Open mijn blog vanuit je mail door te klikken op de titel. Klik op foto’s om ze helemaal te zien.

Ik kan niet zeggen dat wij ons verveeld hebben. De week was overvol voor ons beiden met mantelzorg voor de beide oudjes, diverse medische bezoekjes en bezoek. Joyce maakte een cultureel uitstapje met vriendin Lia naar Museum van Loon in Amsterdam. Met moeder, tante en nicht werd een dagje gewinkeld in de Westfield Mall in Leidschendam. De twee 90+ oudjes bewogen zich voort met behulp van rolstoel en rollator onder aanvoering van Joyce en nicht Annelies. Waren ze er toch weer eens even uit. Zelf bezocht ik Amsterdam voor een interview bij onderzoeksbureau ‘Respondenten’. Zij nodigen mij regelmatig uit voor onderzoeken in opdracht van bedrijven. Het gaat ze dan om mijn mening en inzichten. De ene keer betreft het een pensioenfonds, dan weer een bank en soms gaat het over het testen van een website. Erg leuk om te doen. Je komt nog eens ergens en het houdt de geest scherp. Nu Jasper in Amsterdam woont zijn wij de aangewezen personen om zijn handelswaar uit te leveren aan kopers. Deze week voor hem maar weer een aantal elektrische Van Moof fietsen verkocht. Zaterdagochtend met Joyce de catering verzorgd voor een groep gasten in het Transport Museum. Dat is de week in vogelvlucht. In dit blog eens wat andere verhalen.

ZZP: Vorige keer vertelde ik over de uitnodiging om als bestuurder toe te treden tot Rover, de belangenorganisatie voor reizigers in het openbaar vervoer. Ik heb besloten het niet te doen. Ik heb bijna dertig jaar als directeur gedebatteerd met besturen en overheid. Dat was voldoende. Altijd denken in strategieën en thuis verder piekeren over tactiek en oplossingen heb ik geen zin meer in. Liever gewoon iets doen en als je klaar bent, knop om en met een leeg hoofd naar huis. Het heeft mij wel het noodzakelijke duwtje gegeven om ook daadwerkelijk iets te gaan doen naast mijn werk voor het Transportmuseum. Niet alleen vrijwilligerswerk, maar ook betaald werk. Ik ben toegetreden tot ‘NL-voor elkaar’ een overkoepelend vrijwilligersorgaan in Haarlemmermeer. De uitnodigingen vliegen inmiddels binnen. Van Zonnebloem tot Humanitas en van coachfuncties tot organisatie- en begeleidingswerk. Te veel om uit te kiezen. Eerste gesprek gaat binnenkort over het leiden van een vrijwilligersacademie. Bijeenkomsten en trainingen organiseren en begeleiden. Sluit redelijk aan bij wat ik het laatst deed als leider van de onderwijsacademie. Maar ik heb ook een toetredingsgesprek gevoerd met YoungOnes. Deze club biedt dagelijks kortdurende betaalde klussen aan. Jasper attendeerde mij erop. Hij haalt zijn werk daar ook vandaan. Het noodzakelijke BTW-nummer is binnen, dus ben ik voor de belastingdienst nu officieel ondernemer en ZZP-er. Ik kan vanaf nu aan de slag, wanneer het mij uitkomt.

Rookworst: In het kader van eerdere berichten over Brie en Pandanrijst dit keer een stukje over rookworst. Het programma ‘De keuringsdienst van waarde’ maakte (om er maar een leuke woordspeling te gebruiken) ook van dit product ‘gehakt’. Rookworst wordt gemaakt van vleesafval van varkens. Met name de wangen schijnen er erg geschikt voor te zijn. Mmmmm….mijn trek wordt al minder. Oorspronkelijk werd dit afval gekruid en in een varkensdarm geperst. Om het langer houdbaar te maken werd het een uurtje of acht ‘gerookt’. Eigenlijk een soort voorgaren. Op die manier bleef de worst een aantal dagen eetbaar. Die rookworst vind je hooguit nog bij een ambachtelijke slager die ze zelf maakt. De huidige ‘verse rookworst’ in de supermarkt is niet van dat kaliber. Vers is absoluut niet vers. Het velletje om de worst is al geen darm meer, maar een soort gel-film en de worst zelf is volgestopt met conserveringsmiddelen. Soms wel meer dan 10 soorten. En gerookt wordt hij ook niet meer. Hij wordt ingesmeerd met rook-aroma, waardoor het ‘lijkt op en ruikt naar’ gerookte worst. Ook hier worden wij dus voor de gek gehouden. Met name door Unox met de meest gekochte rookworst van Nederland. Aflevering is terug te kijken op NPO start of volg de link.

https://www.npo3.nl/keuringsdienst-van-waarde/03-11-2022/KN_1729788

Sinterklaas: De Sint is weer in het land. Na corona weer een echte aankomst. Er is meteen weer van alle kanten commentaar op het Sinterklaasjournaal want de pakjesboot was à la de Titanic gezonken. Dat kun je tere kinderzieltjes toch niet aandoen. (zucht…) En dan komt de Sint ook nog per vliegtuig aan. Jongens, jongens, dat kan helemaal niet in deze tijd. Gelukkig iets minder gedoe rond de zwarte pieten, nu bijna overal roetveegpieten hun intrede hebben gedaan. Wat een gedoe toch iedere keer rondom een van oorsprong leuk kinderfeest. In mijn onderwijstijd gaf het altijd een vrolijke drukte op onze school. Joyce was met duo-partner Saskia vele jaren de drijvende kracht achter de ontvangst van Sint en zijn gevolg. Elk jaar werd er een mooi toneelstuk bedacht, waarin de Sint zich dan weer eens had verslapen, de weg kwijt was, op het dak was blijven steken, in bed op het podium werd aangetroffen of door zijn Pieten naar de verkeerde bestemming was geleid. En natuurlijk moest die aankomst altijd vergezeld gaan van vervoer per brandweerwagen, cabriolet, bakfiets of (onwillig) paard. Zelf liet ik de ontvangst over aan het duo Saskia en Joyce. Zij hadden het bedacht, dus mochten ze ook genieten van hun verhaal. En…ze konden dat veel beter dan ik. Ik speelde hooguit een kleine rol als bestuurder van de bakfiets (foto 3) of de stoute kleuter in luier op de schoot van Sint (foto 1). Lange tijd was mijn broer Marcel hoofdpiet (foto 4). Deed hij samen met buurvrouw Annemarie en ‘Sint’ Arthur van Dijk (nu commissaris van de Koning in Noord-Holland)(foto 6). Mijn broer en buurvrouw Annemarie kunnen lekker gek doen en er was een enorme chemie tussen het trio. Het was al gieren van het lachen bij de voorbereiding. Altijd weer een intensieve voorbereiding, maar de sint-commissie had enorme lol. Ik volg het Sinterklaas gebeuren niet meer, maar Joyce is nog steeds aan het afkicken, want ook na haar pensionering volgt zij trouw het Sinterklaasjournaal met de altijd weer leuke Dieuwertje Blok. De onvolprezen humor in dit programma is ook leuk voor volwassenen. Ter illustratie weer een paar foto’s uit de oude doos.

Dying to live: Mensen praten vooral over het leven en zelden over de dood. Is natuurlijk logisch, want dat schuif je zover mogelijk voor je uit. Dat overkomt vooral een ander. De meeste mensen durven er niet open over te praten of te zeggen wat hun wensen zijn voor hun levenseinde. Maar wanneer artsen tegen je zeggen dat je niet meer te genezen bent, zoals ik dus, dan ga je er toch mee aan de slag. Aanvankelijk maakte het mij natuurlijk angstig, maar naarmate er toch meer rek in mijn leven bleek te zitten dan ik dacht, raakt angst op de achtergrond en werd ik nieuwsgierig. Wat gebeurt er aan het einde van de rit, wanneer het niet meer gaat? Als je je leven bewust plant, waarom dan niet ook de dood. Zo bekeken wij deze week de documentaire ‘Dying to live’. Gaat over de Vlaamse huisarts Mirjam Willemsen. Zij begeleidt terminale zieken in hun laatste levensfase, maar heeft zelf ook ongeneeslijke longkanker. Het was voor mij vooral de herkenning van het steeds weer ondergaan van een scan en de gespannenheid bij het aanhoren van de uitslag. Indrukwekkend vond ik het volgen van enkele patiënten tot en met het verrichten van euthanasie en/of palliatieve sedatie. Dat laatste had ik overigens met mijn eigen moeder meegemaakt en vond ik toen lastig om deelgenoot van te zijn. Het afscheid nemen van een dierbare die vervolgens in slaap wordt gebracht om niet meer wakker te worden. Wat zeg je op zo’n moment? Ik stond er met mijn neus bovenop en dan duurt het vervolgens nog soms nog heel lang voordat iemand overlijdt. In de documentaire werd elk detail van de procedures in beeld gebracht tot en met de mededeling dat de persoon in kwestie overleden was. Indrukwekkend, maar niet eng. Mocht je een keer in de gelegenheid zijn om dit te bekijken dan zou ik het niet laten. Verhelderend.

The Son: Vorig jaar bekeken wij de film The Father met de geweldige acteur Anthony Hopkins. Deze film neemt je mee in het gedesoriënteerde brein van iemand met alzheimer. Net als het personage dat Hopkins’ speelt, raak je ook zelf de grip op begrippen als plaats en tijd kwijt. Een film waar je nog lang over napraat. Deze week bezochten wij de film The Son, eveneens van regisseur en scenarist Florian Zeller. Een film over een ernstig depressieve tienerjongen (Zen McGrath) en hoe zijn wankele gedrag beslag legt op de levens van vader (Hugh Jackman), moeder (Laura Dern) en stiefmoeder (Vanessa Kirby). Hopkins doet maar kort mee, maar die bijdrage is essentieel om met name de worsteling over het vaderschap van vader Hugh Jackman te begrijpen. Toegegeven, minder sterk als The Father, maar toch ook weer zo’n film die indruk maakt en waar je achteraf over doorpraat. The Son is het tweede deel uit Florian Zellers toneeltrilogie. Deel drie, The Mother, volgt nog. Ik kijk er nu al naar uit.

Trots: Ik vind het een lastig woord. Ik had al twee jaar een stuk tekst in de wacht staan met betrekking tot het woord ‘trots’. Steeds weer twijfelde ik over de inhoud. Komt vooral vanwege het gebruik van het woord ‘trots’ door anderen. Mensen roepen te pas en onpas dat ze trots zijn op iets of iemand. In mijn beleving betekent ‘Trots zijn’ allereerst dat je erkent wat je hebt gedaan of wie je bent. Dat je iets overwonnen hebt en dat jij je daarvan bewust bent, bijvoorbeeld een stukje zelfontwikkeling of een ander helpen. Elke prestatie waarbij jij uit je comfortzone bent gekomen, is iets om trots op te zijn. Trots wordt tegenwoordig ook wel gezien als zevende emotie naast woede, walging, angst, verbazing, verdriet en geluk. Het kan ook een houding zijn, maar dan is het negatief bedoeld als ‘arrogant’. Kun je trots zijn op een ander? Dat is namelijk wat ik vaak hoor en aan twijfel. Let maar eens op hoe vaak het in tv programma’s zomaar door mensen wordt geroepen. Trots zijn op een ander kan alleen wanneer het om een dierbare gaat. Je kind, je partner of een voor jou belangrijke naaste. Er moet altijd een bepaalde binding zijn. Je bent trots op je kinderen wanneer ze iets bereikt hebben. Hebben ze weliswaar zelf gedaan, maar door de binding krijg jij dat gevoel van trots. Maar het kan natuurlijk iedereen zijn die voor jou dierbaar is. Je partner, een familielid, een goede vriend of een dierbare collega. Ik ben blij en enthousiast wanneer Max Verstappen wereldkampioen wordt, maar ‘trots zijn’ kan niet. Dat is b.v. alleen weggelegd voor zijn ouders, zijn naasten en zijn Red Bull teamleden. Veel mensen die spreken over ‘trots zijn op iemand’ halen twee gevoelens door elkaar. Ik ben trots op mijn drie kinderen die ieder op hun eigen wijze hun weg in het leven hebben gevonden. Ik ben trots op mijn partner Joyce om wie ze is en hoe ze gewaardeerd wordt. En ik ben trots op de kernleden van mijn voormalige team. De groep waar ik nog steeds mee omga. Hun ontwikkeling tot erg goede leerkrachten, hun vermogen te reflecteren, zich te verbeteren. Ze zijn mij dierbaar, dus dan mag je van ‘trots’ spreken. Ik heb nooit teveel stilgestaan bij eigen prestaties waar ik trots op kon zijn. Ik deed mijn werk zo goed mogelijk en vond dat niet meer dan normaal. Toch was ik daar nooit trots op. Terwijl ik dat misschien wel had moeten zijn. Ik was wel blij dat men zoveel vertrouwen in mij had. Als ik naar de resultaten kijk, heb ik dat vertrouwen ook nooit beschaamd. Het werden twee bloeiende scholen en een uitstekend lopende academie. Die successen koester ik.

Talentontwikkeling: Mooi bruggetje naar dit onderwerp. Ik werd in 2014 door mijn bestuur gevraagd een opleidingsacademie voor onze 500 leerkrachten vorm te geven. Een geheel nieuw terrein waar ik even voor moest gaan zitten. Maar met de leus van Pipi Langkous (Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan) ging ik op zoek naar de vorm. Meteen in het begin kwam ik in contact met Luc Dewulf, een aimabele Belg die zijn sporen had verdiend met talentontwikkeling. Ik nodigde hem uit voor een lezing voor ons voltallige onderwijspersoneel. Het werd een prachtige bijeenkomst die uitmondde in een minutenlang staand applaus. Kippenvel. Vanaf dat moment stond de academie als een huis. Luc ging samen met Els Pronk trainingen over talent verzorgen. Een paar honderd leerkrachten werden opgeleid tot talentfluisteraar. Twee scholen benoemden zich zelfs tot talentschool. Haarlemmermeer werd na Gent de grootste talent-ontwikkelingsplek. Daar was ik wel ontzettend trots op. Dat ik gezorgd had voor die olievlek binnen ons onderwijsveld. Natuurlijk volgden daarna allerlei trainingen, maar de talentfluisteraar trainingen sprongen eruit.

Deze week kwam het gesprek erover met onze goede vriendin Lia. Dan komt alles toch weer boven. De talentkaartjes kwamen op tafel en er volgde een boeiend gesprek. Talent is iets anders dan ergens ‘goed’ in zijn. Dat laatste kun je namelijk aanleren door veel te oefenen. Talent is er van nature. Het is die bepaalde bezigheid die je met plezier doet, die voldoening geeft, de batterij doet opladen, waar je niet over nadenkt, als het ware in wordt ondergedompeld en waarbij je de tijd compleet vergeet. De meeste mensen herkennen talent niet bij zichzelf. Daar heb je veelal een ander voor nodig die jou goed kent en jouw talent herkent en benoemt. Daardoor groei je. Ik geef je hieronder een bestand met een overzicht van mogelijke talenten. Kun je downloaden en printen. Laat het invullen door je partner of een goede vriend/vriendin en ga in gesprek. Laat hem of haar vertellen wat en waarom hij/zij dat vindt. Stel ook vragen. Je zult het echt verhelderend vinden en je zult zelfs trots zijn op jezelf. Een aantal van mijn lezers is opgeleid tot talentfluisteraar. Nieuwsgierig welke rol het nu nog speelt in je lesgeven. En wil je een keer een talentgesprek voeren, dan mag je mij daarvoor benaderen. Dit blog wordt te lang, dus een volgende keer geef ik je beschrijvingen van talenten aan de hand van talentenkaarten. Ieder mens heeft een stuk of acht talenten. Ben jij de Bezige Bij, de Samenbrenger, de Buikdenker of één van de ruim dertig andere talenten?

Wij sluiten de week af bij Jasper en vanavond weer een race met Max. Tot volgende week