Medisch weekje: Na een paar weken rust aan het medisch front werd dit weer zo’n weekje van frequent artsenbezoek. Tweede boosterprik, huisarts, reumatoloog en een dagopname bij mijn AVL vrienden met nieuwe scan volgden elkaar deze week op. De eerste drie hadden niet zoveel om het lijf, maar de scan is altijd weer zo’n wake-up call van mijn sterfelijkheid. Voor het verkrijgen van een goede scan krijg ik via een infuus contrastvloeistof ingespoten. Van de werking krijg je het even zodanig warm, met name in hoofd en keel, dat je op het hoogtepunt denkt: “Ho, nu”. Vanwege mijn enig overgebleven nier die nog voor 33% werkt, moet ik vooraf hydrateren. De nier moet als het ware in een bedje van vocht liggen. Dat betekent dat er tijdens een dagopname extra vocht via een infuus moet worden toegediend. Dat vocht moet ervoor zorgen dat de contrastvloeistof weer zo snel mogelijk mijn lichaam en de nier verlaat. Daarnaast moet ik binnen een uur een liter water drinken. Dat is best veel. Het komt je in dat tempo je oren uit. Als het nou een biertje was dan lukte het wel, maar extra complicatie dit keer is dat ik sinds kort kotsmisselijk wordt van kraanwater. Mijn nieuwe medicatie heeft nogal wat bijwerkingen. Zo is mijn haar binnen een paar weken spierwit geworden. Daar valt mee te leven en staat eigenlijk wel leuk. De nare bijwerkingen zijn verder dat ik alleen nog “zoet” proef, eigenlijk permanent misselijk ben en geen kraanwater meer kan drinken zonder spontane braakneigingen. De verdwenen smaak betekent dat elke warme maaltijd hetzelfde smaakt, namelijk naar helemaal niets. Geen zout, geen zuur en geen kruidensmaak. Een patatje smaakt hetzelfde als een haring, een bord andijvie of een portie spaghetti. Je ervaart alleen een andere structuur. Dat is verschrikkelijk. Je weet inmiddels dat ik thuis altijd kook. Zonder smaak is het moeilijk om daar gemotiveerd bij te blijven. Gelukkig roepen mijn huisgenoten nog steeds dat ze weer hebben genoten van mijn kookkunst. Ik kan dat zelf niet meer bevestigen. En dan voor die scan weer die liter water. Daar moest ik iets op verzinnen. Dus maar gekozen voor prikwater met citroensmaak. Limonade toevoegen had ook gekund, want zoet proef ik wel.

Nog even over die medicatie. Gezondheidszorg wordt zo langzamerhand onbetaalbaar. De nieuwe tumor-remmende pillen die mijn leven verlengen, kosten maar liefst € 102,- per stuk. Ik slik er twee per dag, dus reken maar uit. Ik kreeg een voorraadje voor twee maanden. Waarde € 12.240,- . Op jaarbasis € 73.440,- En als je dan ook nog leest dat deze pillen in België de helft kosten, dan begrijp ik het niet meer.

Na de scan wachtte ’s avonds een verrassing. Wij zouden net met z’n drietjes naar de film gaan, toen het AVL belde. ’s Avonds een belletje van het ziekenhuis is natuurlijk niet oké. Eerste alarmbel. Een ongerust klinkende arts, vroeg mij of het wel goed met mij ging. “Volgens mij wel”, antwoordde ik. Tweede alarmbel. Of ik bloedingen had? Huh, hoezo? Derde alarmbel. Of ik benauwd was? Vierde alarmbel. Ik besloot maar eens te vragen wat er allemaal aan de hand was. “Nou, wij hebben een embolie in uw longen gezien op de scan”. Vijfde alarmbel. Of ik maar snel naar het AvL wilde komen. Geen bioscoop dus, maar een bezoekje ziekenhuis. Eenmaal ter plekke vertelde een verpleegkundige dat ik vanwege de embolie moest gaan prikken met een bloedverdunner. De spuit werd aangerukt en de vraag werd gesteld wie van ons twee de injectie zou zetten. Joyce keek met zo’n blik van “Ik sla even over”, dus besloot ik het maar zelf te doen. Vaak genoeg ondergaan bij opnames, dus niet ingewikkeld. Toen het klusje naar tevredenheid was gedaan, gaf ik aan nog wel wat meer wilde weten. Er werd een arts aangerukt. Ik vroeg naar oorzaak, ernst, hoelang prikken, wanneer nieuwe controle en hoe? Zij vertelde mij echter ook niet veel meer te weten, dan dat er embolieën waren gevonden. Hé! Eerst was er sprake van eentje en nu al meerdere? En nu? De arts vertelde dat er geen gevaar was. Zij beloofde dat ik de volgende dag gebeld zou worden en mijn vragen kon stellen aan mijn eigen behandelaar. Niet echt bevredigend. Inmiddels zijn wij vier dagen verder en er is nog steeds niet gebeld. Ondanks meerdere beloften na ons bezoek en via de telefoon. Erg slordig. Eerst iemand ongerust maken en met spoed naar het ziekenhuis laten komen en vervolgens radiostilte. Maandag maar weer opnieuw bellen. Inmiddels een stuk of negen injecties verder. Rond iedere prikplek een bloeduitstorting van gemiddeld 5 cm doorsnede. Kan gebeuren stond er op de bijsluiter. De mogelijke voorspelling dat het prikken misschien wel levenslang zou zijn, betekent dat ik straks een wandelende bloeduitstorting ga worden. Misschien leuk als carnavalsact.

Ilja Gort: Wij zijn fan van Ilja Gort. De wijnboer met zijn pirouettesnor, alpinopet, versleten broek, gekleurde giletjes en rode zakdoek. Iemand die wars is van deftigheid en luxe. Ilja is kasteelheer (Chateau Gort & Gort in Saint Romain-la Virvée) en wijnboer in Frankrijk, bekend o.a. van wijnmerken als Slurp en La Tulipe. Gewoon goede wijn tegen een normale prijs. Ilja zegt er zelf over: “U hoeft niet bang te zijn voor verhalen van strenge sommelliers, er zijn maar twee wijnen: goede en vieze. Neem nooit de vieze”. Ilja is ook schrijver van populaire boeken. Joyce is fan. Ik houd vooral van zijn reisprogramma “Gort over de grens”. Daarin geeft hij een inkijkje in met name het authentieke Frankrijk. Het is een gezellige kletskous, die de geschiedenis en cultuur van een streek of plaats op een boeiende, beetje komisch populaire manier vertelt. Iedereen is zijn “ami of amie”, hij krijgt ze allemaal aan de praat en het eindigt altijd met wijn. Geweldig.

Deze week las ik een interview met hem waaruit bleek dat hij een kleurrijk verleden heeft. Nooit geweten. Ilja was namelijk ooit drummer bij After tea, een afsplitsing van TeaSet (met o.a. Peter Tetteroo van hits als Ma Belle Ami en She likes weeds). Na een conflict met Peter Teteroo stapten Hans van Eyck en Polle Eduard op en vormden, samen met Ilja, After tea. Bekende hit van After tea was o.a. “Not just a flower in your hear”. Ook speelde Ilja in Brainbox en met Ramses Shaffy. Een wild leven van Sex, drugs en Rock en Roll. Zijn vrienden waren George Kooymans en Barry Hay van Golden Earring. Hij was en is ook componist van talloze reclametunes als “Nationáááále Néééderlanden, wat er ook gebeurt” en “Duo Penotti, twee smaken in een potti” en de tune van Nespresso die in 165 landen bekend werd. Zo kende ik Ilja niet. Bijzonder.

Museumwerk: Na twee keer meedraaien dan deze week de eerste twee zelfstandige diensten gedraaid. Best wel spannend omdat ik alle procedures voor het eerst zelf moest doorlopen. Met name omdat ze niet helemaal logisch zijn, gebaseerd op verouderde computers en programma’s, schakelaars en schermen die alleen met een omweg wel of niet werken, de verspreiding over een behoorlijke oppervlakte, etc. Kortom, zet dat maar in je systeem. Maar het is gelukt. Het onderdeel ‘gasten ontvangen’ is een bijzondere ervaring. Een groot deel van het publiek is niet de doorsnee museumbezoeker. Veel mensen hebben een achtergrond in of hobby rond het transportwezen. Zij weten vaak de bijzondere details. Van hun verhalen leer ik als gids in wording. Maar er was ook een wat ouder echtpaar met een achtergrond in de zorg. Zij verzorgen maandelijks een leuke dag voor mensen met een verstandelijke beperking. Dit keer hadden ze Nico, een man van rond de vijftig, meegenomen naar het transportmuseum, omdat hij zo dol was op o.a. vliegtuigen. Ik bood ze aan om een korte rondleiding te geven na hun eigen vrije ronde. Gasten mogen uitsluitend onder begeleiding binnenkijken in een DC 2 (zustertoestel van de Uiver), plaatsnemen in de cockpit van een Franse jager en nader kennismaken met de bus van Wubbo Ockels. Ik heb bij alle drie een mooi geschiedenisverhaal voorbereid. Het drietal vond het prachtig. Op het einde maakte ik nog een fotootje van ze terwijl ze uit de DC 2 stapten. Vonden ze helemaal geweldig. Die werden meteen naar de tante van Nico doorgestuurd. Tenslotte had ik nog een paar posters voor Nico. Ze waren zo dankbaar en riepen hoe lief ik voor ze was. Het ontroerde mij. Kijk daar doe je het voor en dat geeft voldoening. Dat rondje heb ik deze week inmiddels meerdere keren met gasten gemaakt en zonder uitzondering vinden ze het binnenkijken in de DC-2 toch wel de kers op de taart. Vooral die foto in de deuropening.

Ik had al in de handleiding gelezen dat sommige gasten met allerlei smoezen proberen om gratis binnen te komen. Dat verwacht je natuurlijk niet. Nieuwsgierig ook met welke smoezen. Maar die ervaarde ik al snel. Op zaterdagmorgen stond er een breedlachend echtpaar voor mijn balie. De man zei: “Ik heb iets in mijn binnenzak. Wanneer u ons gratis binnenlaat, is dat voor u”. Om nu al op dag twee corrupt te worden, is niets voor mij, dus ik weigerde beleefd. De blik werd wat minder lachend en uit een portemonnee werd een bonnetje van de postcodeloterij opgediept. “Met dit bonnetje krijg ik de kaarten voor de helft”, vervolgde de man. Nou had ik die truc al gelezen in het handboek. Ik vertelde dat het bonnetje alleen waarde had, wanneer je ermee, via de postcodeloterij, e-tickets kocht en dus ook daar betaalde. Anders kreeg het museum zijn geld niet. “Nee”, riep de man, “dat was alleen in de coronatijd”. Ik vroeg hem hardop voor te lezen wat er op het bonnetje stond. Mijn antwoord dus. De stemming begon om te slaan, maar ik bleef als gastheer beleefd. “Wanneer u nu even met uw telefoon inlogt bij de postcodeloterij en tickets koopt, dan kunt u alsnog naar binnen”. De stemming werd nu grimmiger. Dat waren ze niet van plan en met een boos “Bekijk het maar” stampvoetten ze naar buiten. Bijzondere ervaring die bij mij het tegenovergestelde gevoel opriep van het eerder genoemde bezoekende echtpaar en Nico.

Ik heb het leidinggeven al bijna drie jaar vaarwel gezegd en leef volgens het principe van “als het vandaag niet hoeft, dan komt het morgen wel”. Heerlijk om niet meer 24/7 aan te staan. En dan keer je terug in een werksituatie, en alle motortjes slaan ineens zomaar weer aan. Binnen een paar uur zag ik talloze verbeterpunten in de vrijwilligers organisatie. Uit een paar gesprekken met nieuwe collega’s, maak ik op dat men samenhang mist. Een andere collega heb ik op dag één al meteen gewezen op vriendelijker communiceren. Kortom, het bloed stroomt ineens weer zoals in het verleden en ik voel een sterke behoefte om, weliswaar voorzichtig, wat leiding naar mij toe te trekken. Nooit verwacht en zeker niet zo snel.

Dolly Dots en Elvis: Zaterdagavond een gescheiden avondje uit. Eigenlijk gaan Joyce en ik altijd samen. Deze keer niet. Joyce ging naar Carré voor de afscheidstournee van de Dolly Dots. Ik vind het leuke meiden (hoewel inmiddels 60+ dames) en aardige muziek, maar een hele avond is mij teveel van het goede. Ik sloeg over. Gelukkig wilde ik naar de film “Elvis”, en dat vond Joyce dan weer niets. Dus gingen wij zaterdag iedere apart naar onze voorstelling. Ik reken mij niet tot de fans van Elvis, maar ben er natuurlijk wel mee opgegroeid. Een gefilmd levensverhaal van beroemde muzikanten vind ik wel interessant. Dat begon met de film over Queen, gevolgd door de film over Elton John en nu dan Elvis. Zonder er veel van te verraden: Echt indrukwekkende film die met name ook een goed tijdsbeeld geeft van de conservatieve moraal en de rassenproblematiek in het Amerika van die tijd. Hoofrolspeler Austin Butler lijkt zo sprekend op The King (ook in zijn moves), dat je constant denkt dat het de echte Elvis is. Tom Hanks als Colonel Tom Parker, speelt de grote manipulator en achterbakse oplichter. Soms moest ik wel even denken aan “The Pinguin” in de Batmanfilms. Aanrader.

Joyce heeft genoten van de Dolly Dots. Schijnt een dolle uitgelaten sfeer te zijn geweest in Carré.

Joyce Klok: Had ik overigens al eens verteld dat Joyce een deel van de talenten van Hans Klok bezit? Joyce kan sleutels en pasjes die ze het ene moment nog in haar hand heeft of in haar tasje of zak stopt, zomaar spoorloos laten verdwijnen. Echt een talent waar zelfs ik niets van begrijp. Ze moet alleen nog even oefenen op het tweede deel van de truc, namelijk het terug toveren. Nu betekent het meestal dat ik onderdeel van de act word en sleutels moet bijbestellen of pasjes moet blokkeren. Gisteren oefende Joyce haar verdwijntruc in de bus van Amsterdam naar Nieuw Vennep, waarna haar OV kaart spontaan was verdwenen. Een schuldig belletje naar mij volgde. Toen ik de pas wilde blokkeren bleek de OV-site er, vanwege onderhoud, uit te liggen. Gelukkig achteraf want de kaart kwam, eenmaal thuis, tevoorschijn uit een verborgen vakje. (toch Hans Klok trucje) Er was in de bus echter nog niet uitgechecked, dus dan lopen de kosten door. De website die daar voor is, bleek echter ook uit de lucht. Toen leek het ons een goed idee om, in het inmiddels middernachtelijk uur, een bus aan te schieten op dezelfde lijn. Deze lijn rijdt namelijk dag en nacht door. Wij dus weer naar het dorp. De eerste chauffeur die wij troffen, vertelde dat je alleen kan uitchecken in dezelfde bus. Tja! Die was al weg. “Maar”, zo voegde hij eraan toe, “het kost u maximaal € 4,- en dat is waarschijnlijk goedkoper dan on-line uitchecken voor de door u gemaakte rit vanuit Amsterdam. Hoewel ik dat eigenlijk niet had mogen vertellen”. Je hebt dus ook behulpzame chauffeurs.

Verjaardagen Tim en Zoë: Wij sloten het weekend zondag af in Voorthuizen op de camping die zoon Jeroen beheert. Twee van zijn kinderen waren onlangs jarig en dat moest gevierd worden. Kleindochter Zoë werd 6 en kleinzoon Tim 15. Na een heerlijke barbeque ter afsluiting keerden wij huiswaarts. Als laatste dan nog even de GP van Silverstone terug kijken. Helaas voor Max geen hoofdprijs, maar de puntenschade bleef gelukkig beperkt.

Tot volgende week.