Het lied der achttien dooden: Maandag las ik dat schrijver/dichter Remco Campert op 92 jarige leeftijd was overleden. ‘De meester van het kleine’ was zijn bijnaam. Hij behoorde tot ‘De Vijftigers’, een beweging van dichters die de esthetische conventies van hun voorgangers van zich afwierp en vrijheid nastreefde. Ik heb niet veel van hem gelezen. Ik ben ooit eens begonnen aan zijn bestseller “Het leven is vurrukkeluk” en ik las vroeger de dagelijkse columns die hij afwisselend met Jan Mulder in de Volkskrant schreef. In het bericht van zijn overlijden las ik dat Jan Campert zijn vader was. Dat wist ik niet. Van Jan Campert ken ik namelijk al mijn hele leven een deel van het gedicht “Het lied der achttien dooden” uit het hoofd. Het is het meest beroemde verzetsgedicht uit onze geschiedenis. Geschreven in 1943, naar aanleiding van de executie van 18 verzetslieden op de Waalsdorper vlakte. Deze behoorden tot de zogenaamde “Geuzen”. Ik vertel dit omdat het gedicht een bijzondere herinnering voor mij is. Toen ik als 11 jarige in de vijfde klas zat, moesten wij van onze meester Meier een gedicht uit ons hoofd leren. Ik koos toen voor het eerder genoemde gedicht. Overigens was één couplet voldoende. Het bijzondere is dat ik nu 58 jaar later, al is het midden in de nacht, dat eerste couplet van dat gedicht nog steeds zonder problemen kan opdreunen. Elke dodenherdenking weer dient het zich ook spontaan aan. Ik heb geen idee waarom dat gedicht zich zo vast heeft gezet in mijn geheugen. De ernst en triestheid zal op mij als jongetje van 11 wel een enorme indruk hebben gemaakt. De gang van die ene man die ‘s morgens in zijn cel wakker wordt en weet dat hij straks voor het vuurpeloton staat en zijn geliefden nooit meer zal zien.

Wanneer worden leiders verstandig? Het is een mooi bruggetje naar de oorlog in Oekraïne. De daden van Poetin zijn onvergeeflijk. De verhouding met Rusland komt niet meer goed, zolang deze dictator daar de baas is. Het Westen is solidair en doet alsof het ook haar oorlog is. Er worden heldenverhalen over verteld, als David tegen Goliath. Inmiddels is wel duidelijk dat die verhalen te gekleurd zijn. Er vallen duizenden doden, overigens ook aan Russische kant en er zijn miljoenen op de vlucht. Het Westen laat zijn quasie spierballen zien met sancties en wapenleveranties, waarmee het de hele Westerse bevolking meesleurt in een crisis. Deze oorlog kent alleen maar verliezers. Oekraïne gaat hem niet winnen, daarvoor is Rusland te sterk. Ik snap niet dat leiders hun verstand niet bijeen rapen en zeggen dat het genoeg is. Het doel van Rusland is ten koste van vele levens inmiddels bijna bereikt. Neem je verlies, bespaar daarmee vele levens en probeer weer met elkaar in gesprek te komen.

Fietstocht: Weer even iets vrolijkers. Maandag is een mooie dag voor een fietstocht. Zonnetje en wel wat wind, maar dat zorgt ervoor dat je het net niet te warm krijgt. Fietsen in onze polder heeft niet mijn voorkeur, dus laden wij de fietsen op de trekhaak en rijden 10 km verderop naar Leimuiden. Daar start onze tocht rond het Braassemermeer, richting Alphen aan de Rijn. Een mooie tocht door het groene hart. Hier en daar maken wij gebruik van een pontje. Altijd leuk. Wij tanken de innerlijke mens bij de Sunset Beachbar aan de Zegerplas. Uurtje genieten aan het water in een zalige zitzak. Weer 40 km aan de teller toegevoegd.

Feestje geslaagde kleinzoon: Onlangs slaagde kleinzoon Thijmen. Alle opa’s en oma’s (4 van elk – dat krijg je met scheidingen en hertrouwen) waren rond die tijd aan het genieten van korte vakanties. Dat doen gepensioneerden nu eenmaal graag. Deze week hadden 6 van de 8 ‘oudjes’ tijd voor een taartje.

Goed nieuws: Voor de verandering weer langs bij mijn vrienden van het AvL voor de uitslag van de scan. Na twee maanden martelaar te zijn geweest van de nieuwe medicatie was ik reuze benieuwd naar het resultaat. De afgelopen paar jaar alleen maar gehoord dat de drie tumoren iedere keer weer een paar millimeter gegroeid waren. De tumorremmer moest ze een halt toeroepen. Ik had er vertrouwen in. Het antwoord was positief. Twee maanden medicatie betekent 50% krimp. Zoals de arts zei: “Spectaculair resultaat”. Mag nu weer even twee maanden stoppen om mijn lichaam te laten bijkomen van alle bijwerkingen. Voor de longembolieën moet ik nog twee maanden (tot de volgende scan) blijven prikken met bloedverdunners. Dat is dan weer jammer. Maar ik ben natuurlijk reuze blij met het eerder genoemde resultaat. Voelt toch een beetje als een nieuwe start.

Fiets in de kreukels: Zoon Jasper heeft zo’n snelle elektrische Van Moof fiets. Strak design zonder poespas. Sportief als hij is, fietst hij er meerdere dagen per week mee heen en weer tussen Nieuw Vennep en Amsterdam met bestemming vriendin Claudia of werk. Die snelheid ben ik niet zo blij mee. Voor je het weet lig je ergens onder of tegenaan. Ik dring regelmatig aan op een helm (die vriendin Claudia wel draagt), naar mijnheer heeft de eigenwijsheid van zijn beide ouders. Wij waren net uit Amsterdam thuis, toen Jasper belde of ik hem en zijn fiets wilde ophalen op vrijwel de plek waar wij net vandaan kwamen. “Hoezo?” Was mijn vraag. “Nou, mijn fiets is kapot”. “Lekke band?” vroeg ik. “Nee, ik ben tegen een bus gebotst en nu is de voorvork gebroken. Maar wees gerust. Ik ben niet gewond”. Pffff…goed afgelopen. Gelukkig handelt Jasper in dit soort fietsen. Er stonden nog een aantal reserve exemplaren in de opslag. Dus kan hij weer verder fietsen. “Nu neem je zeker wel een helmpje?” probeerde ik nog. Helaas.

Lichtpuntje van een pessimist: Het enige “positieve” aan dit jaar was mijn coronatest!

Outside Escapetocht: Zaterdag voor de tweede keer een outside escapetocht. Zeg maar een soort puzzeltocht buiten met moeilijke opdrachten. Een tijdje terug deden wij er eentje als gezin in Leiden. Dit keer gingen Joyce en ik op pad met oud-collega’s Claudia en Daisy in Haarlem. Een soort mini teamuitje. Doel was te bewijzen dat Kenau Simonsdochter Hasselaer daadwerkelijk heeft bestaan en de strijdbare vrouw was die de geschiedenis beschrijft ten tijde van het Spaans beleg in 1573. De tocht voerde langs haar vermoedelijke geboortehuis en de scheepsbouw/houthandel die zij dreef. Verder leuke puzzelvragen en opdrachten ten tijde van het beleg. Kenau heeft bestaan, maar alle verhalen rond Kenau dat zij een vrouwenleger aanvoerde dat tegen de Spanjaarden streed, zijn een mythe. Kenau was een manwijf en gewiekste handelsvrouw. Die bijstelling van de feiten maakte de tocht niet minder leuk. Halverwege natuurlijk even bijtanken bij restaurant/molen de Adriaan aan het Spaarne en tenslotte samen een hapje eten ter afsluiting. Het blijft gezellig om van tijd tot tijd met enkele fijne oud-teamleden op te trekken. Alsof de oude tijden herleven.

Grand-Prix Oostenrijk: Ook deze week sluit ik af met Max. Geen eerste, maar tweede is ook niet slecht. Temeer omdat hij in de sprintrace al 8 extra punten pakt.

Er komt erg mooi weer aan, dus het wordt banden oppompen en fietsen maar.