Open mijn blog vanuit mail door op de titel te klikken. Om foto’s helemaal te zien, klik je op de eerste foto van een serie. Er opent dan een nieuw scherm met pijltjes naar links/rechts. Kruisje aanklikken om terug te gaan naar blog.

Geen geweldige week deze keer. Alle dagen belabberd gevoeld door griepverschijnselen. Het lijkt er gelukkig op dat het wat beter gaat.

Boshoeve: Mijn werkzaamheden voor het transportmuseum stoppen helaas binnenkort. In maart sluit het museum definitief de deuren in Nieuw Vennep en verhuist naar nieuwe locatie. Onbekend is nog waar naartoe en of de nieuwe locatie dichtbij genoeg is om eventueel verder te gaan als vrijwilliger. Daarom om mij heen gaan kijken naar nieuwe klussen. Zoals ik al eerder schreef, word ik veel gevraagd om zitting te nemen in besturen, maar daar voel ik niets voor. Dan neem je toch weer (denk)werk mee naar huis en wordt het weer vergaderen. Gewoon leuk klusje doen en daarna klaar. Dat is wat ik zoek. Ik heb er weer eentje gevonden. Vanaf maandag ga ik een paar keer per week volwassenen met een beperking uit deze regio vervoeren naar de dagbesteding in Sassenheim en weer terug. Een paar van hen wacht al een tijdje met smart om daar gebruik van te maken. Helaas lukte dat niet omdat er geen chauffeur was. Eva Toele, eigenaresse van de Boshoeve in Nieuw Vennep en de zorgboerderij in Sassenheim, benaderde mij hiervoor. Goed gesprek gehad, waarna ik vanaf maandag het verschil kan maken voor deze mensen. Dankbaar werk.

Die-Eet!: Mijn Joyce roept vrijwel wekelijks dat zij op dieet gaat. Ik denk dat ik het verkeerd heb begrepen. Wat ze eigenlijk bedoelt te zeggen is: “Die Eet!”

Woonstijl: Afgelopen week gingen wij de nieuwe woning en dito inrichting bekijken van ons nichtje en haar partner in de nieuwe Tudorwijk in Hoofddorp die geheel in Engelse stijl is opgetrokken. Daar moet je van houden, omdat het, zoals bijna alles in Engeland, wat somber oogt. De nieuwe woning bleek verrassend ruim. De inrichting is strak met veel zwarte elementen. Een stijl die ons aanspreekt. Toen wij vroegen of het keuzeproces m.b.t. de inrichting lastig was geweest, kwam het verrassende antwoord dat het meeviel omdat ze beiden dezelfde smaak hadden. Hoe anders is dat bij ons. Joyce en ik zijn dol op woonprogramma’s als ‘De perfecte verbouwing’, ‘Vt-wonen, weer verliefd op je huis’ en ‘Bouwval gezocht’. Altijd weer knap wat mensen er van maken. Inspirerend ook. Favoriet is wel VT-Wonen. Bij het programma hebben de partners altijd beiden een totaal andere smaak. Daardoor is hun inrichting meestal een smakeloos en sfeerloos allegaartje. Ze komen vanwege hun meningsverschillen niet tot een gemeenschappelijke keuze qua inrichting. De vier stylisten die aan het programma verbonden zijn, weten dat verschil altijd prachtig te combineren. Joyce en ik doen het zonder stylist en dat is toch iedere keer weer een hele toer. Hoewel wij qua stijl niet erg verschillen, is de keuze van meubels binnen die stijl toch een klein oorlogje. Joyce houdt van minimalisme. Het liefst een lege ruimte in betonlook met slechts een lime-groene bank en maximaal één grote plant. Meer niet. Bij mij mag het wat meer aangekleed zijn en wat warmer zijn. Wij komen er altijd wel uit, het resultaat mag er zijn, maar het kost tijd. Heeft ook te maken met de keuzestress die Joyce parten speelt. Vandaar ook dat wij bij het kiezen van nieuwe meubels ongeveer alle woonboulevards in Nederland bezoeken. En dan speelt ook nog het visualiseren een rol. Ik kan heel goed in beelddenken en zie voor mij hoe iets zal staan. Joyce kan pas zeggen of ze iets mooi of niet mooi vindt, wanneer het in huis staat. Dat is dus erg lastig bij het kiezen in een winkel. Het komt gelukkig meestal wel goed, maar de weg naar het resultaat is lang. Maar …naar beider tevredenheid. Dat dan weer wel.

Logo verandering: Wij hebben in Haarlemmermeer een mooi Centrum voor kunst en cultuur. Het theater heette tot gisteren ‘de Meerse’. Oké, niet de meest originele naam, maar al jaren een begrip in de polder en ver daarbuiten. Het complex is een paar jaar geleden verbouwd en omvat verder ook ruimtes om kunst en cultuur te bedrijven, er is een bibliotheek en een poppodium dat luistert naar de naam Duyker. Ten behoeve van de eenheid, krijgt het geheel een nieuwe naam. “C.” (lees: C punt). In de bijbehorende brochure die deze week door de brievenbus viel, staat een uitgebreide beschrijving waarom het vanaf nu ‘C.’ heet. Daar zijn voor heel veel geld een paar jeugdige creatievelingen voor ingehuurd. Die hebben lang zitten navelstaren en ineens was daar ‘C.’ De letter ‘C’ staat voor verbinding en openheid. De verbinding wordt veroorzaakt door twee kleuren die in elkaar overlopen (lees de plek en de mens) (?????) en de openheid doordat de ‘C’ een opening heeft (hoe kom je erop) Het is ook echt het eerste waar ik aan dacht (!!!!) Tja, daar is over nagedacht. Dus voortaan gaan wij voor onze portie kunst en cultuur naar ‘C-punt’ . Klinkt niet echt lekker. En roept meteen de vraag op: “Ga je dan naar het theater, de bibliotheek, het popcafé of heb je les in kunst en cultuur?” Ik ben misschien inmiddels van de oude stempel, maar ik snap dit soort vernieuwing niet. Theaters moeten gewoon een duidelijke naam hebben en die houden. Zeg ‘Carré’ en iedereen weet wat het is en waar het staat. En dat geldt ook voor namen als Luxor, Beatrix Theater, De la Mar, Afas, etc. Wanneer ik vertel dat ik vanavond naar ‘C.’ gaat, snapt niemand dat of denkt wellicht dat hij/zij het verkeerd verstaan heeft en ik de ‘WC’ bedoel. Ik las laatst dat het veranderen van logo en/of naam van organisaties, een gewaagde onderneming is. Sterker nog, het is een explosief mijnenveld dat veel irritatie oplevert bij de mensen. Hoe komt dat? Wij zien als mens dagelijks zo’n 36000 (?) merkuitingen. Het leeuwendeel registreren wij niet eens, maar verwerken wij onbewust. Als een logo of merknaam echter plots verandert, moet ons brein aan de slag. Dat zorgt dus in eerste instantie voor irritatie. En daar is moeilijk tegen te strijden. Bedrijven onderschatten hoeveel impact een logo en slogan hebben op mensen. Dat geldt ook voor lettertype en kleurgebruik. Die beïnvloeden de merkidentiteit en het imago en hebben direct invloed op de positie in het brein van de consument. Het kan betekenen dat een merk compleet instort, omdat de nieuwe naam of logo niet aanspreekt. Bedrijven hebben daarom vaak de verandering teruggedraaid. Het enige wat kan helpen, is blijven uitleggen waarom het nieuwe logo of de nieuwe naam er is. Soms komt het dan goed. Ik zit helaas nog in de irritatiefase.

Twitter: Ik was een redelijk enthousiast gebruiker van social media. Het begon met Facebook, daarna volgde Instagram en zeer recent Twitter. Volgens mijn dochter is dat laatste namelijk het uitgelezen kanaal om een bedrijf aan de schandpaal te nagelen. Wij werden namelijk al een paar jaar aan het lijntje gehouden door de leverancier van onze tuinset die maar niet goed gerepareerd kon worden. Dus account gemaakt. Eerst maar eens een paar weken rondgekeken voordat ik op dit medium de mensen waarschuw voor ‘De Tuinmeubelshop’ (in o.a. Cruquius). Maar, tsjonge, wat een vreselijk medium. Echt het afvoerputje van de woke beweging. anti-vaxers en anonieme, achterbakse toetsenbordhelden die er hun werk van maken om iedereen met de grond gelijk te maken of grof te bejegenen. Account daarom maar gauw weer gedeactiveerd. Denk dat deactiveren Facebook snel volgt, want dat heeft ook wel zijn momentum gehad.

In het kader van bovenstaande toch maar een juridische procedure gestart tegen Tuinmeubelshop. Via Consuwijzer de wettelijk procedurestappen gevolgd met voorbeeldbrieven. Tuinmeubelshop weigerde mee te gaan. Dus via mijn rechtsbijstand verzekering jurist ingeschakeld. Jaren premie betaald, maar nog niet eerder gebruik van gemaakt. En wat denk je? Binnen een week de volledige aanschafprijs terug gekregen.

Pillenschieter: Rest mij nog de oplossing te geven van het voorwerp dat ik twee weken geleden liet zien. Oudste zoon Jeroen raadde het simpel, omdat hij jaren geleden bij een handel in dierartikelen werkte. Het is een pillenschieter. Pilletje vastklemmen en achter in de keel van je huisdier klemmetje loslaten. En hap slik weg pil. Werkte bij onze kat toch niet zoals bedoeld, want leverde een gevecht op leven en dood op. Wij verpakken het pilletje daarom maar in een bolletje paté. Werkt beter.

Wij sluiten dit weekend af met een visite aan Jasper en Claudia. Tot volgende week.