Inspiratie: Met het schrijven van een wekelijks blog, heb ik mijzelf een soort verplichting opgelegd. Heeft natuurlijk niemand om gevraagd en doe ik natuurlijk helemaal zelf. Maar naarmate ik meer leuke reacties ontvang, ontstaat toch de dwang om te leveren. In het begin van de week heb ik meestal nog geen idee waar ik over zal schrijven. Zo tegen de donderdag ontstaat er een soort lichte onrust. Er moet iets op papier komen. Ik begin dus maar gewoon te typen en tot mijn verbazing rollen er dan zomaar weer verhaaltjes uit. Beetje op basis van associatie. Had ik vroeger ook met de nieuwsbrieven die ik schreef voor mijn school. ‘s Morgens wel de wetenschap dat ik een nieuwsbrief moest schrijven aan de ouders, maar vaak had ik niet meer dan één onderwerp. Zodra ik echter begon met typen, popten er ineens talloze mededelingen op. Alsof er een lade werd opengetrokken. Wonderlijk eigenlijk.

Cromvoirt: Er zijn soms van die weken dat alles precies klopt. Deze week was er zo eentje. Wij verbleven in een heerlijke wellnesswoning op een mooi vakantiepark. Het weer was top. Wel iedere dag iets warmer, maar toch steeds een verkoelend windje. Vanaf 10.00 uur trokken wij onze baantjes in een, dan nog, rustig zwembad. Beetje lezen en af en toe een herhalingsduik. Rond het middaguur werd het drukker en keerden wij huiswaarts voor de lunch. Om een uur of half twee sprongen wij op de fiets om tot een uur of vijf door de bossen, over de hei of langs landerijen te tuffen. Uiteraard een terrasje halverwege en een ijsje aan het eind. Met een tussenstop bij de supermarkt keerden wij weer huiswaarts om vervolgens een half uur door te brengen in de Jaccuzi. Tenslotte koken, eten en een paar vaste tv programma’s. We redden het qua tijd net. Er zitten eigenlijk te weinig uren in de dag. Wij vonden het overigens wel grappig om ook een keer in de duisternis in de jaccuzi te springen. Lichtjes aan en stil genieten. De betreffende foto rechtsonder hiervan is misschien wat onduidelijk.

Door het ogenschijnlijk saaie maar regelmatige schema zoals hierboven beschreven, valt er niet heel veel te melden. Eigenlijk maakten wij even niets bijzonders mee behalve dan lekker genieten. Maar breng dat maar eens onder woorden. Het idee even niets te moeten, nergens verwacht te worden en geen verplichtingen te hebben, is al heerlijk rustgevend. Onze nieuwe buurman hield de tuinplantjes nat en zorgde dat Icky zijn eten kreeg. Hij had zelfs zijn plekje bij hem aan tafel gekregen, al keek hij er niet echt dolgelukkig bij.

Zwembad: In het zwembad observeer ik (ongewild) het gedrag van badgasten. Op de één of andere manier gaan mensen zich anders gedragen zodra ze in het water liggen te dobberen. De meesten worden tamelijk luidruchtig en krijgen een onbedwingbare drang elkaar fysiek te lijf te gaan. Dit gaat vooral bij het vrouwelijk publiek gepaard met veel gespetter, angstige gilletjes en zenuwachtig gegiechel. Veel vaders vertonen ineens een soort Bokitogedrag en lijden onder een niet te stuiten behoefte hun kroost met kracht naar alle windstreken van het zwembad te lanceren. En dan zijn er de groepjes jongeren die zodra ze in het water liggen, het idee hebben dat het hele bad van hun is. Het uit zich veelal in luidruchtige waterpolo- of worstelwedstrijden zonder zich rekenschap te geven van het feit dat er ook anderen in het water liggen die gewoon rustig een baantje willen trekken. Wat je er ook van zegt of welke onweersblik je ook verstuurd, ze zien je niet staan en gaan onverstoorbaar door. Lig je lekker te lezen op je ligbedje aan de rand van het bad, dan is er een categorie die het absoluut noodzakelijk vindt om precies ter hoogte van jouw ligbed een bommetje te moeten doen. En dat ook te herhalen.

Je ziet en hoort precies hoeveel opvoedkunde er in ouders zit. Waar de ene ouder het gegil en andere fratsen van zijn of haar kroost moeiteloos corrigeert, waarschuwt de andere ouder eindeloos met steeds dreigendere sancties, die echter nooit ten uitvoer worden gebracht. Dat weet dat kind natuurlijk ook, dus dat kleine ettertje gaat onverstoorbaar door met het onuitstaanbare gedrag.

Twee gezinnen die hier samen vakantie vieren, trekken aan het zwembad onze aandacht. De twee vrouwen blijven tot zelfs in het water luid met elkaar praten om het praten. Het gaat helemaal nergens over en ze spreken zichzelf voortdurend tegen. Je merkt aan hun antwoorden dat ze ook helemaal niet naar elkaar luisteren. Ze moeten hun verhaal kwijt en bieden tegen elkaar op. Dat lukt kennelijk niet meer bij hun echtgenotes. Die liggen, zo begrepen wij uit hun verhaal, het grootste deel van de dag laveloos van de alcohol op bed. De vier bijbehorende pubers nemen met veel bombarie strategisch bezit van het gehele zwembad. Toen ik er eentje aansprak op bepaald storend gedrag, verraadde zijn blik niet veel goeds. Ja, zo’n zwembad is een goede manier om je irritaties onder controle te houden. Vandaar dat wij al snel door hadden dat de beste tijd om te zwemmen voor het middaguur of na borreltijd is. Heerlijk rustig.
Op onze laatste dag moesten wij om 10.00 uur onze villa verlaten. Geen reden overigens om meteen naar huis te gaan. Wij proberen ook van de laatste dag altijd nog een vakantiedag te maken. Anders eindigt het zo abrupt. Meestal stoppen wij ergens halverwege vakantieadres en huis voor een fietstocht. Nu te warm, dus auto buiten het park gezet en in de zwembroek terug naar het park voor nog een paar uur zwembad. Bijna niemand aanwezig omdat het wisseldag is en de meeste vertrekkers wel meteen naar huis gaan en de nieuwkomers niet voor 15.00 uur naar binnen mogen. Een verademing met de dag ervoor. In het zwembad alleen een Belgisch gezin van vijf. Apart hoeveel geluid ze produceren. Moeder is duidelijk groot gebracht met Vlaamse frietjes. Ze is merkbaar fan van de muziek van Queen, want met regelmaat kreet zij luidkeels teksten uit als: ‘I want to break free”. Logisch ook, want vader is van het type dat de kat in het donker knijpt met daarbij de blik van iemand die hoopt dat de vakantie maar gauw afgelopen mag zijn. Hij ligt verveeld en aangekleed op zijn ligbedje en instrueert van tijd tot tijd de rest van de troepen in het water, al ware hij coach bij een roeiwedstrijd van de vier zonder stuurman. Komisch. Wanneer moeder en kroost zich uit het water begeven, verheft vader zich geeuwend en vindt hij kennelijk dat het moment is gekomen om zichzelf als Neptunus te etaleren. Na het indopen van slechts zijn grote teen, zie je hem denken: “Zal ik dit wel doen?” Maar kennelijk wil hij de eer van Vlaanderen hoog houden en laat hij zich tergend langzaam in het water zakken. Zijn avontuur duurt maar kort, want moeders meldt dat er gewassen moet worden. Waarna het gezelschap vertrekt.

Het Groene Woud van Brabant: Net iets onder Cromvoirt ligt de driehoek Oisterwijk, Boxtel, Eindhoven. In deze driehoek vind je het zogenaamde Groene Woud. Veel populieren hier, die ooit werden aangeplant voor de lucifer- en klompenindustrie. In de naastgelegen driehoek Waalwijk, Oisterwijk, Den Bosch vind je de Loonse- en Drunense Duinen, maar tip je ook Kampina aan. Kampina is een prachtig natuurgebied met bossen en heide. De naam Kampina is verbasterd tot “De Kempen”. Ze lopen over de grens door naar België. Heerlijk fietsen hier, al werd het na woensdag te warm om verder te fietsen.

Zonnepanelen: Na twee jaar aarzelen besloten wij in april j.l. om 16 zonnepanelen te bestellen. Nou ja ‘wij” …. om precies te zijn, was het mijn besluit. Joyce vond en vindt het nog steeds geen nuttige investering. Maar ik kreeg haar goedkeuring. Ze gunt mij een pleziertje. Met een verbruik van ruim 5000 kwh per jaar (door o.a. elektrische auto) en door de explosief stijgende energieprijzen, draait ze vast bij, wanneer de stroomkosten teruggebracht kunnen worden tot € 0,00 of ergens daar in de buurt. Het is uitkijken waar je zonnepanelen bestelt en door wie je ze laat plaatsen, want er zitten veel cowboys in die handel. Zoek maar eens op internet naar reviews. Daarom de positieve ervaringen van onze buren gevolgd en de door hen gekozen leverancier genomen. Plaatsing zou gebeuren in mei. Maar door gebrek aan omvormers is het inmiddels augustus. Kan de betreffende firma ook niets aan doen, want daar lopen alle leveranciers tegen aan. Gebrek aan chips om ze te fabriceren. In juli kregen wij het verlossende bericht dat er op 15 augustus geplaatst zou worden. Verjaardag van Joyce, maar vooruit dan maar. Speciaal rekening mee gehouden door onze vakantie wat in te korten. Maar….daarna geen verdere info meer. Dus toch deze week maar eens gebeld. Na vele malen voicemail en niet beantwoorde mailtjes, reageerde de baas van het spul afgelopen vrijdag dan eindelijk. “Plaatsing 15 augustus??? Tja, dat had de planning gedaan, maar die had geen rekening gehouden met vakanties. Wij liggen allemaal nog ergens in Frankrijk in de zon, dus 15 augustus gaat het niet worden. Misschien een week later, maar dat hoort u nog wel.”. Grrrr….niet te geloven toch. Deze jongens hebben het te goed. Half Nederland wil zonnepanelen, dus het interesseert ze totaal niet of jij dan wel of niet aan de beurt bent.

Nieuw taalgebruik: Onlangs schreef ik een stukje over afkortingen die jongeren gebruiken. (HdP=heerlie de peerlie=heerlijk). Zo vallen ons nog een paar uitspraken op die steeds meer mensen gebruiken. “Hoe dan?”, is een veel gehoorde kreet wanneer iemand zijn/haar verbazing over iemands verhaal kenbaar wil maken. Zonder overigens nieuwsgierig te zijn naar een verklaring voor die verbazing. “ Die zag ik niet aankomen”, wanneer iemand een mededeling krijgt die hij niet verwachtte. Ook hier blijft uit, waarom de mededeling iets met de persoon in kwestie deed. Kan ik verder wel mee leven. Wij vinden de uitspraken wel grappig. Wat ik persoonlijk een vreemde vind is deze: “Rustig aan hé!” bij het afscheid nemen. Het doel van die afscheidsgroet ontgaat mij. Gaat de vertrekkende persoon soms als een “dolle” naar huis rijden of lijkt hij/zij op een stresskip? Kortom, domme uitdrukking.

Wolven: Wie heeft toch ooit bedacht dat de wolf ongestoord zijn herintrede mag doen in onze natuur? Behoudens een clubje natuurfanatici zit niemand daar op te wachten. Ons dichtbevolkte landje is daar niet geschikt voor. Schapen, kippen en ander kleinvee worden doodgebeten door loslopende wolven en de milieulobby maar prediken dat zoiets nou eenmaal gewoon is in de natuur. En nog beschermde diersoort ook. Dus wanneer je schaapskudde voor je ogen wordt opgepeuzeld, moet je maar denken: “Ach, het is nou eenmaal de natuur hé!” Wat gebeurt er wanneer de beer ineens zijn intrede doet in ons land? Leuk toch zo’n Teddy in je voortuin. Ik schrijf dit vanwege een artikel in de Volkskrant over de slachtpartij door wolven onder de moeflons in het park De Hoge Veluwe. Als eigenaar van wat nu Park Hoge Veluwe is, kreeg Anton Kröller ruim honderd jaar geleden twaalf moeflons cadeau van groothertogin Charlotte van Luxemburg. Het kleinste schaap van Europa – met de imposante horens die naar beneden groeien om samen een M te vormen – was aanvankelijk alleen bedoeld om op te jagen. Toen bleek dat het dier zich de grove den goed liet smaken, bewees het haar waarde in het openhouden van de stuifzanden in het park. Voortaan werd door jacht het aantal moeflons alleen nog op een ideale stand van rond de 220 gehouden. En toen kwam de wolf. Om de kudde moeflons te beschermen werd er een hoog hek om het park gezet. Milieuactivisten vonden echter dat de natuur zijn werk moest doen en knipten hier en daar de hekken kapot. Gevolg: wolven in het park (die de uitgang niet meer konden terugvinden) en inmiddels de helft van de kudde moeflons verslonden. En … niemand die er iets tegen mag doen, want de wolf is beschermd en de moeflon niet. En dat de stuifzanden dichtgroeien, moet dan maar. De natuur moet zijn werk doen. Wordt er echter ergens een dode wolf gevonden, dan stort een onderzoekscommissie zich op het dode dier, in de hoop een schuldige te vinden. Het voelt als de wegblokkades van fanatieke boeren. Wegen blokkeren blijft onbestraft, maar jij krijgt een boete wanneer je via de vluchtstrook de blokkade omzeilt.

Strand: Na thuiskomst wacht een zeer warm weekend, waarbij wij de koele duik in het zwembad enorm missen. Zaterdagavond rond een uur of negen besluiten wij daarom om de laatste uurtjes van de dag bij een verkoelende zeebries door te brengen. Langevelderslag (nabij Noordwijk) is voor ons het dichtsbijzijnde strand. Het is al verdacht dat bij de toegangsweg een paar kilometer voor het strand een dranghek staat met het bord “Vol”. ‘Dat was natuurlijk overdag’, denken wij. Eh…nou nee. Alle bermen staan vol met auto’s en eenmaal aangekomen bij de grote parkeerplaats, zien wij talloze automobilisten zinloos rondjes rijden op zoek naar een niet aanwezige parkeerplaats. Niet verwacht dat het strand ‘s avonds nog zoveel bezoekers trekt. Er zat niets anders op dan terug te keren. Natuurlijk eerst nog een ijsje bij onze vaste ijsboer Pompe in de Zilk. En toeval…bijna thuis, belt mijn broertje met als uitkomst een koud drankje in zijn koele tuin. Weg teleurstelling van ons mislukte strandavontuur en toch nog een gezellige avond.

Nutro1962: Na een eerdere oproep om een like-je achter te laten, hebben een aantal van jullie daar gehoor aan gegeven. Dank daarvoor. Ik vroeg het overigens niet ter meerdere glorie van mijzelf, maar meer om een beeld te krijgen wie er mijn blogjes leest. Want alleen lezen in de statistieken van WordPress dat je xx bezoekers hebt gehad, is wat onpersoonlijk. Ik weet nu redelijk wie er trouwe lezer is. Toch is er nog eentje die ik niet kan herleiden. Dat is degene die een like stuurt onder het pseudoniem Nutro1962. Het getal zal zijn of haar geboortejaar zijn, maar verder zegt het mij niets. Ik hoor graag wie er achter dit pseudoniem zit. Mail het even.

Tot zover de week. Volgende week begint met het heuglijke feit dat mijn lieve Joyce 65 jaar wordt. Een leeftijd die eigenlijk nog totaal niet past bij haar verschijning. Zeg nou zelf, een jonge blom toch!