Rustige week: Een week waarin niet veel vermeldenswaardige gebeurtenissen zijn gepasseerd. Mantelzorg aan onze oudjes, een bezoekje aan de kapper en plannen maken voor onze fietsvakantie komende week in Duitsland. Wij gaan de ‘Romantische Strasse’ in Zuid-Duitsland rijden. Ik overwoog een weekje over te slaan met dit blog, maar daarmee wordt de continuïteit verstoord. En er is natuurlijk altijd wel wat te schrijven.

Jasper vliegt uit: Na een relatie van twee jaar met zijn Claudia, hebben de twee tortelduifjes besloten samen te gaan wonen. Het hing al een tijdje in de lucht, maar het is er nu van gekomen. Toch wel he t leukste bericht van deze week. Ons nest is daarmee leeg. Voordat Jasper Claudia ontmoette was hij er een overtuigt voorstander van zich niet te willen binden. Vrijheid was zijn motto. En door alle onderwijsverhalen waarmee wij hem jaren verveelden, verwachtten wij bij hem ook niet meteen een partner uit onze beroepsgroep. Maar zie….zijn Claudia is leerkracht (evenals zijn schoonmoeder) en qua vrijheid is hij toch overstag gegaan, hoewel ze elkaar erg veel vrijheid geven om ook een eigen leven te hebben. Een bijzonder leuke ontwikkeling. De twee passen uitstekend bij elkaar, als een deksel op een potje. De verhuizing stond voor deze week gepland, maar het mooie strandweer stond e.e.a. in de weg. Wie Jasper kent, weet dat haast hemvreemd is. Overigens wordt die verhuizing een traject in etappes. Voorlopig alleen de persoonlijke spullen, want er moet in de naaste omgeving van zijn nieuwe woonplek aan de Sloterplas in Amsterdam bergruimte worden gevonden voor zijn handel. Onze plannen voor een herindeling van de bovenste etage zullen dus wel pas in het najaar plaats gaan vinden.

Kustroute: Fietsroutes zijn er in alle soorten en maten. Wij hebben er al talloze gereden, waarvan sommige meerdere keren. Deze week gekozen voor zo’n herhalingsroute vanwege wat meer koelte onderweg. Fietsen op de haak en op naar het mooie kunstenaarsdorp Bergen. We gebruiken dit dorp wel vaker als uitgangspunt voor fietstochten. Bergen is bovendien een gezellig en bruisend dorp met ateliers, gezellige winkeltjes en veel terrassen. Vandaar op de fiets naar Bergen aan Zee en vervolgens langs de zee en door de duinen richting Schoorl. Een prachtig duingebied ontvouwt zich voor je. Iets voorbij Schoorl fiets je over de Hondsbossche en Pettemer Zeewering richting Petten, Camperduin en Callandsoog. Met een temperatuur van rond de 25 graden een heerlijke route waarbij het zeebriesje net voor de afkoeling zorgt. Na 25 km duinen neergestreken op een rustig strand. Dat heb je daar nog. Niet te vergelijken met de overvolle stranden van Zandvoort, Bloemendaal of Noordwijk. Na een verfrissende duik rond 18.00 uur weer dezelfde route teruggefietst. Zon inmiddels verdwenen achter de sluierbewolking. Heerlijk koele temperatuur waar je het liefst uren in wilt fietsen. Met een patatje en ijsje in het centrum van Bergen sluiten wij deze heerlijke dag af. Genieten kan soms zo eenvoudig zijn.

Stukje geschiedenis: In de Middeleeuwen bestond de kust bij Petten uit een duinreep die een kilometer westelijker lag dan de huidige kust. In 1421 veroorzaakte de Sint-Elisabethsvloed (zie ook vorige week bij ons bezoek aan Durgerdam) een doorbraak die een groot deel van de duinreep wegsloeg. De duinen werden nadien hersteld, maar de zee bleef de duinen afkalven aan zeezijde, hetgeen men compenseerde door zandsuppletie aan landzijde. Deze flexibele kustverdediging, waarbij de duinreep in de loop der jaren oostwaarts schoof, betekende dat land werd prijsgegeven aan de zee. In de 16e eeuw riep men het opschuiven van de duinreep een halt toe door de aanleg van paalwerken langs de kustlijn, als beschoeiing ter bescherming van de voet van de duinreep, en strandhoofden (strekdammen die haaks op de kustlijn in zee steken). Deze versterkingen konden bij de zeer zware stormvloed van 1570 (Allerheiligenvloed) een doorbraak niet voorkomen. Toen in de 17e eeuw de paalwerken en hoofden in verval raakten, greep men weer terug op flexibele kustverdediging, waarbij de duinreep oostwaarts schoof. In 1880 werd de kwetsbare zanddijk, die sinds eind 18e eeuw op de huidige plaats lag, belangrijk versterkt. De helmgrasbegroeiing op de glooiing aan zeezijde werd vervangen door een dek van basaltblokken. Deze zeedijk bleek eindelijk bestand tegen zware stormen. In 1981 werd de dijk op deltahoogte gebracht, 11,5 meter boven NAP. De naam van de Hondsbossche Zeewering is ontleend aan een echt bos. Tot aan de Allerheiligenvloed in 1570 was op de plek van de zeewering een duingebied met bos te vinden. Dit bos noemde men het Hondsbosch, een restant van een groter kustbos. De naam Hondsbosch zegt iets over de omvang van het bos. De omvang was 0,1 hectare, dit stond gelijk aan een bos ter grootte van een ‘hond’ een oude oppervlaktemaat.

Project Erasmus MC: Deze week de tweede Zoom-bijeenkomst vanuit het Erasmus Medisch Centrum over omgaan met kanker. De groep was inmiddels flink gekrompen. Redenen werden niet genoemd, maar ik vermoed dat het vooral veroorzaakt wordt door de inhoud van het programma. Ik gaf dat vorige week al aan. Misschien nuttiger voor de wat oudere patiënt die niet veel meer kan en wellicht in zijn werkzame leven weinig te maken heeft gehad met trainingen rond interactie. Deze week ging het over communicatie. Wanneer één van de echtgenoten kanker heeft, verstoort dat nogal eens de onderlinge verhoudingen. De één kan minder of nog weinig en de ander komt daardoor soms tekort. De kans op verwijten is dan aanwezig. Daarom dit keer de nadruk op ‘ik en jij’ boodschappen. Ik heb die training regelmatig in mijn werk voorbij zien komen. Het geven van een ‘jij’ boodschap gebeurt spontaan en is niet slecht bedoeld, maar klinkt voor de ander al snel als verwijt en heeft daardoor gevolgen. Voorbeeld van een ‘jij’ opmerking: “Jij gaat nooit meer eens gezellig met mij mee naar……” Antwoord: ‘Klopt, maar ik ben ziek en daar houd jij geen rekening mee”. Een ruzieachtige sfeer is geboren. Je kunt het ook brengen als een ‘ik’ boodschap: “Ik vond het altijd zo gezellig wanneer wij samen naar…. gingen. Ik mis dat zo. Kunnen we niet eens kijken hoe dat in deze sitiuatie weer eens zou kunnen?” Dat klinkt al veel beter en niet als verwijt. Het antwoord zal dan waarschijnlijk zijn: “Ik vind het jammer dat je dat mist. Ik wil graag met je kijken hoe we dat weer eens samen kunnen doen”. Iedereen blij en tevreden.

In het bovenstaande ging het over de communicatie tussen echtgenotes waarvan er eentje ziek is. Maar, de ‘ik en jij’ boodschap geldt voor iedere situatie. Dus kijk eens hoe jij dit eigenlijk aanpakt. Ik had ooit een mannelijke collega, waarop ik als mens zeer gesteld was. Alleen hij functioneerde als leerkracht slecht en bracht daardoor de school, de collega’s en mij regelmatig in de problemen. Middels gesprekken probeerde ik verandering in zijn funtioneren aan te brengen. Ook al bracht ik het diplomatisch, het bleven vaak toch wel ‘jij’ boodschappen. Ik ben vrij direct en houd van duidelijkheid. Mijn handicap (ha, ha) die niet iedereen kan waarderen. Er veranderde dus niks en de sfeer werd geleidelijk minder prettig. Totdat ik een keer kwam met een ‘ik’ boodschap. “Wij hebben inmiddels heel vaak met elkaar gesproken. Ik vind het naar dat wij zo met elkaar praten en heb daar zelf last van, want ik heb je als persoon hoog zitten. Hoe denk jij dat we dat kunnen oplossen?” De betreffende collega vond het zo vervelend dat ik er zo’n last van had, dat hij voorstelde dat het misschien beter voor ons beiden was dat hij op een andere school zou gaan werken. Voor hem ook een schone lei. Geen ruzie, geen verwijt en ook na zijn vertrek naar een andere school spraken wij elkaar nog regelmatig.

Gas affakkelen: Elke week tref ik wel een bericht aan dat bij mij een gevoel van enorme machteloosheid oproept. Deze week was dat een klein berichtje in een onopvallend hoekje van de krant. Daarin werd vermeld dat Rusland het gas affakkelt dat niet meer onze kant opkomt. Dit inferno is goed zichtbaar aan de Finse grens. Omdat de levering grotendeels gestopt is, zijn de gasvoorraden daar inmiddels zo groot geworden, dat er geen opslagruimte meer beschikbaar is. Daarom verbrandt men het gas. Een enorme verspilling van onze aardse energievoorraden, maar ook een enorme CO2 vervuiling. Pure pesterij terwijl de Europese bevolking een torenhoge prijs betaalt voor zijn gas. Natuurlijk, het is de prijs die wij betalen voor het opleggen van sancties richting Rusland. Maar, al met al schieten wij onszelf behoorlijk in de voet. Op het onderstaande kaartje in het groen de landen die Rusland (blauw) sancties opleggen. Een minderheid dus. Amerika en Australië redden zich wel, maar Europa en Japan betalen de hoofdprijs. En…Rusland lacht het hardst.

Affakkelen van gas is overigens een structureel probleem waar veel landen zich schuldig aan maken. Tien landen (VS, Mexico, Venezuela, Rusland, Algerije, Nigeria, Iran, Irak, Libië en China) zijn verantwoordelijk voor 75% van het afgefakkelde gas. Dat is maar liefst 150 miljard kubieke meter gas per jaar met een waarde van 500 miljard euro en een vervuiling van 350 miljoen ton koolstofdioxide (CO2). Dat is de hoeveelheid CO2 die 200 miljoen benzineauto’s of 60 Tatasteel fabrieken van de grootte IJmuiden jaarlijks uitstoten. Alleen al van het afgefakkelde gas van Nigeria zouden 320 miljoen mensen gratis kunnen koken. Hoewel landen beloofd hebben dit probleem in 2030 te hebben opgelost, is er nog steeds niet veel gebeurd en neemt de hoeveelheid zelfs toe. En wij ons als miniatuurstaat maar druk maken om onze boeren.

Grandprix van Spa: Gelukkig sloot Max het weekend weer mooi af met een klaterende overwinning op Spa.

Klaar voor vertrek: Jasper keert vannacht terug van Mysteryland (festival in de Haarlemmermeer) en de buurman komt terug van Kreta. Oppas voor de kat is daarmee zeker gesteld. Wij hebben de koffers gepakt en zijn klaar om morgen de eerste etappe naar Sundern in Duitsland te rijden. We doen het rustig aan. Paar uurtjes reizen en dan van de eerste dag meten een leuke vakantiedag maken. Rond het middaguur zijn we in de omgeving van Sundern om te beginnen aan onze eerste fietstocht. Daarna naar ons hotel een stukje verder zuidwaarts. Op dinsdag de volgende 300 km naar Rothenburg ob den Tauber. Daar beginnen onze fietstochten over de Romantische Strasse.

In de volgende ‘Week van Fritz’ ons verslag. Tot dan. Je kunt ons deze week ook volgen via Polarsteps.