Open mijn blog vanuit mail door op de ‘titel’ te klikken. Om de foto’s helemaal te zien, klik je op de eerste foto van een serie. Er opent dan een fotoscherm met pijltjes naar rechts.

Een nieuwe week breekt aan. Nog vier dagen Spanje voor de boeg. Het weer is prima. Graadje of 21 dus lekker in je shirtje naar buiten. Hoe anders dan in Nederland met inmiddels nachtvorst en sneeuw.

Wat mij hier opvalt zijn de sinaasappelbomen waaraan op dit moment de vaak nog groene sinaasappels rijpen. Dat verwachtte ik in de zomer, maar deze vrucht groeit en rijpt dus tussen oktober en mei. Hij kan rustig een paar maanden aan een boom blijven hangen zonder te gaan rotten. De vrucht komt oorspronkelijk uit China (oude naam Sina), vandaar de naam. ‘Appel uit Sina’. Je zou dus nu eigenlijk ‘Chinaasappel’ moeten schrijven. Daar werd de vrucht in 314 v. Chr. (dus 2300 jaar geleden) al beschreven. Een sinaasappel is overigens een kruising van een mandarijn (3/4 dna) en een pompelmoes (1/4 dna). De sinaasappel werd pas vanaf de 18e eeuw verspreid over Europa. In de 19e eeuw werd de havenstad Jaffa (Israël-nu district van Tel Aviv) het centrum van teelt en handel van de sinaasappel. Er was daar namelijk een vrucht met een dikkere schil geteeld, die gemakkelijker vervoerd kon worden in kisten. Jaffa werd daardoor een merknaam. Als je een goede sinaasappel kocht, dan koos je bij voorkeur een Jaffa sinaasappel. Wellicht dat generatiegenoten zich dat nog herinneren.

Maandag=rustdag: Na drie dagen Sevilla even een dagje rust. Alleen even boodschappen doen, omdat ik opnieuw voor de hele groep ga koken. Dit keer een vruchtenrijst met perzik, paprika, tomaten, doperwten, kip en allerlei kruiden. In Nederland zo ingekocht, maar in Spanje toch even zoeken. Vind b.v. maar eens bieslook (Cebollin) hier. Maar…met wat kleine aanpassingen bij de ingrediënten toch gelukt en iedereen vond het heerlijk. Veel teveel gemaakt, maar alles ging toch schoon op.

Estepona: Dinsdag een ritje naar Estepona, een schilderachtige kustplaats voorbij Marbella op ongeveer een uur rijden van onze B&B in Alhaurín. Het historische centrum kent tal van nauwe straatjes met overal plantenpotten aan de gevels. Kleurrijk. Wel erg stil, want het seizoen is voorbij. Alleen wat verdwaalde toeristen zoals wij.

El Caminito del Rey: Hoogtepunt in het excursielijstje van Joyce is een spectaculaire tocht door een kloof met de welluidende naam ‘El Caminito del Rey’. (Rey = koning, dus het Koningspaadje). Ooit de gevaarlijkste wandelroute vanb Europa. “Oeps”…Hoogtepunt en toch vergeten vooraf online kaartjes te bestellen, want het is altijd erg druk en het aantal plaatsen beperkt. Je kunt de route niet zomaar gaan lopen, want er wordt gewerkt met tijdslots. Gelukkig kunnen wij voor de woensdag toch aan kaarten komen via Andy, een vriend van zwager Erik die daar vlakbij een B&B runt. Na een rit van ruim een uur over slingerende bergweggetjes vinden wij de ingang. Ik vind het een spannend moment. Het gaat een ‘hike’ worden van ruim zeven kilometer met veel klimmen en klauteren door en langs een rotsmassief. Vroeger zou ik mijn hand er niet voor omdraaien, maar (om spreekwoordelijk te blijven) tegenwoordig steek ik hem er niet meer voor in het vuur. Afgelopen zomer moest ik in Duitsland bij het klimmen af en toe bijna aan de zuurstof, dus lichte spanning. Extra handicap is ook dat je niet terug mag en kan wanneer het niet lukt. Je moet dus door! Maar .. ik ga het proberen. In beschrijvingen staat dat het goed te doen is en zelfs de oudjes uit het programma ‘We zijn er bijna…’ was het deze zomer gelukt. Na een eerste anderhalve kilometer door een tunnel in een rotswand bereiken wij om 14.00 uur de startplaats.

Er vormt zich een groep van ongeveer twintig mensen en na het uitdelen van helmen en een zender met oortje vertrekken wij onder leiding van een gids. De man ratelt onafgebroken in het Engels met Spaans accent en zijn woorden zijn slecht te volgen. Af en toe vang ik een bekend woord op, maar na een tijdje doe ik mijn oortje maar uit. Ik geniet net zo makkelijk zonder zijn verhaal. De rest zoek ik wel op. El Caminito del Rey is een wandelpad dat loopt van Alora naar Campilos door de El Chorro kloof. Het pad zelf is drie kilometer lang en bevindt zich 100 meter boven de rivier ‘El Chorro’ tegen de rotswanden. Vooral de houten looppaden die verankerd zijn aan de rotswand maken het spectaculair. Je kijkt tussen de planken door en zweeft als het ware boven de afgrond. Het pad loopt van noord naar zuid en aan beide kanten ben je nog een paar kilometer extra kwijt om weer bij je auto of de shuttlebus terug te komen. Het pad is tussen 1901 en 1905 aangelegd om materialen te transporteren voor de bouw en het onderhoud van de hydraulische centrales aan beide kanten van de Chorowatervallen en de Gaitanewatervallen. De aanleg kostte veel mensenlevens. In 1921 gebruikte koning Alfons XIII van Spanje het pad om de dam ‘Conde del Guadalhorce’ te openen, waarna het pad bekend werd onder de huidige naam El Caminito del Rey. Alfons XIII liep er overigens maar een paar honderd meter over en vond het toen wel mooi genoeg. In 1992 werd het pad gesloten en deels gesloopt. Het was te gevaarlijk geworden. Op sommige plekken bestond het nog slechts uit ijzeren balken en alle leuningen waren verdwenen. Verschillende avonturiers die het pad toch bleven gebruiken, moesten dat met de dood bekopen. Vanaf 2014 werd het pad gerestaureerd en in 2015 heropend. Helicopters en alpinisten werden hiervoor ingezet. Het werd een geweldig mooie tocht met adembenemende uitzichten. Moe maar voldaan bereikten wij het eindpunt, leverden onze spullen in en namen afscheid van de gids. Helaas bleek toen dat wij nog ruim twee kilometer moesten klimmen en klauteren om bij de shuttlebus te komen die ons naar de auto zou terugbrengen. Wij zijn inmiddels drie dagen verder en weer thuis, maar ik loop nog steeds mank vanwege een overbelaste enkel. Maar… wij hadden het niet willen missen. Onder de foto’s een mooi filmpje ter impressie.

Verjaardag: Op de dag van de tocht is schoonzus Natascha jarig. Samen met Engelse vriend en komiek Andy en (inmiddels) onze gezamenlijke vriendin Paulien (zij logeert op hetzelfde moment als wij in de B&B) reizen wij af naar het Zuid-Afrikaanse restaurant The Boma. Joyce en ik kiezen voor een heerlijke stoofpot van lamsvlees. De alcohol vloeit rijkelijk, maar ik beperk mij tot één biertje, want ik ben de BOB.

Terugvlucht: Donderdag doen wij het rustig aan. Het zonnetje schijnt heerlijk en na het inpakken van de koffers laven wij ons aan haar warme stralen. Dan is het 16.00 uur en rijden wij voor de laatste keer weg van de B&B. Laatste keer, want zwager Erik en schoonzus Natascha stoppen er mee. Het avontuur om de B&B te beginnen is helaas niet gelukt. Het leek allemaal te mooi om waar te zijn en dat was het ook. Hun compagnon en vriend (en eigenaar van het pand) zorgde in de praktijk voor een onwerkbare situatie. Van samenwerken was al gauw geen sprake meer. Dus zijn alle bezittingen opgeslagen in een depot en komen ze volgende week naar Nederland. Daarna gaan ze reizen en wellicht proberen ze een nieuwe B&B op te zetten, maar dan helemaal van henzelf. Wij leveren onze BMW af bij de verhuurder en wachten een paar uur op het vliegveld van Malaga op het vliegtuig dat ons zal terugbrengen naar Nederland. Om één uur staan wij weer met onze koffers in een koud en nat Nieuw Vennep. We komen dus aan zoals wij vertrokken. Wij kijken terug op een heerlijke tijd, waarin wij elkaar beter hebben leren kennen. Gek dat je al ruim een kwart eeuw met elkaar omgaat, maar nog zo weinig van elkaar weet. Wij zagen elkaar vaak maar een paar keer per jaar op verjaardagen en dan heb je nu eenmaal geen diepgaande gesprekken. Zo kwamen wij erachter dat Erik een wandelende muziek encyclopedie blijkt te zijn. De geluidsbox staat 24/7 aan en bij de eerste tonen van elke ‘gouwe ouwe” uit de sixties t/m twenties weet Erik bijna feilloos titel, artiest en maand en jaar van uitgave te melden. Dus elke avond stond er een muziekquiz op het menu. Gelukkig weten wij, als muziekliefhebbers, er ook redelijk veel van, dus werd het qua puntentelling toch steeds spannend.

Weer thuis: Ja, dan sta je na een korte nacht weer op en wachten er al vroeg verplichtingen als bloedprikken en zorg voor onze twee oudjes. Tegen de avond blijft ons huis steenkoud, hoewel de thermostaat inmiddels op 25 graden staat, blijft de temperatuur steken op 15 graden. Ketel stuk. Zoiets gebeurt altijd net bij aanvang van het weekend. Gelukkig staat onze vaste onderhouds-monteuse Ilona van M&P op zaterdagmorgen al vroeg op de stoep om de ketel te repareren. Wij hebben het inmiddels weer warm.

Matthijs van Nieuwkerk/Hendrik Haan: Bij terugkomst merk ik dat het nieuws in Nederland wordt beheerst door het gedrag van Matthijs van Nieuwkerk. Er zal best iets van waar zijn, maar waarom moet heel bekend Nederland als zogenaamde deskundige en zonder enige voorkennis zijn plasje eroverheen doen? En zoals een bekend columnist schreef: “Veel millenials hebben geen mentale weerbaarheid ontwikkeld. Opgevoed als prinsjes en prinsesjes die in alles hun zin kregen, hebben ze geen greintje eelt op hun ziel. Opvoeden is ook incasseringsvermogen trainen, omdat het buiten in de maatschappij koud en guur kan zijn.” En.. hoe capabel is iedereen? Om succes te hebben moeten ook de zwakste schakels meewerken. Dat valt soms niet mee, want sneller dan die zwakke schakels ga je niet. Dus moet je wel eens je stem verheffen, druk zetten of voortijdig afscheid nemen van mensen. Dat proces verloopt nu eenmaal niet altijd prettig en de afvallers werpen zich maar al te graag in de slachtofferrol. Er worden bondjes gesloten rond het vermeende slachtoffer, want het is zo zielig. De baas moet het dan ontgelden en is al veroordeeld voor er onderzoek is gedaan en een vonnis is geveld. Ik spreek uit ervaring. Maar of het allemaal zo is, valt te bezien. Ik had meteen een associatie met een gedicht van Annie M.G. Schmidt: Hendrik Haan uit Koog aan de Zaan.

Het was weer een mooie week. De komende weken staan weer wat ziekenhuis controles op de agenda, maar we gaan onze volgende reis naar de zon alvast uitzoeken. Canarische eilanden staan bovenaan. Misschien lukt het nog voor Kerst. Nu eerst mijn liedje oefenen op mijn keyboard, want de lessen zijn vanaf nu op ons verzoek verplaatst van donderdagavond naar de maandagochtend.

Tot volgende week!