_{Wanneer je dit bericht in je mail ziet, tik dan even op de kop van het blog om door te gaan naar mijn blogsite. Dan zie je meer, w.o. foto’s. Je kunt de foto’s vergroten door er op te tikken/klikken. Titelverklaring: Frits is mijn 2e naam, door Joyce steevast geschreven met een “z” op het eind)}

Vakantie: Twee van de drie kinderen zijn op vakantie. Dochter Masha is met gezin neergestreken in Spanje. Zoon Jeroen beheert zijn camping in Voorthuizen en tijdens de zomervakantie voegt het gezin zich bij hem. Het vakantieseizoen is zijn meest intensieve werkperiode, maar het voelt voor hem toch als vakantie, omdat alle gasten in opperbeste stemming zijn. Zoon Jasper is met vriendin Claudia begonnen aan een trektocht door Europa. Dat doen die twee toch anders dan wij deden of doen. Via Jaspers eerdere reizen raakte ik bekend met “CouchSurfing”. Dat is een gastvrijheidsnetwerk met maar liefst 9 miljoen leden. Leden kunnen andere leden vragen om een overnachting of aangeven dat ze een slaapplek ter beschikking hebben. Je kan via de site ook simpelweg mensen leren kennen op plekken waar je niemand kent. “Couch” betekent sofa, maar dat betekent niet dat je op een sofa slaapt. Kan ook gewoon een eigen kamer zijn of een plek op de grond voor een matje. Kost verder niks. Je kan hooguit als dankbare geste iemand voorzien van wat boodschappen of b.v. voor die persoon koken. Dit jaar liet Jasper ons kennismaken met een nieuw fenomeen: “Welcome tot my garden” ofwel je tentje opzetten in iemands tuin. Ontstaan tijdens Corona. Ook een vorm van CouchSurfing, maar dan in de tuin. Je betaalt hooguit voor douche en stroom. De jonge generatie reist veel, voor weinig. Wij gingen hooguit liften om de kosten te drukken. Nog een paar vakantiefoto’s van de kinderen uit de oude doos.

Nu moeten alleen Joyce en ik nog even buiten de landsgrenzen zien te komen. Dat proberen wij al sinds december 2021, maar iedere keer wanneer wij denken weg te kunnen, komt er iets tussen. Met een beetje geluk gaan de fietsen woensdag a.s. op de trekhaak en reizen wij af naar een plekje in Duitsland en Frankrijk. Overigens klagen wij niet, want tussen maart en nu hebben wij er al vier leuke fietsvakanties in Nederland opzitten.

Kleindochter: Deze week werden wij via een leuk filmpje op de hoogte gebracht van het geslacht van ons nieuwe, aanstaande kleinkind. Zoon Jeroen en zijn vrouw Sylvia verwachten rond december hun derde kind. Na zoon Tim en dochter Zoë, opnieuw een meisje. Inclusief twee pleegdochters brengt dat hun score op vijf. Tellen wij daarbij de twee zonen van dochter Masha op, dan is er binnenkort een licht overwicht aan dames: 4-3.

Die-eet: Ik denk dat wij deze winter budget over hebben. Joyce is namelijk weer eens op dieet. Een ritueel dat elk jaar meermaals hardnekkig de kop opsteekt. Prima natuurlijk, maar ik vind dat ze nog een mooi figuur heeft. Ik zie de laatste tijd broeken voorbij komen waarvan ik het bestaan niet kende. Niet helemaal vreemd, want Joyce koopt broeken en schoenen als waren het pakken melk. Volgens Joyce lagen die broeken al jaren in de kast. Dus daarom is het er zo vol. Regelmatig klinkt er ’s morgens een benauwd: “Deze pas ik ook al weer bijna”. Wanneer ik dan kijk, constateer ik nog minstens 10 cm buik teveel, of broek te weinig. Maar…ik bewonder haar geloof in de maakbaarheid van het lichaam. Als die hele stapel “broeken in slaapstand” straks past, dan moet er in het najaar budget over zijn. Hoewel? ’s Avonds bij de thee verschijnen dan weer de bitterkoekjes en chocoladerepen op tafel. Ik twijfel toch of het gaat lukken.

Nefroloog: Afgelopen week de viermaandelijkse controle bij nefroloog Niels Schut in het Spaarne. Niels ken ik al sinds 2002. Ontzettend aimabele man. Ik hield in die tijd plotseling veel vocht vast. Mijn voeten waren zo dik dat ze bij het lopen over mijn schoenen klotsten. Was wel een bijzonder gezicht. Er werd nefrotisch syndroom vastgesteld, wat zoveel wil zeggen als wijd openstaande filters in mijn nieren. Dat werkte als een soort putje voor eiwitten. Door verlies van die eiwitten, gaat je lichaam als een idioot een vervanger aanmaken in de vorm van cholesterol. Bovendien kan het zijn vocht niet meer kwijt, waardoor oedeem ontstaat. Niet echt gunstig dus voor een lang leven. Waarschijnlijk ontstaan door een keelontsteking. Nou, daar grossierde ik in sinds mijn jonge jaren in. Niels Schut gaf drie “veelbelovende” verloopopties: genezen, stabiliteit middels medicatie of overlijden. Vooral die laatste deed mij alle moed in de schoenen zinken. Gelukkig wist Niels mijn kwaal middels medicatie beheersbaar te houden. Eén nier ben ik al kwijt door een tumor en de andere loopt qua functie geleidelijk terug. Nu nog ongeveer 33%. Valt mee te leven. Het mooie van Niels is dat hij altijd positief is. Bij het AVL beginnen ze meestal met vragen als: “Wilt u wel of niet gereanimeerd worden”. Word je erg vrolijk van. “Jaaaah!!! Natuurlijk wil ik gereanimeerd worden!!!!”. Niels daarentegen houdt de moed erin. Ik vroeg hem daar ooit eens naar. Zijn antwoord toonde aan dat het ook anders kan. “Ik kan natuurlijk zeggen dat je nierfunctie steeds een beetje slechter wordt, want zo is het natuurlijk. Maar…. het gaat langzaam, dus kan ik beter positief zijn en zeggen dat het al jaren stabiel is. Voel jij je ook beter door”. Mooi toch. Deze week zei hij: “Ger, het is een wonder hoe je het doet in het licht van wat jij mankeert. Ik zie een energieke vent die oogt als iemand van nog geen 60, er gezond uitziet en nog alles aankan“. Kijk dat is een mooi compliment voor iemand die volgend jaar de 70 aantikt. Heb je af en toe even nodig. Geeft gelijk weer energie en maakt het leven lichter. Waren alle artsen maar zo. Je wordt er niet beter van, maar het voelt wel zo.

Topgun Maverick: Na enig wachten op Jasper nu dan eindelijk met Joyce naar het vervolg op Topgun uit 1986. Het lukte Jasper toch niet om mee te gaan vanwege vakantie. “Wouw”, wat een film. Ge-wel-dig!!! In mijn beleving de beste actiefilm van deze eeuw. Acrobatische toeren met straaljagers, onderlinge vriendschap en trouw en helden die het opnemen tegen de vijand. Dat alles met een heroïsch sausje overgoten. En spannend! Puntje van mijn stoel. Slecht voor je hart, dat wel. Mijn Apple Watch gaf een waarschuwing dat mijn hartslag te hoog werd. En dan nog de emotionele beleving die veroorzaakt wordt door de groeiende vriendschap. Joyce en ik hebben er een traantje bij gelaten. Had Joyce niet verwacht van wat zij noemt “een vliegtuigfilmpje”.

Voetbaltransfers: Het is weer de periode van de voetbaltransfers. Ik probeer het een beetje bij te houden wat betreft de grote clubs of spelers die mijn belangstelling hebben. Wat mij ieder jaar weer opvalt aan de transferberichten zijn de inleidende teksten in de krant. Bijna altijd begint een transferbericht met: “Club X heeft zich versterkt met speler Y”. Hoezo weet je of de nieuwe speler een versterking is? Dat hoop je misschien. Misschien deed hij het leuk bij zijn oude club, maar net als bij handel in aandelen: “Behaalde successen uit het verleden, zijn geen garantie voor de toekomst!” Dat bewijst zichzelf wanneer je aan het eind van het seizoen leest over spelers die weer vertrekken omdat ze het toch niet waar hebben kunnen maken. Ik zou toch iets aan de berichtgeving veranderen.

Symbolische onsterfelijkheid: Vorige week overleed wetenschapper Judith Peters. Slechts 31 jaar oud. Ik had nog nooit van haar gehoord, maar raakte gefascineerd door een artikel in de Volkskrant over haar onderzoek naar wat zij noemt: “Symbolische onsterfelijkheid”. Wanneer een dierbare overlijdt is er verdriet en volgt een rouwperiode. Tot voor kort werd rouw gezien als iets met een begin en een eind. Je gaat een aantal stadia door, sluit het af en dan ben je klaar. Tegenwoordig is er een nieuwe opvatting ontstaan. Rouw sluit je niet af. Je gaat een hernieuwde relatie aan met de persoon die er niet meer is. Je gaat op zoek naar, wat in de wetenschap, “continuing bonds” heet. Daarmee worden symbolische verbindingen bedoeld, waardoor de overledene blijft voortbestaan. Dat kan van alles zijn: een sieraad van diegene dragen, in gesprek gaan met de overledene, advies vragen, graf bezoeken en je verhaal vertellen, etc. Je moet het je volgens Judith voorstellen als een symbolisch boek dat de overledene na zijn/haar dood over zichzelf achterlaat. Je haalt eruit wat voor jou van belang is om de relatie met die dierbare voort te zetten. Volgens Judith heeft het niets te maken met zweverigheid of geloven in leven na de dood. Waar het om gaat is dat je verdriet/rouw eigenlijk nooit echt kunt afsluiten. Het onderhouden van verbindingen met de overledene maakt het allemaal prettiger en dragelijker. Vond ik wel een interessante theorie.

https://www.pc.nl/blogs/symbolische-onsterfelijkheid/

Jan Slagter: Sinds mijn haarkleur versprongen is naar “wit“ en ik het weer wat langer laat groeien, krijg ik veel reacties. Dat varieert van: “Is er iets aan je veranderd” tot “Veel beter” of “Je lijkt nu op…..”. Joyce noemt mij tegenwoordig “Jan”, omdat ik volgens haar op Jan Slagter (omroep Max) begin te lijken. Dochter Masha ziet meer overeenkomsten met Doc. Emmet Brown, de professor uit de filmserie “Back to the Future”. Of dat laatste een compliment is, weet ik niet echt. Dat eerste kan ik nog wel mee leven.

Jan Slagter heeft van omroep Max een omroep gemaakt met een leuk aanbod. Wij kijken er, naast Netflix, tenminste graag naar. Maar ja, wij behoren inmiddels ook tot de doelgroep. Wij zijn trouwe kijkers van programma’s als Bed & Breakfast, Denkend aan Holland, Sterren op het doek en de comedy Tweede Hans. Tv in langzaam tempo. Past bij onze leeftijd. Recent is daar bijgekomen “Bed & Breakfast Vol liefde”. Beetje (nou beetje?) guilty pleasure. Joyce wilde het graag een keertje zien en ik keek/kijk daarom, na afloop van “De slimste mens”, maar gezellig mee. En dat doe ik (helaas) nu al bijna drie weken. (Ahum). Een absoluut inhoudsloos programma, maar door de (over het algemeen) vreemde tot contactgestoorde types blijf je toch kijken. Sorry, ik besef dat dit niet goed is voor mijn imago. Gisteren kwam ik erachter dat de serie maar liefst 35 afleveringen telt. Wij zijn bij nummer 15, dus nog niet eens op de helft. Nog vier weken te gaan. Oeps, dat wordt nog een hele zit. Er zit natuurlijk een knop op je tv. Voor wie de serie niet kent: Vrijgezelle eigenaren/eigenaressen van B & B’s in Europa, krijgen potentiele liefdespartners op bezoek. Beetje Boer zoekt vrouw, maar dan net even anders. Je snapt al snel dat de kans dat zoiets lukt vrij gering is. Alle deelnemers praten vooral over elkaar en over zichzelf, maar zijn niet echt in staat om met elkaar te praten. De gemiddelde conversatie gaat niet veel verder dan: “Goedemorgen”, “Lekker geslapen!” en “Leuk hier”. Woorden die veelvuldig worden weggespoeld met vooral wijn. Wij snappen niet dat mensen die een dergelijk avontuur aangaan, niet in staat zijn elkaar te bevragen naar hun achtergronden en alles wat ze verder bezighoudt in het leven. Maar daarom zijn ze dan waarschijnlijk ook al heel lang vrijgezel. De meeste bezoekers verdwijnen al weer snel (soms al na een dag) huiswaarts omdat ze er achter komen geen enkele klik met elkaar te hebben. Vermakelijke tv.

Gehoord: Zuid-Afrikaans voor “string” = Amperbroekie

Gelezen: Wel eens gehoord van aptoniemen? Aptoniemen zijn namen van mensen die een beroep of functie hebben die perfect past bij hun naam. Zoals b.v. Ferry Kok (kok op een ferry) of Henny de Haan (voorzitter van de Nederlandse Vakbond Pluimveehouders) of Sue Yoo (advocaat). En wat dacht je van ‘Autosloperij Wrackenhoff’. Ik heb het niet verzonnen.

GP Hongarije: Ook dit keer weer afsluiten met een niet verwachte overwinning van Max in Hongarije. Het was weer een mooie week. Tot volgende week, maar dan hopelijk vanuit ons vakantieadres.