En dan is het alweer mei. De maand waarin ik jarig ben en dit jaar 70 word. Ik schrik van het getal. Het klinkt gewoon als erg oud. Bij 50 jaar hebben veel mensen een beetje zwaarmoedig gevoel. Daar had ik destijds geen last van. Ook bij 60 eigenlijk niet. Maar ….70!! Dan begint de omgeving je toch te zien als een bejaarde en zeggen wildvreemde kinderen ‘opa’ tegen je. Oké, dat ben ik ook wel, maar dan graag voor mijn kleinkinderen. Komt natuurlijk ook wel door mijn witte haren en baard. Tja, schuld van de medicatie. Mijn oudste kleinzoon Thijmen maakte het laatst wel erg bont, door zoiets te roepen als: “Opa, sinds jij witte haren hebt, lijk je toch wel op een verstoorde professor uit een geheimzinnig lab met duistere plannen”. (Beetje zoals die prof uit Back to the Future, hoewel die goedaardig was.) Nou bedankt! Maar 70 of niet, ik heb het toch maar gehaald. Als je mij dat acht jaar geleden had verteld, dan had ik het niet zo snel willen geloven. Precies acht jaar terug werd ik in die eerste week van mei in coma gehouden en gaven de artsen mij weinig kans. Tenminste dat hoorde ik achteraf. In leven gehouden met slangen en apparaten en vastgebonden op een ziekenhuisbed. Als ik de foto’s zie, dan schrik ik er nog van. Ik zal je die foto’s dan ook maar besparen. Deze week liep ik na jaren Ellen weer eens tegen het lijf. Zij was als intensivist (medisch specialist gespecialiseerd in het behandelen van patiënten op een intensive care afdeling) lid van het spoedteam dat betrokken werd bij de slecht verlopen operatie die mij bijna het leven kostte. Zij vertelde mij na mijn herstel ook eerlijk dat er ernstige fouten waren gemaakt. De verantwoordelijke chirurg werkte daarna ook niet langer in het Spaarneziekenhuis. Ellen vertelde mij destijds dat het ziekenhuis, om toekomstige fouten te voorkomen, een nieuw operatie protocol heeft opgesteld. Achteraf gezien had ik een schadeclaim moeten indienen. Maar ja, ik was zo blij dat ik weer opkrabbelde. Het kwam niet in mij op. En ik geloof nog steeds in de goede wil van mensen en het feit dat er nu eenmaal fouten gemaakt kunnen worden. Misschien stom van mij geweest. Maar er nu nog mee komen, heeft weinig kans. Ellen prees mij gelukkig dat ik er na 8 jaar nog steeds ben. Ik had laatst van oud-collega Anneke vernomen dat er een duidelijk visieverschil is in de behandeling van kankerpatiënten in het Spaarne en het AvL. In het Spaarne willen ze het qua behandeling voor de patiënt zo aangenaam mogelijk houden en het lichaam zo lang mogelijk sparen (met alle gevolgen van dien), terwijl het AvL meteen grondig ingrijpt om je zo lang mogelijk te laten leven. Ellen bevestigde dat verschil. Toch blij dat ik in na dat aanmodderen van het Spaarne de switch heb gemaakt naar het AvL. Neemt niet weg dat ik bij het Spaarne weer heel tevreden ben met de aanpak van mijn nefroloog. Het is maar net waar je voor komt.

Tuin: Dat ik bijna 70 ben, heb ik deze week gevoeld. Het mooie weer nodigde uit tot het zomerklaar maken van de tuin. En meteen ook maar tuin en balkon van de oudjes in het schema opgenomen. Vijf autoladingen planten, struiken en aarde verhuisden zo onze kant op. Moest natuurlijk allemaal geplant worden en daarvoor ook het nodige groen verplaatst. Na een dagje graven en door de knietjes gaan, voelde mijn lijf alsof ik onder een bus was gekomen. Jeetje, nog maar een paar jaar terug hield ik dat dagen vol, nu al na een dag total-loss. Tuin zomerklaar maken, betekende ook de hoge drukspuit weer eens uit de mottenballen halen. Het is een nuttig apparaat, maar bij ongecontroleerd gebruik zit de prut tot aan je kruin. Ik deed de voortuin. Altijd verwarrend bij ons, want onze voortuin is eigenlijk onze achtertuin. Aan de waterkant hebben wij ook een strook tuin. Die noemen wij voortuin, omdat dat vanuit de woonkamer zo lijkt. Echter niet bereikbaar vanuit huis (tenzij je door het raam klimt) en ook niet vanaf het voet-fietspad dat er langs loopt. Alleen dus vanuit de voortuin die achtertuin is. (volg je het nog). De glazenwasser ziet dat anders, die perst zich gewoon dwars door de heg, hoevaak ik dat ook heb verboden. Maar ja, buitenlander die de taal niet spreekt. Wel een aardige vent. Joyce geeft hem altijd iets te drinken en uit dankbaarheid lapt hij dan ook spontaan de ramen aan de binnenkant. Mensen die ons voor het eerst bezoeken, lopen ook altijd te zoeken naar de juist ingang. Wij zien ze dan dwalen van voor naar achter. Moeten wij even helpen dan en uitleggen dat voorkant tegelijk achterkant is. Maar terug naar het onderwerp, in dat stuk tuin (noord-oosten) zitten wij alleen wanneer de mussen dood van het dak vallen. Maar dat neemt niet weg dat je het moet onderhouden.

Samenwerken: Samenwerken met Joyce gaat al jaren goed, tenminste zolang wij op sommige terreinen onafhankelijk van elkaar ons eigen ding doen. Ha, ha. Het zit hem een beetje in de aanpak. Ik werk vanuit een plan, met een volgorde en het juiste gereedschap. En net als bij het koken, houd ik van een opgeruimd werkterrein. Joyce heeft meer een ‘van-plan’. Soort trial and error. Binnen de kortste keren ligt de hele tuin dan vol met plantafval, gereedschap, apparaten, snoeren, stokken, groenbak, etc. En Joyce nergens te zien. Het is dan echt hink-stap-sprong en zorgen dat je niet in het ziekenhuis belandt. Ik moet dan wel een beetje opletten, dat er toch wat ‘plan’ in komt. Joyce zou de hoge drukspuit op bovengenoemd stukje tuin loslaten. Vindt zij leuk. Kleuterjuf hé, dus gewend aan spelen met water en zand in de zand-watertafel. Joyce besloot het hoge druk apparaat zelf in elkaar te zetten. Dat alles onder het motto van Pippi Langkous ‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan’. Zo moet je de wereld ook tegemoet treden. Alleen zag het apparaat er ineens wat incompleet uit en het werkte niet. Er lagen nog wat onderdelen ongebruikt naast en, niet geheel onbelangrijk, zo’n ding hoest niet uit zichzelf water op, maar vereist een tuinslang. Ik zag Joyce staan met een hand in de zij en de ander krabbend op het hoofd. Ik zag haar denken: ‘Hmmmm? Wat nu? En waar komt nou dat water vandaan?’ Dan moet ik toch even helpen. Het moet gezegd, het tuinterras aan de waterkant zag er na afloop weer onberispelijk uit. Joyce wat minder. Dat ze nog iets kon zien door de bemodderde brillenglazen is een wonder. Zo ook alle struiken en planten onder de prut. Onze conversatie gaat dan ongeveer als volgt: “Tja schat, die planten en struiken moet je dan wel weer even afspuiten met de sproeier. En nee, wij wachten niet tot een keer gaat regenen” Of…”Het is handiger om eerst even het tuinmeubilair te verplaatsen. Ja, natuurlijk kun je er gewoon dwars doorheen spuiten, maar dat is geen goed idee. Uiteraard kun je het meubilair achteraf weer schoonmaken. Maar als je nou even de moeite neemt het opzij te zetten, dan hoef je ook niks schoon te maken”. Zo ongeveer verloopt dan zo’n dagje samenwerken in de tuin. We worden niet boos op elkaar, of laten het in ieder geval niet merken. Het resultaat is altijd prima en daar gaat het om.

Portugal: Mijn keyboardleraar vertelde deze week aan ons muzikale groepje dat hij ook maar eens een vakantiereisje had geboekt, omdat Joyce en ik wel vijf of zes keer per jaar op vakantie gaan. Tja, wij trekken er wel wat vaak op uit. Maar wij hebben de tijd en de mogelijkheden en willen, gelet op mijn gezondheid, genieten zolang het nog kan. De komende keyboardles gaat dus niet door. Mooie gelegenheid om er dan zelf ook maar weer even tussenuit te knijpen. Ik had overigens laatst al geschreven dat wij nog een zonvakantie in de planning hadden. Na Barcelona in januari, Álora in maart en een weekje Beekbergen in april, is onze volgende bestemming Eden Resort nabij Albufeira in Portugal. Een mooi resort een paar kilometer buiten de toeristendrukte. Vanaf donderdag dus 10 dagen zon, zee en zaligheid aan de Portugese kust. Maar vooral rust. Beetje lezen, lekker zwemmen en met de auto opnieuw de mooie plaatsen af als Portimão, Carvoeiro, Lagos en Sàgres.

Deze week in het verleden: Deze eerste week in mei waren wij vaker in Portugal. Deze week popten foto’s op uit de eerste meiweek van 2014 (Algarve) en 2019 (Porto en omgeving).

Algarve – 2014

Porto en omgeving – 2019

Sliptong: Deze week in de ‘Keuringsdienst van waarde’ ging het over sliptong. Verwarring is er over de spelling. Is het nou slibtong met een b of sliptong met een p? De b-denkers zeggen dat de tong zich in het zeeslib verstopt. Klinkt logisch, want platvissen doen dat. De p-denkers denken vaak dat er een relatie is met een slipje, omdat ze klein zijn. Wanneer ik denk aan de grote witte onderbroeken van mijn oma, klinkt dat onlogisch. De waarheid is echter toch spelling met een -p-. Maar het heeft niets met slipjes te maken. Bij het vangen gebruiken vissers een sleepnet. De mazen mogen ter bescherming van de tong wettelijk niet kleiner zijn dan 8 cm. Veel tong is nog te klein voor deze mazen en ‘slipt’ door de mazen heen. Vandaar. Schokkend is wel dat veel vissers stiekem dubbele netten gebruiken waardoor er ‘doorheen slippen’ vrijwel onmogelijk wordt. Nog schokkender is het dat elk gevangen tongetje betekent dat er bijvangst is van maar liefst 40 andere levende zeedieren. Deze 40 overleven dit avontuur niet en worden weer dood teruggegooid in zee. Dus bestel je in de toekomst een maaltje sliptong (veelal portie van 3 stuks), weet dan dat voor jouw maaltijd behalve die drie tongetjes nog 120 andere vissen en ander zeevolk het loodje heeft gelegd. Dat loodje is dan weer met een -d-, want lootje met een -t- is van toepassing voor het lootjes trekken bij Sinterklaas.

En dat is no. 52: De eerste jaargang van ‘De Week van…’ zit erop. Toen ik er precies een jaar geleden mee startte, vroeg ik mij af of het zou lukken elke week een blog te schrijven. Dat is dus gelukt. Ik hoop dat mijn schrijfsels een beetje de moeite waard zijn voor de lezer. Het zijn natuurlijk maar gewoon huis-en tuin belevenissen met hier en daar een stukje educatieve inhoud. Joyce en ik vinden het een leuke herinnering. Dat was de reden om te gaan schrijven. Een aantal van jullie geeft regelmatig een positieve reactie. Een paar van jullie zegt wekelijks uit te kijken naar een nieuwe aflevering. Dat is leuk om te horen/lezen. Laat dus vooral een ‘like’ achter na lezing. En heb je feedback of een suggestie, laat het dan ook weten. Nog even wat getallen vanuit de statistieken van mijn blog: De eerste jaargang van ‘De Week van Joop en Fritz’ telde 4630 weergaven door 715 bezoekers. Er waren 93 reacties en 140 ‘likes’. Geen onaardig resultaat dus. Ik overweeg om de weekeditie qua frequentie iets te verruimen naar b.v. eens per veertien dagen. Of alleen wanneer er echt iets te melden valt. Weet ik nog niet zeker, dus voorlopig tot volgende week.