Open blog vanuit mail= klik op titel. Klik op foto’s om volledig te zien.

De polo’s en korte broeken zijn deze week weer in de kast met zomerkleding verdwenen, want het lijkt wel herfst. Hopelijk keert het zonnetje nog even terug om nog wat te kunnen na-zomeren. Gelukkig vandaag een dag met regen, anders was dit blog deze week niet afgekomen.

Zonnepanelen: De zonnepanelen liggen inmiddels een weekje op het dak. Ik volg de opbrengsten nauwlettend op de app. Dat valt niet tegen. Zelfs in de afgelopen, redelijk bewolkte en regenachtige week, was de opbrengst ruim100 kWh. Op die manier halen wij de totale opbrengst van 5900 kWh per jaar met gemak. Naar verwachting leveren december en januari niet zoveel op, maar de rest van het jaar komt dat prima voor elkaar. Natuurlijk moet je wel wat gewoonten aanpassen om het gewenste resultaat te behalen. Auto gedurende de dag opladen, wasmachine, droger en vaatwasser overdag draaien, etc. Het is even wennen, maar niet al te ingewikkeld. We produceren meer stroom dan wij verbruiken, dus stroomkosten kunnen wij voortaan doorstrepen. Scheelt nu al minimaal € 100,- per maand.

Wel nog even een frustratiemomentje. Om de BTW op de zonnepanelen terug te krijgen van de belastingdienst, moet je eerst bij hen een aanvraag doen om ondernemer te mogen worden. Wie dat bedacht heeft? Gevolg is dat je dan wel elke drie maanden een belastingaangifte moet doen, omdat ze vinden dat je een bedrijf runt dat stroom produceert en daarmee inkomsten genereert. Om die administratieve rompslomp dan weer te voorkomen, dien je een verzoek in om gebruik te mogen maken van de KOR (kleine ondernemers regeling). Dat kan alleen wanneer de inkomsten van jouw stroomopwekking onder een bepaald bedrag blijven. Volg je het nog? Pas dan kun je een aanvraag doen om je BTW terug te vragen. Dat moet allemaal binnen een bepaalde tijd. En ja hoor, net wanneer je aan deze slijtageslag wil beginnen en het bijbehorende digitale formulier wilt invullen, ligt de betreffende site er dagen uit. Gelukkig lukt het dan toch na een week. Maar…wat een rompslomp. Ik las dat er jaarlijks 495.000 aanvragen binnenkomen om ondernemer te worden. Daarvan zijn er 475.000 van mensen die zonnepanelen hebben gekocht. Die moeten allemaal boordeeld worden. Zou dat nu echt niet eenvoudiger kunnen?

Uitslag scan: Spannendste momentje deze week was natuurlijk de uitslag van de scan van vorige week. Hoewel ‘spannend’? Meer licht gespannen. Voorspelbaar was dat de drie uitzaaiingen weer wat gegroeid waren. Drie maanden zonder medicatie waren voor mij natuurlijk heerlijk (o.a. smaak terug en niet meer misselijk), maar dat vonden die drie kleine ettertjes in mijn lijf natuurlijk ook. Die konden zich weer tegoed doen aan het betreffende eiwit waar ze van groeien. De groei was gelukkig beperkt gebleven, maar het betekende wel dat de medicatie weer gestart moest worden. Mijn arts schreef de eerdere bijwerkingen toe aan een te krachtige reactie van mijn lichaam om de boosdoeners te bestrijden. In drie maanden een krimp van 50% was namelijk erg veel. Daarom nu voorlopig de halve dosis en eventueel slechts een kwart. Verder strakker monitoren van wat het met mij doet. Wel wat vaker terugkomen, maar dat moet dan maar. Al met al gaf het mij/ons hoop, want weer maanden van nare bijwerkingen had ik niet echt veel zin in.

Misschien dat mijn deelname aan het vrij tamme programma (en dan met name het onderdeel communicatie met je artsen) van het Erasmus MC toch zijn nut heeft, want ik had mij voorgenomen om toch wat meer info los te peuteren. Tot kort geleden had mijn arts het steeds over drie uitzaaiingen in mijn longen. Een vervanger vertelde onlangs dat er eentje zat in mijn bijnier. Toen ik hem vertelde dat de ene bijnier was verwijderd en de andere bevroren (en aan het afsterven), keek hij verbaasd en verbeterde het in ‘gebied waar bijnier zat’. Dat riep naderhand bij mij de vraag op hoe het dan met de andere uitzaaiingen zat. Die vraag stelde ik daarom deze week en dat gaf (onbegrijpelijk) nieuwe inzichten. Minus die in het gebied van de bijnier bleek ook nummer twee er buiten te zitten. Er zit dus maar één uitzaaiing in mijn longen en geen drie. Oké, het blijven er nog steeds drie, maar het idee dat er maar eentje in mijn longen zit, voelde toch wel als een soort van geruststelling. Door familieleden werd mij wel eens gevraagd of een uitzaaiing (van de bij mij in 2014 geconstateerde oorspronkelijke niercel-kanker) in je longen ook betekent dat je longkanker hebt. Was ook niet eerder benoemd in het AVL, dus de stoute schoenen maar aangetrokken (longkanker klinkt toch altijd wat fataler) en die vraag gesteld. Ook dat bleek dus niet het geval. Het is geen longkanker, maar een uitzaaiing van de eerdere niercel-kanker. Gek, maar ook dat klonk verlichtend. Ik ging dus weer bijna huppelend naar huis.

Grappig detail, mijn arts herkende mij niet meteen met mijn witte langere haar en baard (en nieuwe bril). Langer en witter haar is een gevolg van de medicatie, want het heeft de psoriasis op mijn hoofdhuid gestopt. Om die reden hield ik mijn haar al die jaren zo kort mogelijk. Dat hoefde nu niet langer. “Man, je ziet er 10 jaar jonger uit”, riep mijn arts. Ook daarvan ga je huppelend naar huis.

Transportmuseum: Ik draai wekelijks mijn dienst van gastheer in het Transportmuseum. Eigenlijk vind ik het steeds leuker worden. Vooral omdat ik er mijn plaatsje heb gevonden en steeds vaker wordt geraadpleegd over andere zaken. Afgelopen weekend was er een LEGO-beurs van transportvoertuigen en TEE-treinen in het museum. Vanwege gebrek aan vrijwilligers en mijn affiniteit met LEGO had ik mij extra ingeroosterd voor de zaterdag. De hoeveelheid LEGO-modellen was mooi om te zien. Bezoekers kwamen er van overal uit het land op af. En super enthousiast allemaal. Had ik niet verwacht. En ongelooflijk druk. Buiten de vakanties ligt het gemiddelde aantal bezoekers per dag rond de 30. In de zomervakantie kon dat wel eens rond de 80 liggen. Afgelopen zaterdag maar liefst 215. Voor een klein museum is dat veel. Ik had het zo druk als een klein baasje. Ik was de enige van dienst en behalve kaartverkoop run je dan ook de museumwinkel en het restaurant. Rond vier uur hing mijn tong letterlijk op mijn schoenen. Maar wat was het leuk. Omzet een paar duizend euro aan kaarten, consumpties en museumartikelen als bouwplaten en boeken. Ook niet gek.

Thijmen 16: Mijn oudste kleinzoon is deze zaterdag 17 september 16 jaar geworden. Dat moest natuurlijk op gepaste wijze gevierd worden met in ieder geval (bijna) alle opa’s en oma’s. De jongeman steekt inmiddels een stukje boven mij uit en ook in de breedte wint hij het van mij. Dit jaar is hij gestart aan de hotelschool, dus een mooi beroep ligt in het verschiet.

Zestien jaar worden, deed mij ineens denken aan het moment dat ik zelf 16 werd. Inmiddels al weer 53 jaar geleden, maar het lijkt nog maar zo kort geleden. Op mijn 16e kocht ik mijn eerste brommer. Bij elkaar gespaard met krantenwijken en bezorger bij een banketbakker. Op zaterdag 17 mei, precies dus op mijn 16e verjaardag, haalde ik hem op bij ‘de brommerzaak’ van Amstelveen, fa. de Boer aan de Rembrandtweg. Man, wat was ik blij. Een brommer was in die tijd toch wel het summum voor de meeste jongens. Waar mijn meeste vriendjes kozen voor een Puch of Thomos met zo’n hoog stuur, koos ik voor een sportieve donkerrode Sparta. Na een pittig ongeval (ik knalde boven op een Dafje en vloog er over heen) haalde ik mijn behoorlijk verwrongen vervoermiddel helemaal uit elkaar, verving alle kapotte onderdelen en spoot hem in de nieuwe kleuren zilver en blauw. Een gedurfde klus, vond ik zelf. Eenmaal af, hield ik geen onderdelen over en startte hij meteen, dus klopte mijn reparatie. Later had ik nog een brandweerrode (opgevoerde) Kreidler Florett. Daar scheurde ik met gemak met een snelheid van 90/100 km per uur meerond. Op zomeravonden met al mijn brommervrienden naar het strand van Bloemendaal en dan op de Zeeweg (80 km max.) alle auto’s inhalen. Onverantwoord zeg ik nu.

Zorgen: In mijn vorige blog pruttelde ik nogal over een aantal maatschappelijke misstanden. Eigenlijk niet mijn bedoeling in dit overwegend vrolijk bedoelde verhaal. Maar…ik maak mij echt zorgen om wat er allemaal gebeurt in ons landje. Of beter gezegd: Wat wordt nagelaten”. Ik word daar onrustig van. De problemen stapelen zich op, maar regering en politiek in het algemeen zitten er als verlamd naar te kijken. Regeringspartij of oppositie, maakt niet uit, iedere partij houdt vast aan zijn eigen ego’s en niemand gunt elkaar het licht in de ogen. Deze problemen vragen niet om wie er gelijk heeft, maar om samenwerking en de breedst gedragen oplossing per thema. Ik ben altijd een fan van Rutte geweest, maar hij is echt de regie volkomen kwijt. Spin in het web van alle ellende is sowieso D’66 met Kaag en Jetten. Maar ook het linkse gedachtengoed, waar dit land zichzelf aan alle kanten mee uitsluit en verlamt. Het meest verbaas ik mij over de apathie onder de bevolking. Niemand, inclusief ikzelf, lijkt te weten wat te doen. Regering wegsturen? Dan gebeurt er nog langer niks. Ik vind het zorgelijk. Kijk wat er gebeurt in Zweden. Rechts pikt het niet langer. Kijk naar de VS waar de democraten (links) en republikeinen (rechts) elkaar het leven zo zuur maken, dat er zelfs al wordt gesproken over een mogelijke burgeroorlog. Niet in de vorm van vroeger, maar meer in de zin van opstand en terreur. In Amerika gebeurt alles een paar jaar eerder dan in Europa, dus ook hier dreigt dat gevaar. En dan de oorlog in Oekraïne. De linkse berichtgeving over die oorlog is net zo gekleurd als de westerse verwijten over de gekleurde Russische berichtgeving. Het is altijd maar ijdeltuiterij, machtsvertoon en spierballentaal in plaats van samen oplossingen bedenken.

Maar…ondanks dat opgewekt de nieuwe week in. Weer volle week met o.a. bezoek aan dierenarts voor de jaarlijkse injectie voor onze kat Icky en de inmiddels vijfde Coronabooster voor onze twee ouders. Hopelijk nog tijd voor een dagje Amsterdam.

Tot volgende week.