Open mijn blog vanuit mail door op de titel te klikken. Om foto’s helemaal te zien, klik je op de eerste foto van een serie. Er opent dan een nieuw scherm met pijltjes naar links/rechts. Kruisje aanklikken om terug te gaan naar blog.

Uitslag scan: De week start met de uitslag in het Antoni van Leeuwenhoek. Dr. Blank komt mij al uitbundig lachend tegemoet. Dan weet je genoeg. Niet dat ik anders had verwacht, maar je weet maar nooit. Van de drie tumoren zijn er twee met bijna een cm geslonken en een kleintje is hetzelfde gebleven. De tumor in mijn long baart mij altijd de meeste zorgen, maar die is nog slechts twee cm. Dat lijkt nog aanzienlijk maar hij was een half jaar geleden ruim 4 cm. De medicatie doet dus zijn werk, ook nu de dosering teruggebracht is naar twee-derde van de oorspronkelijke dosis. Juist die vermindering bespaart mij een hoop misselijkheid. Ik mag weer eens drie maanden wegblijven, Dat voelt als een soort vakantie. De afgelopen drie maanden mocht ik elke twee weken opdraven om de bloedwaarden te laten meten i.v.m. de medicatie. Het is allemaal niet vreselijk, maar je hebt toch iedere keer het gevoel van ‘weer moeten’. En als reislustig duo, beperkt het je mogelijkheden. Komende week alleen nog voorlichting in het Spaarne ziekenhuis over mogelijke dialyse in de toekomst en dan is het allemaal even klaar.

Verpleeghotel Belmonte: Het is een onregelmatige week vanwege de talrijke bezoeken aan mijn vader in het verpleeghotel. Het gaat gelukkig weer de goede kant op. Ik had het niet verwacht, maar hij lijkt er toch weer bovenop te komen. Bij binnenkomst leek hij helemaal van de wereld, maar geleidelijk aan krijgt hij weer praatjes. In overleg met de cardioloog is de medicatie aangepast en dat scheelt een hoop duizeligheid. Voelde hij zich aanvankelijk opgesloten, nu voelt hij zich steeds meer thuis en vindt de verzorging top. Al zou hij nog steeds onmiddellijk willen ontsnappen als hij de kans krijgt. Dinsdag neem ik hem mee naar de cardioloog voor een eindoordeel en ik verwacht dat hij, met wat thuishulp, dan toch voor de kerstdagen weer thuis kan zijn. Toch wel fijn. Deze week werd er een kerstdiner georganiseerd, waar hij zowaar bij aansloot. Iedereen mocht een familielid meenemen en voor deze gelegenheid had ik de uitnodiging aan mijn broer doorgeschoven. Er was een muzikant en iedereen kreeg een kerstcadeau. Erg gezellig.

Tessa: Iets later dan gepland deze week voor het eerst onze nieuwe kleindochter Tessa in de armen kunnen nemen. De bezoeken waren even opgeschort totdat schoondochter Sylvia een beetje hersteld was van alle complicaties en operaties. Het blijft toch iedere keer weer bijzonder om zo’n uk in je armen te nemen en de verwondering in de glimmende oogjes te zien. Jasper was voor de gelegenheid meegekomen zodat hij al een beetje aan het idee van het vaderschap kon proeven. Hij keek er echt heel enthousiast bij. Later benadrukte hij, dat het vaderschap hem weliswaar leuk lijkt, maar dat we toch echt nog een paar jaar moeten wachten. Hij heeft helemaal gelijk. Eerste nog een paar jaar samen met Claudia genieten van de vrijheid en doen wat je wilt.

Transport Museum: Op zaterdag stond een middagje catering en het geven van een rondleiding op onze agenda. Dat alles ter ere van een bezoek van 40 leden van de DS club (Citroën fanaten). Eerst koffie met gebak. Vervolgens splitsten wij het gezelschap in tweeën en namen Margreet en ik als gidsen ieder een deel mee voor een rondleiding. Ondertussen zette Joyce alles klaar voor de aangeklede borrel ter afsluiting. Man, man, man, wat was het koud binnen. Het museum heeft geen verwarming, dus binnen is het net zo koud als buiten. Ik hield mij met de op de borreltafel aanwezige Glühwijn en Beerenburg nog enigszins op temperatuur, maar Joyce was als alcoholisch geheelonthouder zelfs een paar uur na thuiskomst nog niet op temperatuur. Maar…het was ook weer ontzettend leuk om te doen. Zeker wanneer de gasten je komen bedanken voor de gastvrijheid. Daar doe je het voor. Voor de rondleiding nog wel even alle info van de diverse transportmiddelen doorgenomen, want ik moet wel een uur vol kunnen kletsen met alle wetenswaardigheden over de geschiedenis van elk tentoongesteld transportmiddel. Het is leuk om te merken dat mensen aan je lippen hangen en oh’s en ah’s roepen bij feitjes die zij bijzonder vinden. Je blijft schoolmeester. Hoogtepunt vinden ze toch altijd weer een bezoek aan de DC-2 en de Koninklijke bus van Juliana. Onze directeur Arno maakte foto’s voor de facebookpagina van het museum. Wij zagen ons er later op terug. Leuk toch.

Buitenlichten: Eigenlijk wilden wij het dit jaar doen zonder kerstverlichting buiten. De stroomprijzen zijn immers hoog. Maar … volgens onze energieleverancier krijgen wij binnenkort zoveel euro terug, vanwege de zonnepanelen, dat ik toch maar weer op mijn laddertje ben geklommen. Andere overweging: De baas (lees Joyce) wilde het zo graag. Tja, dan maakt het niet meer uit hoeveel het kost!

Garage: Deze week heeft Jasper de sleutels ontvangen van de garage bij het appartement in Amsterdam. Binnenkort wordt dus zijn complete voorraad handelswaar verhuisd. Komt er hier een kamer vrij, die om een nieuwe bestemming vraagt. Ruim tien jaar stond zijn slaapkamer vol dozen met handelswaar, opgestapeld tot het plafond. Jasper sliep eigenlijk in zijn eigen magazijn. Dat is gelukkig voor hem nu over. Ook de opslagruimte bij een boerderij dichtbij, is dan verleden tijd. Wij staan te popelen om de grootste slaapkamer van ons huis opnieuw in te richten.

Slavernij-excuses: Worden jullie ook zo moe van dat gezanik over ‘excuses aanbieden voor het slavernij verleden’. Eerst jaren gezeur over ‘negerzoenen” en “zwarte Piet” en nu weer dit. Het is een paar eeuwen geleden en niemand van onze generatie heeft er ooit mee van doen gehad en is derhalve niet verantwoordelijk. Net zo goed als de verre nabestaanden er nog last van hebben. Het was een andere tijd en de wereld zat anders in elkaar. Er zijn historisch gezien wel meer dingen gebeurd die nu niet meer acceptabel zouden zijn. Maar dan blijf je excuses aanbieden. Dat je het gedenkt en er in de geschiedenisboekjes aandacht aan besteedt is prima, maar dat is het dan. De doelgroep wil er een financieel voordeeltje uit halen. Dat voelt als chantage. Maar dat was al voorspeld toen het onderwerp was aangestipt.

En dan is er nog de Taalpolitie. Een kleine groep activisten die het gehele Nederlandse volk op straffe van aanklachten, ontslag, boetes en zelfs gevangenisstraffen wil dwingen bepaalde woorden niet meer te gebruiken. Taalkundigen geven aan dat je gebruik van woorden niet kunt verbieden of afdwingen. Wanneer je vanuit gezond verstand weet dat bepaalde woorden niet meer kunnen in deze tijd, verdwijnen ze geleidelijk en vanzelf uit het taalsysteem. Volgens van Dale gebeurt dat jaarlijks met tientallen woorden. Hieronder een illustratie die ik bij een artikel aantrof. Waanzin ten top. Bij kinderen zeggen wij altijd dat negeren van bepaald gedrag of gedram beter is dan straffen of boos worden. De media moet het gedram van die activisten ook gewoon negeren. Bloed het vanzelf dood.

Na het uiten van dit stukje ergernis, sluit ik deze week weer af. Ik ga mij storten op een heerlijk avondmaal van ossenhaas met rucola in rode wijn saus, aardappelgratin en warme stoofpeertjes in bessensaus. Klinkt heerlijk en dat is het ook. Op naar een minder koude week en het voorbereiden van een aantal kerstmenu’s. Tot volgende week.