Het zou bij nader inzien een medisch weekje worden met de nodige teleurstellingen.

Ook deze week begint weer in het AVL. Soms denk ik er wel eens over om mij daar aan te melden als vrijwilliger. Ik ben er tegenwoordig zo vaak, dat ik mij er steeds meer thuis ga voelen. Opnieuw controle vanwege de nieuwe medicatie. De nieuwe pillen die de tumoren moeten remmen, geven steeds meer bijwerkingen. Lichamelijk moet ik wederom een stukje kwaliteit inleveren. Maar ja, het is dit of korter leven. Dan heb je weinig keuze. Ik probeer er steeds weer het beste van te maken. Ik kan en doe nog bijna alles wat ik voorheen ook kon en deed. Soms met iets meer moeite, maar dat heeft ook met leeftijd te maken. Als ik dit soort zinnen uitspreek, dan roept Jasper altijd meteen dat ik op mijn oude vader begin te lijken. Mooie quote die ik onlangs hoorde van een lotgenoot: “Een slechte periode, betekent nog geen slecht leven”. En zo is het. Ik sta er verder maar niet teveel bij stil. Dat heeft toch geen zin, want het verandert niets aan mijn situatie. De enige momenten dat het (soms) ter sprake komt, zijn de ontmoetingen met familie, vrienden en kennissen. Ik houd het dan meestal kort, want heel veel nieuws is er ook niet over te vertellen. Meestal zoiets als: “Beter ga ik niet meer worden, maar verder gaat het best aardig”. Onlangs las ik een artikel van een oncologe die zelf kanker kreeg. Pas toen realiseerde zij zich echt hoe het voelt en hoe je het best kunt reageren.

Tips van de oncologe: Behandel iemand niet als patiënt. Accepteer de situatie zoals deze is. Maak geen sussende opmerkingen als “het komt wel goed” of “beterschap” of “Kareltje is ervan genezen. Zeg ook niet wat jezelf zou doen in zo’n situatie (want dat weet je niet). Door medicatie en ziek-zijn kunnen sommige kankerpatiënten heftig reageren op geuren. Wees dus een beetje terughoudend met cadeautjes schimmelkaas, parfum en sterk geurende bloemen. Kankerpatiënten zijn vaak erg moe. Ze hebben wel behoefte aan bezoek, maar niet altijd de energie. Wees geduldig en toon er begrip voor.

Wat wel helpt: Toon interesse, vraag hoe het echt gaat met hem/haar, wat het met hem/haar doet, wat de plannen zijn? Vermijd geleuter over onderwerpen als de vetbult van ome Jan. Wees vooral jezelf en doe niet gemaakt vrolijk of ongemakkelijk somber. Daar prikt hij/zij doorheen. Accepteer wanneer de patiënt er niet over wil praten. Er is meer hoor om het over te hebben. Lachen b.v. Bied zo nodig praktische hulp en wat afleiding. Laat regelmatig wat van je horen.

Toen ik de tips las, realiseerde ik mij dat eigenlijk iedereen die ik ken, prima reageert. Dat vond ik wel een mooie constatering. Overigens heb ik geen last van sterke geuren, dus spuit gewoon je parfum op, neem je bloemetje mee of smikkel een Frans kaasje met mij op.

Behalve het AVL ook een bezoek aan de optometrist. Ik zie namelijk al een tijdje spinnenwebben, draadjes en stippen in beide ogen. Gelukkig niet de hele trits die ik net opnoem, want dan had ik geen tijd meer om televisie te kijken. Het zijn meer zwevende vlekjes die met de ogen meebewegen. Vooral wanneer je kijkt naar een witte achtergrond of blauwe lucht. Ze noemen deze vlekjes “mouches volantes” of “floaters”. Het zijn onschuldige eiwitvlekjes of sliertjes in het glasvocht die vooral bij oudere mensen optreden. Dus met mijn 69 jaar ben ik er kennelijk oud genoeg voor. Hoera! Ook hier geldt dat hoe minder je er op let, hoe minder het opvalt. Voor de zekerheid wilde mijn opticien/optometrist Jan-Leo Oostman toch wat foto’s maken van beide netvliezen om uit te sluiten dat er scheurtjes in het netvlies zaten. Gelukkig alles in orde. Het schijnt vanzelf weer weg te gaan. Tenminste eindelijk iets waar ik wel van genees. Yeeeah! Wel schrikken van de rekening die later in mijn mailbox verscheen. Had ik toch beter door een oogarts kunnen laten doen. Dan wordt het vergoed door de verzekering. Stom.

Genoeg medische verhalen voor nu. Onze fietsavonturen gingen deze week in eerste instantie niet veel verder dan een bezoek aan ons bruisende centrum “De Symphonie”, alwaar wij andermaal noodgedwongen de plaatselijke Jumbo moesten aandoen. Na mijn ervaringen van vorige week, voelde ik een acute migraine opkomen toen ik er een voet over de drempel zette. Maar ja, moeder-overste Joyce wil altijd een bepaald merk Griekse yoghurt met 10% vet en die hebben ze alleen nog daar. Uiteraard startte ik de app op mijn telefoon. Ik heb dat ding nu, dus zal ik hem gebruiken ook. Ik ben heel volhardend in dat soort kwesties. Bij het afrekenen trof ik een zwaar opgemaakt huppelkutje in mantelpak dat zich directrice van het pand waande. Ik kon het niet laten om nog eens op allervriendelijkste toon (ik moet altijd positief blijven van Joyce) mijn verbazing uit te spreken over de omslachtige manier van afrekenen met de scanner. Het dametje was daar niet van gediend. De oogjes kregen een felle uitstraling en zij beet mij toe dat haar klanten geen behoefte hadden aan zo’n onpersoonlijke manier van afrekenen en liever warm contact hadden met één van de caissières. Ik bekeek de kassadames eens stuk voor stuk en besloot toch dat de scanner mijn voorkeur had. Ik stelde nog dat beide opties tot de mogelijkheden konden behoren. Dametjes antwoord luidde dat die mening geheel voor mijn rekening was. Ik sluit mij aan bij de slogan van Jumbo: “Dag Jumbo!!!” Maar dan definitief.

Joyce had deze week een uitnodiging ontvangen van oud-collega Daisy om mee te gaan naar de galapremière van de nieuwe film “de Marokkaanse bruiloft” in Tuschinski Amsterdam. Daisy is, behalve een ontzettend leuke oud-collega, ook een prijswinnares. Voor zover ik weleens hoor, doet ze mee met alle prijsvragen waar iets te winnen valt en ze wint ook bijna altijd. Is toch ook een talent. Dus dit keer twee kaartjes Tuschinski. Rode loper en dresscode “Arabian nights”. Wat wil een mens nou liever dan een entree over de rode loper met flitsende camera’s en de mogelijkheid om een glimp op te vangen van alle hoofdrolspelers in galajurk en romcom koning Johan Nijenhuis. De dames hadden zich leuk opgetuigd. De film was naar ik hoorde best aardig, maar alle hoofdrolspelers en speelsters werden niet herkend door de dames.

Dus een avondje vrijaf voor mij. Ik had mij voorgenomen om een leuk filmpje uit mijn gedownloade verzameling te bekijken die Joyce toch niet kan waarderen. Nee, niet “dat soort filmpjes”, maar deel 2 van de Fantastic Beasts of Grindlewald (soort Harry Potter) en Eternals. Beiden een beetje toverij, want ik heb natuurlijk niet voor niks gewerkt op scholen met magische namen als Tovercirkel en Merlijn. Dat alles onder het genot van een heerlijk patatje. Zoals wellicht bekend ben ik de kok in huize Gritter. Ik had daarom het plan om er een persoonlijk tintje aan te geven en zelf eens mayonaise te maken. Na gisteravond raad ik dat iedereen af, tenzij je het juiste recept hebt. Ik trof een duidelijk recept op de site van Cookist wow, waar met name het ei vaak centraal staat. Eitje in een maatbeker en een afgemeten hoeveelheid olie, azijn, citroensap en zout. Alleen nog twee minuten met de staafmixer en het smullen kon beginnen. Althans, volgens de site. Na ruim vijf minuten was mijn maatbeker nog steeds gevuld met een mayonaise gekleurd, vloeibaar drapje. Oeps, mijn fout. In plaats van 210 ml olie had ik 210 cl genomen. Herstart dan maar en dan met de juiste hoeveelheid. Helaas resultaat hetzelfde. Dus maar weer de mayofles erbij. Mwoah. Patat uit de airfryer blijft behelpen. En met die films werd het ook al niks. Gelukkig had Joyce een leuke avond met Daisy.

Donderdagavond werd niet veel beter dan de avond ervoor. Het was weer tijd voor mijn tweewekelijkse keyboardles. Ooit meer dan 30 jaar geleden mee begonnen. Samen met mijn toen 10-jarige dochter Masha. Inmiddels, na een onderbreking van 20 jaar, alweer bijna zes jaar op les bij nog steeds dezelfde muziekleraar van toen, Richard van Meer-Music. Wel inmiddels vijf keyboards verder, want in die 30 jaar ben ik blijven spelen en vroeg die ontwikkeling om meer mogelijkheden. Onlangs weer een nieuwe aangeschaft, met weer meer mogelijkheden. De PSR SX 900 van Yamaha. Het vlaggenschip van Yamaha onder de keyboards. Zeggen ze tenminste zelf. Fantastisch apparaat om te bespelen. Ik heb inmiddels een leuk repertoire opgebouwd. Overigens acht ik mijzelf nog niet geschikt voor optredens verder dan de huiselijke kring.

Op donderdagavond les in een groepje met twee andere senioren. Best leuk met elkaar. Aangekomen in Hoofddorp bleek alles donker. Gebeld dan maar, waarop mijn muziekleraar zich vrolijk meldde vanaf Tenerife. Hij was het even vergeten door te geven. Aarrcch! Weer een avond van niks.

Dan is het vrijdag ineens mooi weer en gaan de fietsen op de trekhaak voor een rondje Loosdrechtse Plassen. Wel een kleine aanpassing ten opzichte van de fietsknooppuntenroute. Ik ontdekte toevallig het bestaan van de Fietsboot. Een platte overdekte schuit die over de Vecht vaart tussen Maarssen en Nieuwersluis. Er is er overigens ook eentje die over de Loosdrechtse Plassen gaat. Wij kozen voor de Vecht. Duur van de tocht is ongeveer anderhalf uur. Prijs daarvoor valt mee. € 11,70 per persoon. Zonder fiets gaat er € 1,60 af. Best redelijk voor zo’n lange tocht over de mooie Vecht. Je krijgt er een schipper en een gids bij. Die laatste vertelt je over alles wat je tegenkomt langs de Vecht. Veelal prachtige herenhuizen en hier en daar een theehuisje. De huizen dateren uit de Gouden Eeuw. Het was de tijd van de VOC. Amsterdam was het centrum van de handel. De stad raakte overvol. Het stonk er en de grachten waren een open riool. De rijke kooplieden ontvluchten de drukte en de stank en bouwden huizen langs de Vecht. Ter verhoging van hun aanzien bouwden ze aan het water een klein theehuis. Thee was in die tijd letterlijk peperduur en werd uit kleine kopjes gedronken. Met zo’n theehuis lieten de bewoners zien dat zij zich dat konden veroorloven. Ten tijde van de Franse inval zijn veel huizen verwoest. Wat er nu nog staat is gerenoveerd en behoort veelal aan een stichting of instituut. Zo tref je er b.v. instituut Nijenroode aan.

Mocht je de tocht ook gaan maken onder een stralend zonnetje, smeer je dan even in. Op het water heeft de zon extra kracht. Was ik vergeten, met alle gevolgen van dien. Na onze vaartocht onze route gefietst door (er loopt een weg doorheen) en langs de Loosdrechtse Plassen en uiteraard afgesloten met een terrasje en een ijsje.

Pinksteren staat voor de deur en wij waren voornemens om 2e Pinksterdag af te reizen naar Parijs. Helaas krijg ik de waarschuwing van mijn smartwatch dat mijn hartslag met 38 slagen wel erg laag is. Medicatieprobleem. Gevolg, dinsdag weer melden bij het AVL. Parijs moet dus nog even wachten. Het zit deze week niet mee, maar we blijven lachen hoor.