Open mijn blog vanuit mail door op de titel te klikken. Om foto’s helemaal te zien, klik je op de eerste foto van een serie. Er opent dan een nieuw scherm met pijltjes naar links/rechts. Kruisje aanklikken om terug te gaan naar blog.

Het is een week om grotendeels snel te vergeten. Die weken zitten er ook wel eens tussen. Het kan niet altijd feest zijn. De toon in de tekst is daarom misschien wat minder luchtig dan anders.

Scan: De week start weer eens bij ‘mijn vrienden’ van het Antoni van Leeuwenhoek. Iedere keer wanneer ik daar de parkeergarage inrijd, vraag ik mij af hoe vaak ik inmiddels dit ritje gemaakt heb. Het voelt soms bijna als een soort thuiskomen, al zou ik dat liever niet denken. Soms overweeg ik wel eens om hier vrijwilligerswerk te doen. Ik blijf echter een drempel voelen, omdat ik er dan steeds aan herinnerd word dat ik zelf kankerpatiënt ben. Deze week een scan die moet uitwijzen of de medicatie zijn werk heeft gedaan. Ik ben zoals altijd optimistisch en ga er vanuit dat het zo is, maar hoor dat pas volgende week. Vanwege mijn slechte en enige nier eerst een opname op de dagbehandeling en een uur aan het infuus om de nier in een ‘vochtbedje’ te leggen. Is beter omdat er bij de scan contrastvloeistof wordt gebruikt. Die is schadelijk voor de nier en moet er zo snel mogelijk weer uitgespoeld worden. Daarnaast kort voor de scan een liter water drinken. Blurppsss… dat staat mij het meest tegen. Als het nou bier was, dan prima, maar water! Sinds ik de chemopillen slik, word ik van kraanwater ontzettend misselijk. Met prik of een smaakje geen punt, maar dat mag niet van het ziekenhuis. Dus altijd even de blik op oneindig en de ene na de andere beker doorslikken. Brrrr.

Mantelzorg: Deze week is behoorlijk gevuld met maar liefst alle dagen een bezoek aan onze oudjes in Aalsmeer en Amstelveen. Er moet op maandag een kerstboom worden opgetuigd in Aalsmeer en later in de week boodschappen worden gedaan. Schoonzus en zwager zijn inmiddels uit Spanje in Nederland en komen dinsdag naar Aalsmeer. Zij vinden het leuk om ons bij schoonmoeder te ontmoeten. Verder staat schoonmaken bij mijn vader op de agenda, maar woensdagochtend krijg ik een telefoontje dat hij ’s nachts bij een toiletbezoek is gevallen en niet meer kon opstaan. Hij heeft zich over de grond richting slaapkamer gesleept en kon pas na lang proberen weer in bed komen. Dat alles met een hartslag die bepaalde grenzen overschreed. Dat gekoppeld aan de diagnose ‘hartfalen’ maakt het natuurlijk allemaal precair. Dus toch maar even polshoogte nemen. Behalve een wond aan de pols en wat kneuzingen, lijkt de schade mee te vallen. Wij zijn er echter niet gerust op. Hij heeft sinds kort een alarmknop, maar wanneer hij die (zoals nu) dus niet gebruikt, schieten wij er nog niets mee op. Voeg daarbij problemen met ademhalen en een toenemende en herhaalde wens ‘het tijdelijke voor het eeuwige’ te willen verwisselen, dan weet je dat er iets moet gebeuren. Het probleem wordt de volgende dag nog urgenter. In alle vroegte belt hij mij met angst en paniek in zijn stem. Hij kan niet meer uit bed komen, zonder in elkaar te zakken. De buurvrouw zit inmiddels naast zijn bed. Aan mij de vraag iets te doen. Tja, wat is wijsheid? Eerst maar zijn huisarts bellen met het verzoek om langs te gaan zodra ik er ook ben. Dat kan binnen een half uur, zodat ik moet racen om op tijd te zijn. De arts ontdekt niets bijzonders en wil weer vertrekken. Ik geef aan dat er toch echt een probleem is en dat hij niet zomaar weg kan lopen. Hij mompelt iets over drempeltjes verwijderen en thuiszorg bellen om hem ’s avonds in bed te leggen. Grrrrr!! Ik raak geïrriteerd. Ik zeg iets duidelijker dan ik zou willen, dat er in dit geval 24/7 zorg moet zijn, omdat mijn vader niet voor zichzelf kan zorgen en in zijn eentje kan blijven. Meenemen naar ons huis is met alle trappen geen optie en wij kunnen ook niet permanent bij hem intrekken. Zeker gelet op zijn, al eerder ingezette achteruitgang is (tijdelijk) iets meer zorg nodig. Tenslotte gaat de arts hier tenslotte in mee en belooft een belletje te plegen. Zowaar een half uur later word ik gebeld dat er een kamer vrij is in zorghotel Belmonte in Amstelveen. Vrijdag kunnen wij hem brengen. Wij blijven de rest van de dag bij mijn vader waken, terwijl hij slaapt. In de avond en nacht lost mijn broer ons af. Vrijdagochtend vroeg ben ik er alweer en samen brengen wij hem naar het verpleeghotel. Het blijkt een vrij luxe en gezellig complex te zijn met uitermate lieve verzorgsters. Wij zijn een stuk geruster nu, maar in de ogen van mijn vader zie ik wanhoop. Hij blijft herhalen dat hij dit allemaal niet aankan en naar huis of dood wil. Ik snap het, het voelt rot om je eigen vader gedwongen op te laten nemen in een zorginstelling, maar het kan even niet anders. Zijn blik verstart en van het intakegesprek hoort hij helemaal niets. Wij beantwoorden de vragen maar en maken afspraken over de dag invulling, gebruik van een rolstoel en hij tekent op eigen verzoek een ‘niet reanimeren’ verklaring. Dan laten wij hem alleen. Later op de dag bel ik hem en zowaar klinkt zijn stem weer wat opgewekter. Hij heeft in het restaurant gegeten en zat met een paar leuke dames gezellig te kletsen aan tafel. Zaterdag gaan wij weer langs en rijden hem in zijn rolstoel naar het restaurant, helpen hem een boek te kiezen in de bibliotheek, installeren Netflix en gaan met hem op bezoek bij een mijnheer die hij had ontmoet en die hem had uitgenodigd op zijn kamer. Na afloop verzucht hij zowaar dat hij hier wel wil blijven als het lang gaat duren of definitief wordt. Missie geslaagd, maar het hart huilt.

Kerstversiering: Ondanks alle bovengenoemde voorvallen proberen wij toch een beetje in kerstsfeer te komen. De bomen staan en de nodige rendieren en kerstfiguren hebben hun plekje gevonden is de verschillende wandrekken, maar het mag allemaal wel een beetje meer. Voor de nodige inspiratie naar de kerstmarkt bij Global Garden in Zwaanshoek. Zo ongeveer het grootste kerstlandschap in onze regio. Geweldig ieder jaar. Je zou de kerstwinkel willen leegkopen als er niet zulke gepeperde prijzen werden gevraagd. Maar het levert wel inspiratie op en een grote stoffen kerstdwerg van een halve meter. Dan nog even naar een leuke kerst-woon-winkel in Lisse. Daar vullen wij onze voorraad kerstfiguren jaarlijks aan tegen bijzonder redelijke prijzen. Met een tas vol figuren en rendieren keren wij huiswaarts. Nog veel meer leuks gezien, maar eerst even meten of het allemaal past in en op onze kasten. Voor nu al redelijk tevreden. Een nieuwe trend voor de boom is nostalgische kerstversiering. Met figuren die passen bij hetgeen in mijn jeugd in de boom hing. Wij zagen het deze zomer al in kerstwinkels in Duitsland, maar nu ook hier dus verkrijgbaar. Of weer een boom met strikken e.d. zoals wij ooit in het begin van ons huwelijk hadden. Het liefst zou ik onze bomen weer leeghalen en met nieuwe versiering weer optuigen. Maar met gemiddeld € 5,- per object een boom van ruim twee meter optuigen, staat qua bedrag gelijk aan een kleine vakantie naar een zonnig oord. Dat heeft dan toch een grotere prioriteit. En ach….over een week of drie gaat alles weer voor een jaar naar de zolder.

Londen: Dochter Masha is met haar zoon Thijmen naar Londen vertrokken voor een korte stedentrip. Was nog een cadeau voor zijn slagen eerder dit jaar. Londen in kerstsfeer is altijd bijzonder. Die Britten zijn een apart volkje, maar Kerst vieren kunnen ze erg goed. Paar jaar geleden was ik er in december een dagje met mijn team van het bestuurskantoor. Wij onderzoeken de mogelijkheid om kort voor Kerst die kant op te gaan met Jasper en Claudia.

Buschauffeur: Als kind wilde ik niets liever dan buschauffeur worden. Als klein kind speelde ik dan ook vaak buschauffeurtje en stuurde mijn denkbeeldige bus langs lantaarnpalen die als halte fungeerden. Tja….! Het is in de praktijk allemaal anders gelopen. Toen zoon Jasper mij een paar maanden terug tipte dat er een mogelijkheid was om een Connexxion bus te besturen, grepen wij samen die kans aan en gaven ons op. Zowaar werden wij ingeloot, maar op de bewuste zaterdag fietste ik met Joyce door Parijs. Jasper ging toen alleen en was super enthousiast. Wel jammer. Een paar weken geleden tipte Jasper mij over een herkansing. Natuurlijk meteen gereageerd en gelukkig weer ingeloot. Dus afgelopen zaterdag voor het eerst van mijn leven zo’n grote Connexxion bus bestuurd. Geen enkele uitleg van de instructeur. Gewoon hup rijden. Wat een ervaring. Machtig om zo’n grote bus door het verkeer te sturen. Even wennen bij de bochten, want die moet je veel later insturen dan bij een auto. De voorwielen van een auto zitten voor je, maar bij een bus achter je. Je stuurt dus pas in wanneer je achterwielen op de hoogte van de bocht zitten. Je voorkant raakt dan al bijna de stoep aan de overkant. Is in het begin toch beetje zoeken. In het begin nog een paar stoeprandje meegenomen, maar daarna de slag te pakken. De tocht voert meteen over smalle dijkjes tussen Aalsmeer en Amstelveen, door een woonwijk en een paar bus sluizen. Je bent dan toch bang om tegenliggers te raken. Mijn instructeur stelde mij ‘gerust’: “Gewoon doorrijden, ze gaan vanzelf opzij”. Duidelijk. Na afloop was er de mogelijkheid om je als (parttime) chauffeur aan te melden, inclusief opleiding voor groot rijbewijs. Was ik dus van plan, maar helaas voor mij bleek er een leeftijdsgrens van 70 jaar te zijn. Ik zou dus nog maar een paar maanden in dienst kunnen komen. Boehoe….wat jammer. Buurtbus is nog een optie, daar zijn ze minder streng.

Domme fout: Terwijl ik mijn bus-avontuur beleef, ruimt Joyce op in het huis van mijn vader. Wanneer ik haar ophaal, staan er twee gesloten plastic zakken in de gang. Verzoek of ik dat afval even in de ondergrondse afvalbak wil storten. Geen punt. Later de vraag waar ik de zak met wasgoed heb gelaten. Je begrijpt het al…..! Krijg ik nog de schuld ook.

Zuid-Koreanen worden jonger: Opmerkelijk bericht deze week. In Zuid-Korea worden verschillende leeftijdssystemen gehanteerd. De meest gebruikte is de zogeheten Koreaanse leeftijd, waarbij mensen bij hun geboorte al 1 jaar zijn en op de eerste dag van het nieuwe jaar meteen 2 worden. Een baby die dus op 31 december geboren wordt, is dus de volgende dag meteen 2 jaar. Er is ook een tweede systeem waarbij mensen alleen ouder worden op de eerste dag van het nieuwe jaar. Nu stappen ze vanwege de verwarring per juni a.s. over op het internationaal gehanteerde systeem op basis van de dag van geboorte. Het betekent dat de meeste Zuid-Koreanen vanaf dat moment 1 à 2 jaar jonger worden.

Badhuis: Op de Facebookpagina van Oud-Amstelveen deze week een foto van een statig pand aan de Molenweg in Amstelveen, vlakbij mijn ouderlijk huis. Ik herken het als het badhuis waar ik vaak naar toe ging vanaf mijn pubertijd rond 1969. Thuis hadden wij alleen een lavet. Een soort kuip waar je de was in kon doen. Daar moest ik dus ook in douchen, met als gevolg dat alles kletsnat was en ik moest uitkijken om niet te vallen. Mijn moeder prefereerde handmatig de was doen in het lavet boven een doucheruimte en een wasmachine. Dat heeft zij overigens tot haar dood in 2015 volgehouden. Al was er toen inmiddels wel een kleine (beperkte) wasmachine en een centrifuge. Overigens werd ook centrale verwarming afgewezen. Alle voorgestelde renovaties van de gemeente werden derhalve tegengehouden. Ik vond het geen doen met mijn lange lijf in zo’n lavet en besloot het douchen te verplaatsen naar het badhuis vlakbij ons huis. Voor een paar kwartjes kon je daar heerlijk douchen. De stoom kwam je tegemoet, wanneer je de voordeur opende. Vele jaren gedaan. Het is allemaal een stuk beter tegenwoordig, maar toch had het wel iets.

Dat is het even voor deze week. Ik hoop op een wat relaxtere week. We gaan het zien. Tot volgende week.