Kattenschrik: De tuin is inmiddels aangekleed met heel veel nieuwe planten. Perken en potten zijn lekker gevuld. Echt een kleurrijk geheel en dan staat nog niet eens alles in bloei. Onze strijd tegen de ‘buxusmot’ hadden wij vorig jaar opgegeven. Elke dag rupsen zoeken en oppassen dat je die groene kronkellijfjes niet tussen je vingers fijnknijpt, vonden wij toch geen lekker karweitje. Een korte vakantie even niet zoeken naar rupsen, betekende alsnog kaalgevreten buxus. Dat probleem is nu opgelost met Ilex bollen. Lijkt erg op buxus, maar geen mot die er naar kijkt. De nieuwe strijd ligt nu bij de bloemperken. Probleem om die een beetje heel te houden, is onze kat Icky. Die vindt zelf dat alle bloemperken tot zijn hoogst persoonlijke kattenbak behoren. Dus hebben wij zo ongeveer alle vrije aarde gevuld met klein perkwerk en puntige stokjes geplaatst. Ja, lekker dieronvriendelijk! Maar mijnheer verwoestte vorig jaar onverstoorbaar ons nieuw aangelegde en prijzige Hortensiaperk en daar werden wij bepaald niet vrolijk van. Dat overkomt ons niet nog een keer, dachten wij. Het hortensiaperk is inmiddels ontoegankelijk voor hem geworden, het Hostabed met haar grote bladeren eveneens (al voeren wij daar strijd met de slakken), maar het perk met Vrouwenmantel bleek de laatste ‘challenge’ voor onze Icky. Die jonge scheuten lagen iedere dag weer zieltogend opgegraven op hun zij. Daarom vervangen door een stevig bed van blauw leliegras. Maar dat moet nog even groeien om bodem-bedekkend te zijn. Daar concentreert zich dus nu ons oorlogje. Wij zijn begonnen met het strooien van ‘kattenschrik’. Een smerig stinkend korreltje, waar zelfs wij voor op de loop gaan. Onze Icky echter niet. Volgens ons knijpt hij met zijn pootjes gewoon zijn neusgaten dicht om er vervolgens alsnog zijn achterwerk in te planten. Bij een recent bezoek aan een tuincentrum, vertelde de deskundige verkoopster ons dat kattenschrik weggegooid geld is. Voor dat geld kun je beter een lekker biertje kopen, raadde zij ons aan. Vond ik een goed idee. Wat wel helpt, vervolgde deze mevrouw, zijn knoflooktenen. Die schijnen ze ook niet lekker te vinden. En…bij regen lossen ze niet op in de aarde, zoals kattenschrik wel doet. Dus een paar handen knoflooktenen gestrooid (niet echt decoratief, maar vooruit dan maar). Het is nog niet helemaal perfect, maar de eerste resultaten zijn bemoedigend. Al missen er inmiddels wel een paar knoflooktenen. Kan zijn dat onze Icky ze heeft opgegeten. Ik zal eens even ruiken wanneer hij zijn bekje opent.

Lego: Wie is er niet mee opgegroeid. Lego! In mijn jeugd al populair, al bestond het voornamelijk uit rode en witte rechthoekige blokjes van verschillende lengtes. Na verloop van tijd klemden de blokjes minder goed en viel je bouwwerk gemakkelijk uit elkaar. Gaandeweg kwamen er wat kleuren bij en kon je zowaar dakpanblokjes met schuine kant en venstertjes kopen. Toen mijn broertje aan Lego toe was, kwamen de eerste wieltjes, zodat je ook rijdende bouwwerken kon maken. Het zag er niet echt natuurgetrouw uit, maar daar lette je als kind nog niet op. Uren en uren waren wij ermee zoet. Maar Lego evolueerde en tegen de tijd dat Masha en Jeroen er groot genoeg voor waren, was er Duplo of kocht je mooie themapakketjes van Fabuland in allerlei kleuren inclusief poppetjes, bloemetjes, etc. Bij iedere Sinterklaas en verjaardag groeide de Lego voorraad. Met de komst van Jasper werd de Lego traditie weer opgepakt. Er was inmiddels Lego Technics. Nog realistischer en mooier waarmee je nog complexere bouwwerken kon maken. Jasper was er een kei in. Hij was nog maar amper drie jaar toen hij al bouwwerken maakte van de leeftijdscategorie 7-10 jaar. Die liefde was ontstaan door Shell. Bij dit benzinestation kon zegeltjes sparen waarmee je Legopakketjes kon kopen. Wij dus iedere keer tanken bij Shell en pakketjes kopen. Het enthousiasme bij Jasper kende geen grenzen. Hij verlegde de moeilijkheidsgraad naar Lego Technic met de meest complexe en grote bouwwerken in de vorm van auto’s, spaceshuttles, graafmachines, treinen, etc. Ja…en als vader vond ik dat natuurlijk ook leuk en bouwde net zo enthousiast mee. En natuurlijk verplicht naar Legoland. Met Masha en Jeroen in Denemarken en met Jasper in Engeland. Jasper hield het bouwen lang vol. Ik schat zo in tot zijn 17e en toen stopte het ineens. Zomaar midden in een bouwwerk van een graafmachine. Hij staat nog steeds half afgemaakt in zijn kamer. Maar de liefde bleef. Iedere keer wanneer wij een Lego winkel tegenkomen, worden wij als het ware naar binnen gezogen. Onlangs nog in Nijmegen. Ik vertelde hem dat ik diep van binnen nog steeds het plan had om de grote Porsche aan te schaffen en in elkaar te zetten. Maar ja, zeventig jaar en dan nog Lego bouwen? Hoewel er Lego hobby clubs zijn voor volwassenen die er vrolijk op los bouwen. Recent hadden wij nog een Lego weekend voor volwassenen in het inmiddels gesloten Transportmuseum. Man, wat een bouwwerken maakten die gasten. Jasper had mijn wens kennelijk onthouden. Toen ik deze week met hem en Claudia wat verlaat mijn 70e verjaardag vierde, werd ik enorm verrast met de bewuste Porsche. Als een kind zo blij. Meteen begonnen, maar dat valt nog niet mee. Bijna 1600 onderdelen en een lengte van maar liefst 50 cm. Best moeilijk, maar zo leuk. Nieuwe droompakket is nu de Titanic. Ruim 9000 onderdelen en zo’n meter lang. Prijs van € 650,- houdt mij nog tegen. Dus Jasper, als je dit leest…!

Naar de Libanees: Deze week met Jasper en Claudia naar de Libanees. Weer eens een andere keuken. De menu’s bestaan vooral uit warme en koude mezza’s of mazza’s, kleine hapjes die tezamen een heerlijk plateau vormen. Vergelijk het een beetje met Spaanse tapas. In het Midden-Oosten zijn de mezza’s vaak vegetarisch, iets meer richting de Middellandse Zee vind je er ook vlees bij. Je eet het met Libanees scheurbrood, een soort Naan brood. Kan in de vorm van ‘Shared Dining’. Best een heerlijk avontuur dat wat tijd inneemt. Maar…dan heb je ook wat.

Blije momentjes: Het leuke van gepensioneerd zijn, is toch wel dat niets echt meer ‘moet’, de werkstress tot het verleden behoort en wij meestal opstaan met het idee: ‘Wat zullen wij vandaag weer eens voor leuks of nuttigs ondernemen?’ Natuurlijk ligt het qua gezondheid wat ingewikkelder, maar ook dat helpt mee om veel meer te genieten van de alledaagse dingen. In het doorgaans drukke werkzame leven, ligt het focus voor veel mensen op de 10% dingen die niet goed gaan, in plaats van op de 90% die wel goed gaan. Herkenbaar? Bij mij wel in ieder geval. Die instelling ben ik gelukkig al een flinke tijd kwijt. Ik sta ook vaker stil bij dagelijkse ‘blije’ momenten en schrijf ze op. Beetje soft misschien, maar het werkt wel positief. Het zijn maar simpele dingen als: de aanblik van alle nieuwe plantjes in onze tuin, Jasper die een heerlijke maaltijd voor ons kookt, een jeugdig kapsel (ja, de lange grijze lokken zijn weer ingeleverd voor een kort opgeschoren koppie), een lekker fris fietstochtje in alle vroegte, het ‘Marie Kondõ gevoel’ (praktisch en compact opruimen van een kast of la en ruimte maken door dingen weg te gooien die je niet meer gebruikt), ingenieus kleding vouwwerk (hele leuke filmpjes voor), aanschaf nieuwe stoere reistassen voor onze komende reizen, etc. Wat René Froger al zong: “Alles kan een mens gelukkig maken; de zon die opkomt, een vers kopje thee!” Maar toch ook regelmatig het besef niet op een dubbeltje te hoeven te letten en de hele dag vrij zijn leuke dingen te doen. Inmiddels is ook nuchtere Joyce er door aangestoken. Wij betrappen ons er op bij dat soort momenten elkaar even aan te kijken en dan lachend uit te roepen: “Hé, blij momentje”.

Marie Kondõ: Nog even een kort verhaaltje over deze Japanse dame. Haar methode komt er kortgezegd op neer dat je alles weggooit waarvan je niet blij wordt of toch nooit gebruikt. Consistent zijn en niet luisteren naar je innerlijke stem van: ‘komt nog wel eens van pas, of misschien iets voor later’. Nee, weg ermee. Opruimen betekent dat je dan ook je innerlijke zelf opruimt. Dat doe je per categorie en dan meteen door het hele huis. Dus b.v. eerst alle boeken, dan alle kleding, etc. Bij kleding orden je vervolgens veel in opbergdozen. Overzichtelijk en compact. Zijn hele leuke vouwtechnieken voor. Ik ben inmiddels redelijk ervaringsdeskundige en kan zeggen dat het resultaat veel voldoening geeft. Hieronder een paar voorbeelden. Op YouTube veel filmpjes over het vouwen van zowat elk kledingstuk.

Lactose-intolerantie: Het is prachtig dat ik allerlei pillen mag slikken die mijn leven verlengen, dan wel de werking van ontbrekende organen en functies overnemen. Er zitten echter ook tal van bijwerkingen aan verbonden, die de kwaliteit van leven verminderen. Deze week moest ik in het Spaarne ziekenhuis verschijnen voor een lactose-intolerantie test vanwege maag- en darmklachten. Lactose wordt ook wel melksuiker genoemd, omdat dit een soort suiker is die in melkproducten voorkomt. Voor het afbreken van lactose is het enzym lactase nodig, wat in de dunne darmwand wordt aangemaakt. Bij een tekort aan lactase-aanmaak kan lactose in voedsel niet goed verteerd worden. De lactose wordt niet voldoende opgenomen door het lichaam, komt onverteerd in de dikke darm terecht en zorgt er voor gisting. Gevolg: maag- en darmklachten.

Lactose-intolerantie kan aangeboren zijn, veroorzaakt worden door geringe lactase aanmaak of het gevolg van een beschadigde darmwand. In mijn geval zou het kunnen gaan om een beschadigde darm. Destijds zaten mijn milt en nier verkleefd aan mijn dikke darm. Bij het verwijderen van de twee organen heeft men ze iets te wild losgetrokken. Met een beschadigde darm ten gevolg. Intolerantie test je in eerste instantie door eliminatie/provocatie van bepaalde voedingsmiddelen, daarna komt een ademtest en als dat nog niets aangeeft, is er nog een bepaald soort bloedonderzoek. De eerste manier van testen leverde niets op, dus nu de ademtest. Neemt ongeveer vier uur in beslag. Je drinkt een bepaalde suikeroplossing, waarna ieder half uur je adem wordt onderzocht. Donderdagochtend om half acht op mijn fietsje geklommen en naar Spaarne Hoofddorp gefietst. Lekker fris begin van de dag. Eerste vraag: ”Heeft u het dieet gevolgd?” Huhhh? Welk dieet? Bleek dat ik de twee dagen vooraf vrijwel niets had mogen eten. Mij was slechts verteld dat ik op de bewuste dag nuchter moest verschijnen. Dat het 48 uur nuchter had moeten zijn, had men niet verteld. Dus zat ik een kwartier later alweer op mijn fietsje huiswaarts. Over twee weken nieuwe poging.

Verkeerd om: Schenk jij ook al jaren verkeerd uit een drinkpak? Zeker als het pak vol is, dan gaat het vaak verkeerd. Reden: Wij houden het pak verkeerd om.

Tot slot: Een artikel dat mij aansprak. De bemoeizucht van de overheid en met name de verwerpelijke rol van D66 hierin. Klik op de link: https://www.telegraaf.nl/nieuws/1570116517/expert-waarschuwt-bemoeizucht-van-de-staat-schiet-door