosina van de Haar met Dirk van Zuylen van Harmelen kwam het slot in het jaar 1449 in het bezit van de familie Van Zuylen. Tijdens de Franse bezetting werd het zwaar beschadigd en bleef er in de twee eeuwen die volgden slechts een ruïne over.

In 1890 erfde baron Etienne van Zuylen van Nyevelt van de Haar (1860-1934) de kasteelruïne van zijn vader Gustave van Zuylen (1818-1890). Étienne was op 16 augustus 1887 in Parijs getrouwd met barones Hélène de Rothschild (1863-1947), een erfgename uit de Franse tak van deze rijke joodse bankiersfamilie. Een pittige dame die als één van de eerste vrouwen een rijbewijs had en rally’s reed. Mede dankzij haar fortuin had Étienne de middelen om het voorvaderlijk kasteel op een grandioze manier te laten herbouwen. Hij wilde indruk maken bij zijn Franse vrienden die allemaal een kasteel bezaten. Hoewel de baron en barones nooit van plan waren om het kasteel permanent te gaan bewonen, werd het toch van alle gemakken die aan het einde van de 19e eeuw in Europa leverbaar waren, voorzien. Het kasteel moest zeer comfortabel worden om er in ieder geval in de nazomer, in augustus en september, op grootse wijze gasten te kunnen ontvangen. Na de oorlog werd de traditie van de ‘septemberbewoning’ voortgezet. Zo verbleef de kleinzoon van Étienne en Hélène, Thierry iedere septembermaand met zijn familie en personeel op het kasteel. Zij bewoonden dan het naastgelegen Châtelet dat later werd aangebouwd. In het kasteel kwamen alle grootheden der aarde, met name filmsterren. Sinds 2000 is het kasteel van een stichting, omdat het onderhoud niet meer door de familie op te brengen was. Wel mogen erfgenamen nog logeren in het Châtelet. Volgens de laatste berichten vechten de twee nichten die hier gebruik van maken elkaar de tent uit en heeft de een de ander buiten gezet.

Compliment aan de gidsen. In elke zaal staat een uiterst vriendelijk dame of heer voor je klaar om een leuk verhaal te vertellen. Gewoon gratis en voor niets. Leuk is ook dat deze gidsen via een schema rouleren tussen de zalen. Voor hen prettig om sleur te voorkomen en voor de bezoeker verrassend wanneer je af en toe dezelfde gids tegenkomt, die weer vrolijk verder vertelt.

Dinsdag was van geheel andere orde. Weer eens op bezoek bij “mijn vrienden” in het Antoni van Leeuwen ziekenhuis. Eind december had ik regelmatig last van een hoge hartslag in rust. Het registratiekastje dat ik een aantal dagen opgeplakt kreeg, liet niets schokkends zien. Dus maar pilletje (bètablokker) voorgeschreven gekregen en het was over. Toen ik onlangs mijn arts in het AVL bezocht toch maar een second opinion aangevraagd. Ik wilde toch de oorzaak weten. Nieuwe ECG gemaakt en kort daarna belletje van de arts. Het was goed mis, volgens de man. Twee van de drie aanstuurpunten voor het hartritme van mijn sinusknoop werkten niet meer. Wanneer de derde er ook de brui aan zou geven, dan had ik een serieus probleem. Een pacemaker werd mij in het vooruitzicht gesteld. Nou is mijn oude vader er inmiddels al 97 mee geworden, dus ik was niet echt onder de indruk van de diagnose. Met al mijn mankementen kon dat er ook nog wel bij. Ik werd er vreemd genoeg een beetje lacherig van. Er werd een spoedafspraak gemaakt met de cardioloog en nog geen week later werd er een nieuwe ECG en echo gemaakt. De cardioloog lichtte de beelden met humor toe en begreep de eerste diagnose niet echt. Hij zag een prima werkend hart, krachtig en goed pompend in een mooi ritme. Nergens lekkende kleppen of vreemde plekjes en mankementen. De pacemaker kon dus nog even wegblijven. Ik had deze uitslag min of meer verwacht, maar vond het toch wel prettig om te horen dat er ook nog vitale delen in mijn lijf goed functioneren. Grappig dat hij mij adviseerde toch echt gebruik te maken van de hart- en ecg-functie van mijn Apple watch. Terwijl mijn huisarts mij dat vooral afraadde, omdat het bij hem leidde tot een voller spreekuur met ongeruste patiënten. Tijdens zijn onderzoek had hij, zonder dat ik het merkte, de functie op mijn horloge aangezet. Deze cardioloog zou een prima zakkenroller kunnen zijn. Overigens wist ook hij geen oorzaak voor de hoge hartslag. Melden als het weer gebeurde. Mislukte missie dus.

Woensdag was het tijd voor het wekelijkse bezoek aan mijn oude vader voor schoonmaak en andere klussen. Sinds een week had hij een nieuwe seniorentelefoon. De oude vertoonde allerlei ouderdomsverschijnselen waarvoor ik regelmatig moest uitrukken. Dus raadde ik hem een nieuwe aan. En …. dat wilde hij wel. Mobieltje en iPad zijn voor hem de voornaamste communicatiekanalen met de buitenwereld. Hij belt, appt en mailt er de hele dag vrolijk op los, struint internet af, regelt er zijn betalingen mee en gebruikt de wekkerfunctie voor het koken van zijn eitjes. Ja, het is nog een moderne kerel van 97. Al heb ik hem er goed in getraind, zodat hij de geraniums die wij ieder jaar planten nog vooral als versiering van zijn tuin ziet, i.p.v. erachter te gaan zitten. In tegenstelling tot vroeger, neemt hij de laatste vijf jaar onmiddellijk alles van mij aan. Dus nieuw toestel besteld. Maar ja, het gebruik viel toch vies tegen en ik vroeg mij na een paar dagen af waar ik aan begonnen was. Alles zag er voor hem toch net even anders uit. Dat gaf natuurlijk veel onbegrip. Voeg daarbij zijn wat afnemende motoriek en je begrijpt dat er allerlei knopjes en applicaties ongewild aangeraakt, aangezet of juist uitgezet werden. Laat op de avond kwamen er SOS-meldingen bij mij binnen. Handig dat die functie erop zit, maar natuurlijk wel op het goede moment gebruiken graag. De goede man was zich van geen kwaad bewust. Hij had niks aangeraakt, dus zou het vast spontaan gebeurd zijn. Gelukkig hoorde ik van naaste familieleden dat ook zij belletjes hadden ontvangen op de meest vreemde tijdstippen. Op enig moment deed het nieuwe toestel niets meer. Gelukkig is er ook nog een werkende normale telefoon waarmee ik mijn vader kon bereiken. Navraag leverde op dat hij zo’n leuk vliegtuigje op het scherm had gezien en het hem absoluut noodzakelijk leek daarop te drukken. Tja in de vliegtuigstand houdt alles op. Na deze middag het toestel nog eens met hem te hebben doorgenomen, een gebruiksaanwijzing in Jip-en-Janneke taal te hebben geschreven en een startscherm te hebben aangemaakt met de meest noodzakelijke gebruiksfuncties, is de rust inmiddels weergekeerd en lijkt het erop dat hij het snapt. Overigens wel heel knap voor iemand van zijn leeftijd.

Aansluitend een bezoek aan mijn pedicure. Ik heb nogal moeilijke teennagels. Sinds ik er vorig jaar, geheel onvrijwillig, een paar chirurgisch moest laten verwijderen, vond Joyce het toch wel tijd voor een meer professionele aanpak middels een medisch geschoolde pedicure. Tja, ouder worden valt soms niet mee. Er zijn af en toe de nodige drempels te overwinnen. Gelukkig maakte mijn oude vader al gebruik van de diensten van zo’n dame, dus die delen wij nu gezellig samen. Best leuk die bezoekjes, voelt lekker na afloop en de nagels beginnen er steeds beter uit te zien. Al wordt het nooit meer wat het was.

Donderdag is voor Joyce de gebruikelijke dag voor mantelzorg aan haar oude moeder (90). Vanwege de goede weersvoorspelling richtten wij ons daarna op een vakantieplek ergens in Nederland om een weekje te fietsen en mijn 69e verjaardag in afzondering te vieren. Het werd Bospark Markelo in Overijssel/Twente. Prachtig nieuwe bungalow, van alle gemakken voorzien. Zaterdag konden wij erin. Eerst die dag maar even de omgeving verkennen en wat boodschappen doen in Goor. Op zondag de eerste fietstocht onder een heerlijk zonnetje. Over de rest van ons vakantieplezier meer in de volgende “Week van…”