Natuurlijke klok: Nog niet zolang geleden stonden de wekkers van Joyce en mij afgesteld op respectievelijk 06.00 en 07.00 uur. Meisjes trekken nou eenmaal tijd uit om aantrekkelijk voor de dag te komen. Joyce vertrok rond 07.00 uur naar school en ik drie kwartier later. Tegenwoordig staat mijn wekker steevast op 8 uur afgesteld. Pillentijd. Niet dat wij meteen aanstalten maken om op te staan, want het woordje “haast” kennen wij nog nauwelijks. Ons ochtendritueel begint met de digitale krant en social media. De geluiden rond onze woning in Nieuw Vennep bestaan op dat tijdstip uit kinderstemmen en gemotoriseerd verkeer van inparkerende auto’s. Een grote stroom kinderen, trekt druk kakelend en soms onwillig krijsend naar het scholeneiland op amper 100 meter van ons huis. Nog maar zes jaar terug ontging ons dat, omdat wij zelf op dat scholeneiland werkten. Hoe anders is het wakker worden op ons vakantieadres in Epe. De wekker van 8 uur hoeft mij niet te wekken. Om 5 uur ‘s morgens kraait er vlakbij al een overdreven enthousiaste haan. Ik slaapwaak nog een uurtje verder, maar als niet veel later de koeien beginnen te loeien, staak ik mijn slaappoging. Joyce tukt vrolijk verder, zelfs al zou de hele veestapel zich melden. Ik slaap altijd met de oren gespitst. Mijn smartwatch wil de wekker van 8.00 uur annuleren. Handig. Op het land begint de dag vroeg. Een groot contrast met thuis, maar ik zou er zo voor willen verhuizen. Leven volgens de natuurlijke klok.

Dieren lief en leed: Wanneer je wat langer op de boerderij verblijft, leren wij via onze gastheer Henk het nodige bij over het wel en wee van de dieren. Zo is het b.v. belangrijk dat de pony’s nu gedekt worden, om er voor te zorgen dat ze juist volgend voorjaar een veulen krijgen. En dus verhuizen ze deze week voor dat doel naar Cuyk. Inclusief hun huidige veulens die nog maar kort geleden geboren zijn. De geit en een schaap hebben tijdens ons verblijf lammetjes gekregen. Met name schapen moeten daar vaak bij geholpen worden. Lammetjes dreigen soms bij geboorte met gespreide poten ter wereld te komen of soms de hele binnenkant van moeder schaap mee naar buiten nemen. Zonder hulp overleven ze dat beiden niet. Eén van de lammetjes heeft het moeilijk en wordt met de fles gevoed. Dat noemt men dan een pap-lam. Gelukkig lukt het de kleine na een paar dagen alsnog om bij moeder te drinken. De geit daarentegen heeft geen hulp nodig en doet het helemaal zelf. Wat rest zijn nog wat bloederige sporen in de aarde. De dikbil (vlees) koeien krijgen hun kalveren altijd via een keizersnee, omdat de natuurlijke weg meestal niet lukt. Wij zagen in de stal een koe met een enorme ritssluiting na de bevalling. Die verwacht je aan de onderzijde, maar zit dan weer aan de zijkant. Net als bij de pony’s staan de bevallingen bij de andere dieren zo’n beetje allemaal gepland in het voorjaar. Dat betekent dan ook dat onze gastheer elke nacht éèn of meerdere keren naar de stal gaat om te kijken of alles in orde is, dan wel te helpen bij het bevallen. Kortom, interessante weetjes.

Deventer: Er is een warme en zonnige week voorspeld, maar daar is maandag nog niet veel van te merken. De jas kan tot een uur of twee gerust aan en de fietsen blijven in de schuur. Vandaag met de auto naar “Moskou aan de IJssel”. Dat is de bijnaam die Deventer eind jaren 70 van de vorige eeuw kreeg vanwege de vooral linkse politieke verhoudingen. De stad werd vooral bewoond door arbeiders die werkzaam waren in de vele fabrieken. Maar het is ook “de Koekstad” vanwege de Deventer koek van Bussink. En natuurlijk is Deventer bekend van het jaarlijkse Charles Dickens festival in het laatste weekend voor Kerst. Dit wordt gehouden in het Bergkwartier dat qua panden echt die Dickens sfeer uitademt. Wat hier vooral opvalt zijn de net even andere winkeltjes. Zo leuk.

Deventer is één van de oudste steden van Nederland. De eerste documenten met die naam dateren uit 877 waarin wordt gesproken van de zeven hoeven in Daventre portu (Deventer haven). De naam is naar alle waarschijnlijkheid afgeleid van Deve-treo, twee Oud-Saksische woorden met als betekenis: aan waterloop gelegen (dode of gestorven) boom. Tussen 1000 en 1500 was Deventer een belangrijke handelsplaats die deel uitmaakte van het Hanzeverbond. Grote schepen konden er aanmeren. Al met al een interessante dag met alsnog een zonnetje en natuurlijk een heerlijk terrasje.

Kastelen: Eerder schreef ik al dat wij de afgelopen twee en een half jaar zo’n 6000 km hebben weggefietst. Zet Joyce op haar fiets en ze komt voorlopig niet meer terug. Is overigens ook wel eens lekker (oeps…nu slaap ik een week op de bank). Soms bekroop mij echter het gevoel dat ik etappes van de Tour de France aan het rijden was. Wij hebben ons dit jaar daarom voorgenomen om op onze fietstochten, waar mogelijk, een kasteel of museum aan te doen. Vooral de kastelen rijgen wij dit seizoen aan onze ketting van fietstochten. De ANWB heeft op basis van 50 Nederlandse kastelen, verspreid over alle provincies de 5 mooiste Nederlandse kastelen gekozen. In volgorde van 1 naar 5: Kasteel de Haar in Haarzuilens (Utrecht), Kasteel Westhove in Oostkapelle (Zeeland), Kasteel Huis Bergh in ‘s-Heerenbergh (Gelderland), kasteel Doorwerth in Doorwerth (Gelderland) en Kasteel Hoensbroek in Hoensbroek (Limburg). Wij deden dit jaar al Hoensbroek, Doorwerth en de Haar aan. Inderdaad erg mooie kastelen. Deze week kasteel Cannenburg in Vaassen. Oorspronkelijk aangekocht als jachtslot door één van de meest beruchte legeraanvoerders uit de Nederlandse geschiedenis, Maarten van Rossum (1478-1555). O ja, geen familie van onze mationale mopperkont Maarten van Rossum. In dienst van de hertog van Gelre liet hij tijdens militaire campagnes een spoor van vernieling achter. Zijn bijnaam: “Zwarte Maarten”. Zijn lijfspreuk: “Blaken en branden is het sieraad van de oorlog”. Leuk mannetje dus. Wij mochten even bij hem op de bank. Beelden van Cannenburgh zeggen meer dan woorden. Klik op onderstaande link voor een leuke impressie.

https://youtu.be/DcqKE_UrE78

Ooievaar en Alpaca:Soms komen wij op onze fietstochten bijzondere natuurtafereeltjes tegen. Zoals dit ooievaarsnest boven op een fraai gevormde boom in de omgeving van Nijbroek. Of een grote groep Alpaca’s op een Alpaca-boerderij in Welsum.

Heerderstrand: Naarmate de week vordert, neemt de temperatuur toe. Daarom blijven de fietsen op stal en liggen wij lekker languit aan het Heerderstrand.

Hapje eten: En dan zit de week er weer bijna op. Wij sluiten ons heerlijke verblijf bij onze vrienden Henk en Lia af met een etentje.

Luchtballon: In de nazit op de boerderij verschijnt er plotseling, bij een prachtig ondergaande zon, een luchtballon die de landing heeft ingezet. Op een steenworp bij ons vandaan komt ze aan de grond. De koeien raken even in paniek en trekken luid loeiend een sprintje door het weiland.

En dan is het weer weekend en keren wij terug naar Nieuw Vennep. Ik sluit de week af met wederom een overwinning van onze Max.